Ва манеҳам : зини аўтоду шайхи ибод , Абулфазли Муҳамади бен алҳсни алхтлӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: زین اوتاد و شیخ عُبّاد، ابوالفضل محمد بن الحسن الختلی، رضی اللّه عنه

Иқтидои ман дар ин тариқат бадваст . Олам буд ба илми тафсиру ривоёту андари тасаввуфи мазҳаб ҷунайд дошту мурӣди ҳасрӣ буду соҳиби сервонӣ буд ва аз ақрони Абуумри қазвӣнӣ буду Абулҳасани солбаҳ .

اقتدای من در این طریقت بدوست. عالم بود به علم تفسیر و روایات و اندر تصوّف مذهب جنید داشت و مرید حُصری بود و صاحب سیروانی بود و از اقران ابوعمر قزوینی بود و ابوالحسن سالْبِه.

Ва шасти сол ба ҳукми ъзлтии содиқ ба гӯшаҳо андар мегурехт ,у номи худ аз миёни халқ гум карда буду бештар ба ҷабали лком будӣ . Умрӣ некӯ ёфту оёту бароҳин бисёр дошт . Аммо либосу русум мутасаввифа надоштӣ ва бо аҳли расми шадид буд , ва ман ҳаргизи маҳибтар аз вай надидам .

و شست سال به حکم عزلتی صادق به گوشه‌ها اندر می‌گریخت، و نام خود از میان خلق گم کرده بود و بیشتر به جبل لکام بودی. عمری نیکو یافت و آیات و براهین بسیار داشت. اما لباس و رسوم متصوّفه نداشتی و با اهل رسم شدید بود، و من هرگز مَهیب‌تر از وی ندیدم.

Аз вай шунидам ки гуфт : « алднёи явми влнои фӣҳо савм . »

از وی شنیدم که گفت: «الدّنیا یَوْمٌ ولَنا فیها صَوْمٌ.»

Дунёи як рӯзаст ва мо андари он рӯз бурузаем , яъне аз он ҳеҷ насиб намегирему андари банди вай май нёиим ; аз он чаҳ офат он бидидаем ва бар ҳуҷби он воқиф шуда ва аз он эъроз карда .

دنیا یک روز است و ما اندر آن روز بروزه‌ایم، یعنی از آن هیچ نصیب نمی‌گیریم و اندر بند وی می‌نیاییم؛ از آن‌چه آفت آن بدیده‌ایم و بر حُجُب آن واقف شده و از آن اعراض کرده.

Вақте ман бар дасти ваии об май рехтами мари таҳоратро , андар хотирам бигузашт ки : « чун корҳо ба тақдир ва қисматаст , чаро озодони худро банда перон кунанд ? » гуфт : « эй писар , донистам ки чаҳ андишдӣ . Бидон ки ҳар ҳукмиро сабабӣаст , чун ҳақ таъолӣ хоҳад ки ъўони бачаеро тоҷи каромат бар сар хоҳад ниҳод , вайро тавба диҳад ва ба хизмати дӯстӣ машғӯл кунад то ин хизмати мари каромати вайро сабаб гардад . »

وقتی من بر دست وی آب می‌ریختم مر طهارت را، اندر خاطرم بگذشت که: «چون کارها به تقدیر و قسمت است، چرا آزادان خود را بندهٔ پیران کنند؟» گفت: «ای پسر، دانستم که چه اندیشدی. بدان که هر حکمی را سببی است، چون حق تعالی خواهد که عوان بچه‌ای را تاج کرامت بر سر خواهد نهاد، وی را توبه دهد و به خدمت دوستی مشغول کند تا این خدمت مر کرامت وی را سبب گردد.»

Ва монанди ин бисёр латоиф , ҳар рӯз , аз вай бар мо зоҳир шудӣ .

و مانند این بسیار لطایف، هر روز، از وی بر ما ظاهر شدی.

Ва он рӯз ки вайро вафот омад ба байти алҷн буд , ва он диҳӣаст бар сари ақабае миёни бонёсу димишқ , сар бар канор ман дошту марои ранҷӣ май буд андари дил аз яке аз ёрони худ ; чунон ки одати одамиён буд . Вай маро гуфт : « эй писар , масъалае аз эътиқод бо ту бигӯям , агар худро бар он дуруст кунӣ аз ҳамаи ранҷҳо бозиреҳӣ . Бидон ки андари ҳамаи маҳалҳо офаринандаи ҳолҳо худоӣаст ъзу ҷл аз неку бад , бояд ки бар феъли вай хусумат накунӣу ранҷӣ ба дил нагирӣ ва ба ҷузи ин васиятӣ дароз накарду ҷон ба ҳақ таслим кард . Раҳмаи аллоҳи алайҳу разии анҳуу саққоаи сўби ризвона . Вҳўоълм .

و آن روز که وی را وفات آمد به بیت الجنّ بود، و آن دهی است بر سر عقبه‌ای میان بانیاس و دمشق، سر بر کنار من داشت و مرا رنجی می‌بود اندر دل از یکی از یاران خود؛ چنان‌که عادت آدمیان بود. وی مرا گفت: «ای پسر، مسأله‌ای از اعتقاد با تو بگویم، اگر خود را بر آن درست کنی از همه رنج‌ها بازرهی. بدان که اندر همه محل‌ها آفرینندهٔ حال‌ها خدای است عزّ و جلّ از نیک و بد، باید که بر فعل وی خصومت نکنی و رنجی به دل نگیری و به‌جز این وصیتی دراز نکرد و جان به حق تسلیم کرد. رحمة اللّه علیه و رَضِیَ عنه و سَقاهُ صوبُ رضوانِه. وهواعلم.