Таваллои ҷунайдён ба Абулқосими алҷниди бен Муҳамад кунанд , разии аллоҳи анҳуу андари вақти ваии варо « тоўси алълмоء » гуфтандӣу Сайиди ин тайифау эмоми алоъма эшон буд . Тариқи ваии мабнӣ бар сҳўаст , бар акси тиФўрён . Ва ихтилоф вай гуфта омад ва маърӯфтарин мазоҳиб ва машҳуртарин , мазҳаб вайаст . Ва машойихи ман раҳмаи аллоҳи алайҳими ҷумла ҷунайдӣ бӯдаанду ҷузи ин андари калимот , ихтилоф бисёраст вайро андари муомилоти ин тариқат ; аммо ман мхоФти ттўилро бар ин ихтисор кардам ва агар касеро бояд ки бештар аз ин бидонад аз ҷое дигар бояд хонд то беҳтар маълум шавад ; ки мазҳаби ман андари ин китоб ихтисорасту тарки ттўил . Биллоҳи алъўн .

تولا جنیدیان به ابوالقاسم الجنید بن محمد کنند، رضی اللّه عنه و اندر وقت وی ورا «طاوس العلماء» گفتندی و سید این طایفه و امام الائمهٔ ایشان بود. طریق وی مبنی بر صَحْو است، بر عکس طیفوریان. و اختلاف وی گفته آمد و معروفترین مذاهب و مشهورترین، مذهب وی است. و مشایخ من رحمة اللّه علیهم جمله جنیدی بوده‌اند و جز این اندر کلمات، اختلاف بسیار است وی را اندر معاملات این طریقت؛ اما من مخافت تطویل را بر این اختصار کردم و اگر کسی را باید که بیشتر از این بداند از جایی دیگر باید خواند تا بهتر معلوم شود؛ که مذهب من اندر این کتاب اختصار است و ترک تطویل. باللّه العون.

Ва андар ҳикоёт ёфтам ки : чун ҳусайни бен Мансури андари ғалабаи худ аз Амри ибни Усмон тбро кард ва ба наздик ҷунайд омад раҳмаи аллоҳи алайҳими ҷунайди вайро гуфт : « ба чаҳ омадӣ ? » гуфт : « то шайх суҳбат кунам . » гуфт : « агар бо мо суҳбат на ба фаноӣ сифат кунӣ ҳамчунон бошад ки бо саҳли тстрӣ ва бо Амр кардӣ . » гуфт : « аиҳо ашшайх , алсҳўу алскри сафатони ллъбд , вмодоми алъбди мҳҷўбои ани раба ҳатто фаннии أўсоФаҳ . Сҳўу скри ду сифатанд мари бандаро ,у пайвастаи банда аз худованди хеш маҳҷӯбаст то авсофи вай фонӣ шавад . » ҷунайд гуфт , разии аллоҳи анҳу : « ё ибни Мансур , أхтأти фии алсҳўу алскр , хато кардӣ андари сҳўи скр ; аз он чаҳ хилоф нест ки сҳўи иборат аз сиҳҳат ҳоласт бо ҳақ , ва ин андари таҳти сифату иктисоби банда андар ноед ва ман ё писари Мансури андари каломи ту фузул май байнам бисёру иборот бемаънӣ . »у ҳўи аълам .

و اندر حکایات یافتم که: چون حسین بن منصور اندر غلبهٔ خود از عمرو ابن عثمان تبرا کرد و به نزدیک جنید آمد رحمة اللّه علیهم جنید وی را گفت: «به چه آمدی؟» گفت: «تا شیخ صحبت کنم.» گفت: «اگر با ما صحبت نه به فنای صفت کنی همچنان باشد که با سهل تستری و با عمرو کردی.» گفت: «ایها الشیخُ، الصَحْو و السُّکْرُ صِفَتانِ لِلْعَبدِ، وَمادامَ العبدُ محجوباً عَنْ رَبِّه حتّی فَنِیَ أوْصافُه. صَحْو و سُکْر دو صفت‌اند مر بنده را، و پیوسته بنده از خداوند خویش محجوب است تا اوصاف وی فانی شود.» جنید گفت، رضی اللّه عنه: «یا ابن منصور، أخطأتَ فی الصَحْو و السُّکْرِ، خطا کردی اندر صَحْو سُکْر؛ از آن‌چه خلاف نیست که صَحْو عبارت از صحت حال است با حق، و این اندر تحت صفت و اکتساب بنده اندر ناید و من یا پسر منصور اندر کلام تو فضول می‌بینم بسیار و عبارات بی معنی.» و هو اعلم.