Бидон ки қоидау асоси тариқати тасаввуфу маърифати ҷумла бар вилояту исбот онаст ки ҷумлаи машойихи разии аллоҳи анҳуам андари ҳукми исботи он мувофиқанд ; аммо ҳар касе ба иборатии дигргўни баёни он зоҳир кардаанду мҳмдбни алии разии аллоҳи анҳу махсӯсаст ба итлоқи ин иборати мари ҳақиқати тариқатро .

بدان که قاعده و اساس طریقت تصوّف و معرفت جمله بر ولایت و اثبات آن است که جملهٔ مشایخ رضی اللّه عنهم اندر حکم اثبات آن موافق‌اند؛ اما هر کسی به عبارتی دیگرگون بیان آن ظاهر کرده‌اند و محمدبن علی رضی اللّه عنه مخصوص است به اطلاق این عبارت مر حقیقت طریقت را.

Аммо вилоят ба фатҳ ваов нусрат буд андари ҳақи луғат ,у вилоят ба каср ваов إморт буд венис ҳар ду масдар велят бошад ва чун чунин буд бояд ки то ду луғат буд чун далолату далолат ва низ вилояти рубубият буд ва аз онаст ки худованд таъолӣ гуфт : « ҳнолки алўлоиаҳи ллаҳ алҳақ ( ۴۴/олкҳФ ) » , ки куффори тавалло бадв кунанду бадви бгрўнд ва аз маъбудони худ тбро кунанд ва низ вилоят ба маънии муҳаббат буд .

اما وَلایت به فتح واو نصرت بود اندر حق لغت، و وِلایت به کسر واو إمارت بود ونیز هر دو مصدر وَلَیتَ باشد و چون چنین بود باید که تا دو لغت بود چون دَلالت و دِلالت و نیز وَلایت ربوبیت بود و از آن است که خداوند تعالی گفت: «هُنالِکَ الْوَلایَةُ لِلّهِ الحقِّ (۴۴/الکهف)»، که کفار تولا بدو کنند و بدو بگروند و از معبودان خود تبرا کنند و نیز ولایت به معنی محبت بود.

Аммо вале , раво бошад ки Фъил бошад ба маънии мафъӯл ; чунон ки худованд таъолӣ гуфт : « вҳўи итўлии алсолҳин ( ۱۹۶/олоъроФ ) » ; ки худованди таъолии бандаи худро ба афъолу авсоф вай нагузораду андари кнФи ҳифз худаш бидорад ва раво бошад ки Фъил бошад ба маънии маболиғати андари фоил ; ки бандаи тавалло ба тоъат вай кунаду раоёати ҳуқуқи вайро мудовимат кунад ва аз ғайри вай эъроз кунад ин яке мурӣд бошад ва он дигари мурод .

اما ولی، روا باشد که فعیل باشد به معنی مفعول؛ چنان‌که خداوند تعالی گفت: «وَهُوَ یَتَوَلَّی الصّالِحینَ (۱۹۶/الاعراف)»؛ که خداوند تعالی بندهٔ خود را به افعال و اوصاف وی نگذارد و اندر کنف حفظ خودش بدارد و روا باشد که فعیل باشد به معنی مبالغت اندر فاعل؛ که بنده تولا به طاعت وی کند و رعایات حقوق وی را مداومت کند و از غیر وی اعراض کند این یکی مرید باشد و آن دیگر مراد.

Ва ин ҷумлаи маъонӣ аз ҳақ ба банда ва аз банда ба ҳақ раво бошад ; аз он чаҳ раво бошад ки худои таъолии Носири дӯстон худ бошад ; аз он чаҳ ваъда кард худованди таъолии мари дӯстони худро аз саҳобаи пайғамбар ба нусрат ва гуфт : « أлои إни насри аллоҳи қариб ( ۲۱۴/олбқраҳ ) » , ва низ гуфт : «у أни алкоФрини ломўлии ?лаам ( ۱۱/мҳмд ) ; эй лоносрлҳм . » чун куффорро Носир набӯд ломҳолаҳи муъминонро Носир буд ки нусрат кунад уқули эшонро андари истидлоли оёту баёни маъонӣ бар дилҳои эшону кашфи бароҳин бар асрори эшон ва нусрат кунад эшон робри мухолифати нафасу ҳўӣу шайтону мувофиқати умӯри худ .

و این جملهٔ معانی از حق به بنده و از بنده به حق روا باشد؛ از آن‌چه روا باشد که خدای تعالی ناصر دوستان خود باشد؛ از آن‌چه وعده کرد خداوند تعالی مر دوستان خود را از صحابهٔ پیغمبر به نصرت و گفت: «ألا إنَّ نَصْرَ اللّهِ قَریبٌ (۲۱۴/البقره)»، و نیز گفت: «و أنَّ الکافِرینَ لامَوْلی لَهُم (۱۱/محمد)؛ ای لاناصِرَلهم.» چون کفار را ناصر نبود لامحاله مؤمنان را ناصر بود که نصرت کند عقول ایشان را اندر استدلال آیات و بیان معانی بر دل‌های ایشان و کشف براهین بر اسرار ایشان و نصرت کند ایشان رابر مخالفت نفس و هوی و شیطان و موافقت امور خود.

Ва низ раво бошад ки ба дӯстии махсӯси грдондшон ва аз маҳали адоват нигоҳ дорад ; чунон ки гуфт : « иҳбҳми виҳбўнаҳ ( ۵۴/олмоӣдаҳ ) » , то вайро ба дӯстии вай дӯст доранд ва рӯй аз халқ бартобанд то ҳам вай вале эшон бошад ва ҳам эшон авлиёии вай .

و نیز روا باشد که به دوستی مخصوص گرداندشان و از محل عداوت نگاه دارد؛ چنان‌که گفت: «یَحِبُّهُمْ وَیُحِبُّونَه (۵۴/المائده)»، تا وی را به دوستی وی دوست دارند و روی از خلق برتابند تا هم وی ولی ایشان باشد و هم ایشان اولیای وی.

Ва раво бошад ки якеро вилоятӣ диҳад ба иқомат кардан бар тоъати вайу вайро андари ҳифзу исмат нигоҳ дорад то вай бар тоъати вай иқомат кунад ва аз мухолифаташ бипарҳезаду шайтон аз ҳис вай бигурезад .

و روا باشد که یکی را ولایتی دهد به اقامت کردن بر طاعت وی و وی را اندر حفظ و عصمت نگاه دارد تا وی بر طاعت وی اقامت کند و از مخالفتش بپرهیزد و شیطان از حس وی بگریزد.

Ва раво буд ки якеро вилоятӣ диҳад то ҳалаши андари малики ҳал буду ақдаши ақди дъўотши мустаҷоб буду анфосаши мақбул буд ; комаи қол алнабӣ , алайҳи ассалом : « раби أшъси أғбри зии тмрини лоиؤбаҳ ба луи أқсми алии аллоҳи лأбраҳ . »

و روا بود که یکی را ولایتی دهد تا حلش اندر ملک حل بود و عقدش عقد دعواتش مستجاب بود و انفاسش مقبول بود؛ کما قال النّبیُ، علیه السّلام: «رُبَّ أشْعَثَ أغْبَرَ ذی طِمْرَیْنِ لایُؤْبَهُ بِهِ لَوْ أَقْسَمَ عَلی اللّهِ لأبَّرَهُ.»

Ва маърӯф астанд рхлоФти амӣралмуъминӣни умри разии аллоҳ анҳу равад нил бар одати худ боситод ; аз он чаҳ андари ҷоҳилият ҳар соли канизакии ороста дар ваии андохтндӣ то равон шудӣ . Умри разии аллоҳи анҳу бар коғази порае набшат ки : « эй об , агар ба худ устодҳои , раво набошад агар ба фармони худои ъзу ҷли устодҳои , умр мегуяд : бирав . » чун коғази андар об андохтанд оби равони гашт ва ин إморт бар ҳақиқат буд .

و معروف است اند رخلافت امیرالمؤمنین عمر رضی اللّه عنه رود نیل بر عادت خود باستاد؛ از آن‌چه اندر جاهلیت هر سال کنیزکی آراسته در وی انداختندی تا روان شدی. عمر رضی اللّه عنه بر کاغذ پاره‌ای نبشت که: «ای آب، اگر به خود استادهای، روا نباشد اگر به فرمان خدای عزّ و جلّ استادهای، عمر می‌گوید: برو.» چون کاغذ اندر آب انداختند آب روان گشت و این إمارتِ بر حقیقت بود.

Пас муроди ман андари вилояту исботи он , онаст ки бадоне ки исм вале мари он касро раво буд ки ин маъонии мазкӯри андари вай мавҷӯд бошад ; чунон ки варои ин ҳол буд ки гуфтем на қол .

پس مراد من اندر ولایت و اثبات آن، آن است که بدانی که اسم ولی مر آن کس را روا بود که این معانی مذکور اندر وی موجود باشد؛ چنان‌که ورا این حال بود که گفتیم نه قال.

Ва пеш аз ин машойихи рҳмҳми аллоҳи андари ин , кутуб сохтаанд аз азизӣ зуд нест гашт . Акнӯн ман ибороти он пери бузургворро ки соҳиб мазҳабаст ҷамоли даҳум ; чунон ки эътиқод ман бидон меҳтараст , разии аллоҳи анҳу . То туро фавойид бисёр ба ҳосил шавад ва ба ҷузи ту онро низ ки саодати хондани ин китоб бошад аз толибони ин тариқат , ани шоءи аллоҳи ъзу ҷл .

و پیش از این مشایخ رحمهم اللّه اندر این، کتب ساخته‌اند از عزیزی زود نیست گشت. اکنون من عبارات آن پیر بزرگوار را که صاحب مذهب است جمال دهم؛ چنان‌که اعتقاد من بدان مهتر است، رضی اللّه عنه. تا تو را فواید بسیار به حاصل شود و به‌جز تو آن را نیز که سعادت خواندن این کتاب باشد از طالبان این طریقت، ان شاء اللّه عزّ و جلّ.