Таваллои нурён ба абии алҳсни аҳмдбни Муҳамади алнўрии разии аллоҳ анҳу бошаду ваии яке аз судӯри уламои мутасаввифа буд ва машҳуртар аз нури миёни эшон ба маноқиби ломъу ҳуҷаҷи қотеъ . Ва вайро андари тасаввуфи мазҳабии писандидау қоидае гузидааст . Қонӯни мазҳабаши тафзил тасаввуф бошад бар фақру мъомлотши мувофиқ ҷунайд бошад .

تولای نوریان به ابی الحسن احمدبن محمد النوری رضی اللّه عنه باشد و وی یکی از صدور علمای متصوّفه بود و مشهورتر از نور میان ایشان به مناقب لامع و حجج قاطع. و وی را اندر تصوّف مذهبی پسندیده و قاعده‌ای گزیده است. قانون مذهبش تفضیل تصوّف باشد بر فقر و معاملاتش موافق جنید باشد.

Ва аз наводири тариқати ваии яке онаст ки андари суҳбат , эсори ҳақ соҳиб фармоед бар ҳақи худ ,у суҳбат беэсор ҳаром дорад ва гуяд : « суҳбати мари давришонро фаризаасту азлати носутӯдау эсори соҳиб бар соҳиби ҳам фариза . »

و از نوادر طریقت وی یکی آن است که اندر صحبت، ایثار حق صاحب فرماید بر حق خود، و صحبت بی ایثار حرام دارد و گوید: «صحبت مر دوریشان را فریضه است و عزلت ناستوده و ایثار صاحب بر صاحب هم فریضه.»

Ва азуӣ меояд ки гуфт : « аёкму алъзлаҳ , Фإни алъзлаҳи муқоринаи алшитон , въликми болсҳбаҳи ?фони фии алсҳбаҳи рзоءи арраҳмон . Бипарҳезед аз азлат ; ки он муқоринат шайтонаст ва бар шумо бодо ба суҳбат ки андари суҳбат ; хушнӯдӣ худоӣаст , ъзу ҷл . »

و ازوی می‌آید که گفت: «ایّاکُمْ و العُزْلَةَ، فإنَّ العُزْلَةَ مُقارَنَةُ الشَّیطانِ، وَعَلَیْکُمْ بالصُّحْبَةِ فاِنَّ فی الصُّحْبَةِ رضاءُ الرَّحْمنِ. بپرهیزید از عزلت؛ که آن مقارنت شیطان است و بر شما بادا به صحبت که اندر صحبت؛ خشنودی خدای است، عزّ و جلّ.»

Ва акнӯн ман ҳақиқати эсорро баён кунам . Чун ба боби суҳбату азлати расми он ҷои румузи онро шарҳи даҳум то фавойиди ом тар шавад .

و اکنون من حقیقت ایثار را بیان کنم. چون به باب صحبت و عزلت رسم آن‌جا رموز آن را شرح دهم تا فواید عام‌تر شود.