Ва манеҳам : устоди эмом ,у зини алислом , Абулқосими абдукарими бен ҳўозни алқширӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: استاد امام، و زَین الاسلام، ابوالقاسم عبدالکریم بن هوازن القشیری، رضی اللّه عنه

Андари замонаи худ бадеъасту қадараш рафеъасту манзалати бузург ва маълумаст аҳли замонаро аз рӯзгори вайу фазлаши андар ҳар фан . Вайро латоиф бисёрасту тасонифи нафис , ҷумла бо таҳқиқ ,у худованди таъолии ҳолу забони вайро аз ҳшўи маҳфӯз гардонидааст .

اندر زمانهٔ خود بدیع است و قدرش رفیع است و منزلت بزرگ و معلوم است اهل زمانه را از روزگار وی و فضلش اندر هر فن. وی را لطایف بسیار است و تصانیف نفیس، جمله با تحقیق، و خداوند تعالی حال و زبان وی را از حَشو محفوظ گردانیده است.

Аз вай шунидам ки гуфт : « мисли алсўФии кълаҳи албрсоми أўлаҳи ҳазёни Фозо тамаккунат хараст . »

از وی شنیدم که گفت: «مَثَلُ الصُّوفی کَعِلَّةِ الْبَرْسامِ أَوَّلُه هَذَیانٌ فاذا تمکَّنتْ خَرَسَتْ.»

Монандаи кард сӯфиро ба иллати брсом ки ибтидои он ҳазёни гуфтан буду интиҳоаши сукӯнати андари он . Пас сФўтро ду тарафаст : яке ваҷд , ва дигар намӯд . Намӯд мубтадӣонро буд , ва андар намӯд иборат аз намӯд ҳазён буду ваҷди мнтҳбонро буд . Ва андари ваҷди иборат аз ваҷд маҳол бошад . Пас то толибанд ба улувва ҳиммат нотиқанд андари ҳиммату нутқи ҳамми мари аҳли манятро ҳазёни намояд ва чун расиданд ба расӣдан низашон иборат ва ишорат намонад .

ماننده کرد صوفی را به علت بَرسام که ابتدای آن هذیان گفتن بود و انتهاش سکونت اندر آن. پس صفوت را دو طرف است: یکی وجد، و دیگر نمود. نمود مبتدیان را بُوَد، و اندر نمود عبارت از نمود هذیان بود و وجد منتهبان را بود. و اندر وجد عبارت از وجد محال باشد. پس تا طالب‌اند به علو همت ناطق‌اند اندر همت و نطق همم مر اهل مُنیت را هذیان نماید و چون رسیدند به رسیدن نیزشان عبارت و اشارت نماند.

Ва мисоли ин онаст ки чун Мӯсои алайҳи ассаломи мубтадӣ буд ҳамаи ҳимматаши руят буд , аз ҳиммат иборат кард ; лқўлаҳ , таъолӣ : « أрнии أнзри إлик ( ۱۴۳/олأъроФ ) . » ин иборат аз ноёфт мақсӯд ҳазён намӯду расӯли мо слии аллоҳи алайҳу силами мунтаҳӣ буду мутамаккин . Чун шахсаш ба мақом ҳиммат расед , ҳимматаш фонӣ шуд , гуфт : « лооҳсии сноءи алейк . » ва ин манзалатии рафеъу мақомӣ олӣаст .

و مثال این آن است که چون موسی علیه السّلام مبتدی بود همه همتش رؤیت بود، از همت عبارت کرد؛ لقوله، تعالی: «أرِنی أَنْظُرْ إلیک (۱۴۳/الأعراف).» این عبارت از نایافت مقصود هذیان نمود و رسول ما صلّی اللّه علیه و سلم منتهی بود و متمکن. چون شخصش به مقام همت رسید، همتش فانی شد، گفت: «لااُحصی ثناءً علیک.» و این منزلتی رفیع و مقامی عالی است.