Таваллои муҳосибён ба абии Абдуллоҳи алҳорси бен алосд алмҳосбӣаст , разии аллоҳи анҳу . Ва вай ба иттифоқи ҳамаи аҳли замонаи худ мақбули алнФсу алқўл буд ,у олам ба усӯлу фурӯъи ҳақоиқ . Сухани ваии андари таҷред тавҳид равад , ба сиҳҳати мъомлти зоҳирӣу ботинӣ . Ва нодарраи мазҳаби вай онаст ки ризоро аз ҷумла мақомот нагӯяд , гуяд ки он аз ҷумла аҳволаст . Ва ин хилоф , ибтидо вай кард ; онгоҳи аҳли хуросони ин қавл гирифтанд ва Ироқён гуфтанд ки : ризо аз ҷумла мақомотаст ва ин ниҳоят таваккуласт ва то имрӯзи миёни қавми ин хилоф боқӣаст ва акнӯн мо мари ин қавлро баён кунем , ани шоءи аллоҳ .

تولای محاسبیان به ابی عبداللّه الحارث بن الاسد المحاسبی است، رضی اللّه عنه. و وی به اتفاق همه اهل زمانهٔ خود مقبول النَّفَس و القول بود، و عالم به اصول و فروع حقایق. سخن وی اندر تجرید توحید رود، به صحت معاملت ظاهری و باطنی. و نادرهٔ مذهب وی آن است که رضا را از جملهٔ مقامات نگوید، گوید که آن از جملهٔ احوال است. و این خلاف، ابتدا وی کرد؛ آنگاه اهل خراسان این قول گرفتند و عراقیان گفتند که: رضا از جملهٔ مقامات است و این نهایت توکل است و تا امروز میان قوم این خلاف باقی است و اکنون ما مر این قول را بیان کنیم، ان شاء اللّه.