Бидон ки зуҳӯри каромот ҷоизаст бар вале андари ҳоли сиҳҳат таклиф биравӣ ,у Фриқин аз аҳли суннату ҷамоат бар ин муттафиқанду андари ақл низ мустаҳил нест ; аз он чаҳ ин навъи мақдӯр худовандаст таъолӣу тақаддусу изҳори он мунофии ҳеҷ асл нест аз усӯли шаръ ,у иродати ҷинси он аз авҳом гусаста несту каромати аломати сидқ вале буд зуҳӯри он бар козиб раво набошад ба ҷуз бар кизби даъвии вай ; ва он феълӣ буд ноқизи одати андари ҳоли бақои таклиф ва он ки ба таърифи ҳақ бар ваҷҳи истидлоли сидқ аз кизби бидонад низ вале бошад .

بدان که ظهور کرامات جایز است بر ولی اندر حال صحت تکلیف بروی، و فریقین از اهل سنت و جماعت بر این متفق‌اند و اندر عقل نیز مستحیل نیست؛ از آن‌چه این نوع مقدور خداوند است تعالی و تقدس و اظهار آن مُنافی هیچ اصل نیست از اصول شرع، و ارادت جنس آن از اوهام گسسته نیست و کرامت علامت صدق ولی بود ظهور آن بر کاذب روا نباشد به‌جز بر کذب دعوی وی؛ و آن فعلی بود ناقض عادت اندر حال بقای تکلیف و آن که به تعریف حق بر وجه استدلال صدق از کذب بداند نیز ولی باشد.

Ва гуруҳе аз аҳл суннат гӯйанд ки : каромат дурустаст , аммо то ҳади мӯъҷиз , ҳамчун истиҷобати даъвату ҳусӯли мурод ва он чаҳ бад-ӣн монад ; чунон ки одот нақз накунад .

و گروهی از اهل سنت گویند که: کرامت درست است، اما تا حد معجز، همچون استجابت دعوت و حصول مراد و آن‌چه بدین ماند؛ چنان‌که عادات نقض نکند.

Гӯйем : шуморо аз зуҳӯри феълии ноқизи одат бар даст вале содиқ дар замони таклиф чаҳ сӯрат май бандад аз фасод ?

گوییم: شما را از ظهور فعلی ناقض عادت بر دست ولی صادق در زمان تکلیف چه صورت می‌بندد از فساد؟

Агар гӯйанд ки : « навъи мақдӯри худованд таъолӣ нест » ин залолатаст ва агар гӯйанд ки : « навъ мақдӯраст , аммо изҳори он бар даст вале ибтоли набувват буду нафии тахсӣси вай » ин ҳам маҳоласт ; аз он чаҳ вале махсӯсаст ба каромоту набӣ ба мӯъҷизот . «у алмъҷзаҳи лами ткни муъҷизаи лъинҳо , анмои канти муъҷизаи лҳсўлҳо , ва ман шартҳо إқтрони даъвии алнбўаҳи баҳо , Фолмъҷзоти тхтси ллأнбёءи волкромоти ткўни ллأўлёء . » чун вале вале бошаду набии набӣ , миёни эшон ҳеҷ шабаҳат набошад то ин эҳтироз бояд ; зеро ки шарафу маротиби пайғамбарони алайҳими ассалом ба улувва ртбту сафоӣ исматаст на ба муҷарради муъҷиза ё каромат ё ба изҳори феълии ноқизи одат бар дасти эшону андари асли эъҷози ҷумла мутасовӣанд аммо андари дараҷоту тафзили якеро бар яке фазласт ; ва чун мераво бошад ки бо тасвияи афъоли ноқизи одати мари эшонро бар як дигари фазл буд чаро раво набошад ки валеро каромат буд феълии ноқизи одату анбиё аз эшон фозил тар бошанд ? чун он ҷои феълии ноқизи одати иллати тафзили втхсис эшон нагардад бо як дигар , ин ҷо низ феълии ноқизи одати иллати тахсӣс вале нагардад бар набӣ ; яъне ҳамсон нагардад бо эшон ва он ки ин далели худро маълум кунад аз уқалои ин шабаҳат аз дилаш бархезад .

اگر گویند که: «نوع مقدور خداوند تعالی نیست» این ضلالت است و اگر گویند که: «نوع مقدور است، اما اظهار آن بر دست ولی ابطال نبوت بود و نفی تخصیص وی» این هم محال است؛ از آن‌چه ولی مخصوص است به کرامات و نبی به معجزات. «و المُعْجِزَةُ لَم تَکُنْ مُعْجِزَةً لِعَیْنها، انّما کانَتْ مُعْجزَةً لحصُولها، و مِنْ شرط‌ها إقترانُ دعوَی النُّبُوَّةِ بها، فالمُعجزاتُ تختصُّ لِلأنبیاء وَالکراماتُ تکونُ لِلأولیاءِ.» چون ولی ولی باشد و نبی نبی، میان ایشان هیچ شبهت نباشد تا این احتراز باید؛ زیرا که شرف و مراتب پیغمبران علیهم السّلام به علو رتبت و صفای عصمت است نه به مجرد معجزه یا کرامت یا به اظهار فعلی ناقض عادت بر دست ایشان و اندر اصل اعجاز جمله متساوی‌اند اما اندر درجات و تفضیل یکی را بر یکی فضل است؛ و چون می روا باشد که با تسویهٔ افعال ناقض عادت مر ایشان را بر یک‌دیگر فضل بود چرا روا نباشد که ولی را کرامت بود فعلی ناقض عادت و انبیا از ایشان فاضل تر باشند؟ چون آن‌جا فعلی ناقض عادت علت تفضیل وتخصیص ایشان نگردد با یک‌دیگر، این‌جا نیز فعلی ناقض عادت علت تخصیص ولی نگردد بر نبی؛ یعنی همسان نگردد با ایشان و آن که این دلیل خود را معلوم کند از عقلا این شبهت از دلش برخیزد.

Ва агар якеро сӯрати чунин бандад ки : « агар валеро каромати ноқизи одат буд даъвӣ набувват кунад » , ин маҳол бошад ; аз он чаҳ шарти вилояти сидқ қавл бошаду даъвӣ ба хилофи маънии кизб буду козиб вале набошад . Ва агар вале даъвӣ набувват кунад он қадаҳ бошад андари мӯъҷиз ва он куфри маҳз буд ;у каромати ҷузи муъмини мутӣъро набӯду кизби маъсият буд на тоъат ва чун чунин бошад ки каромат вале мувофиқи исботи ҳуҷҷат набӣ бошад , ҳеҷ шабаҳат науфтад миёни каромоту мӯъҷизот ; зеро ки пайғамбар ба исботи муъҷизаи набуввати худ исбот кунад ва вале ба каромати ҳам набуввати вай исбот мекунад . Пас ин содиқи андари вилояти худ ҳамон гуяд ки он содиқи андари набуввату каромати ваии айни эъҷоз набӣ бошаду муъминро руяти каромат вале зиёдат яқин бошад бар сидқи набӣ на шабаҳати андари вай ; аз он чаҳ дар даъвӣ , эшон мутазод неанд то яке мари якеро нафй кунад ; ки даъвии яке бъини бурҳони даъвӣ дайгарӣаст ; чунон ки андари шариъат чун аз варасаи ҷамъии андари даъвӣ муттафиқ бошанд , чун ҳуҷҷати яке собит шавад ҳуҷҷати ваии дигаронро ҳуҷҷат шавад ба ҳукми иттифоқу устувои эшон дар дараҷау даъвӣ . Ва агар даъвии мутазод буд , ҳуҷҷати яке ҳуҷҷат дайгарӣ набӯд . Пас чун набии муддаӣ буд ба сиҳҳати набувват ба далолати муъҷиза ва вале вайро Мусаддиқи андари даъвии вай , пас исботи шабаҳати андари ин маҳал маҳол бошад .

و اگر یکی را صورت چنین بندد که: «اگر ولی را کرامت ناقض عادت بود دعوی نبوت کند»، این محال باشد؛ از آن‌چه شرط ولایت صدق قول باشد و دعوی به خلاف معنی کذب بود و کاذب ولی نباشد. و اگر ولی دعوی نبوت کند آن قَدْح باشد اندر معجز و آن کفر محض بود؛ و کرامت جز مؤمن مطیع را نبود و کذب معصیت بود نه طاعت و چون چنین باشد که کرامت ولی موافق اثبات حجت نبی باشد، هیچ شبهت نیفتد میان کرامات و معجزات؛ زیرا که پیغمبر به اثبات معجزه نبوت خود اثبات کند و ولی به کرامت هم نبوت وی اثبات می‌کند. پس این صادق اندر ولایت خود همان گوید که آن صادق اندر نبوت و کرامت وی عین اعجاز نبی باشد و مؤمن را رؤیت کرامت ولی زیادت یقین باشد بر صدق نبی نه شبهت اندر وی؛ از آن‌چه در دعوی، ایشان متضاد نی‌اند تا یکی مر یکی را نفی کند؛ که دعوی یکی بعین برهان دعوی دیگری است؛ چنان‌که اندر شریعت چون از ورثه جمعی اندر دعوی متفق باشند، چون حجت یکی ثابت شود حجت وی دیگران را حجت شود به حکم اتفاق و استوای ایشان در درجه و دعوی. و اگر دعوی متضاد بود، حجت یکی حجت دیگری نبود. پس چون نبی مدعی بود به صحت نبوت به دلالت معجزه و ولی وی را مصدق اندر دعوی وی، پس اثبات شبهت اندر این محل محال باشد.