Хафифёни тавалло ба абии Абдуллоҳи мҳмдбн хафиф кунанд . Ва вай аз кброи содоти ин тайифа бӯдааст ва аз азизони вақти разии аллоҳи анҳуу ани ҷамеъи أслоФҳму олам ба улӯми зоҳирӣу ботинӣу вайро тасониф маърӯфаст андари фунуни илми ин тариқату маноқибаши ашҳр онаст ки куллияти он аҳсо тавон кард фии алҷмлаҳ , мардии азизи рӯзгору азизи нафас буду маъраз аз шаҳавоти нафсонӣ .

خفیفیان تولا به ابی عبداللّه محمدبن خفیف کنند. و وی از کبرای سادات این طایفه بوده است و از عزیزان وقت رضی اللّه عنه و عن جمیع أَسلافهم و عالم به علوم ظاهری و باطنی و وی را تصانیف معروف است اندر فنون علم این طریقت و مناقبش اشهر آن است که کلیت آن احصا توان کرد فی الجمله، مردی عزیز روزگار و عزیز نفس بود و مُعرض از شهوات نفسانی.

Ва шунидам ки чаҳорсад никоҳ карда буд ва он аз он бӯда буд ки вай аз абнои мулӯк буд . Ва чун тавба кард , мардуми Ширози бадви тақарруб бисёр кардандӣ ва чун ҳолаш бузург шуд бенот мулӯку руасои мари табаррукро хостандӣ то бо вай ақд кунанду ваии қабули карӣ ва қабл алдхўл талоқ додӣ . Аммо чиҳил зани парокандаи андари умри ваии дугон ва се гоҳи ходимони фаррош вай буданд ва якеро аз эшон бо ваии чиҳил сол суҳбат бӯда буд ва он духтари вазирӣ буд .

و شنیدم که چهارصد نکاح کرده بود و آن از آن بوده بود که وی از ابنای ملوک بود. و چون توبه کرد، مردم شیراز بدو تقرب بسیار کردندی و چون حالش بزرگ شد بنات ملوک و رؤسا مر تبرک را خواستندی تا با وی عقد کنند و وی قبول کری و قبل الدخول طلاق دادی. اما چهل زن پراکنده اندر عمر وی دوگان و سه گاه خادمان فِراش وی بودند و یکی را از ایشان با وی چهل سال صحبت بوده بود و آن دختر وزیری بود.

Шунидам аз шайхи бўолҳсни алии бикрони алширозии рҳмҳоллаҳи алайҳ ки : рӯзӣ аз заноне ки ба ҳукм вай бӯда буданд ҳар як аз вай ҳикоятӣ мекарданд . Ҷумла муттафиқ шуданд ки эшон шайхро андари хилват ба ҳукми асбоби шаҳвати ҳаргиз надида буданд васвосии андари дил ҳар як падедор омад ва мутаъаҷҷиб шуданду пеш аз он ҳар як пиндошта буданд ки ӯ бидон махсӯсаст . Гуфтанд : « аз сари суҳбати вай ба ҷузи духтари вазир хабар надорад ; ки солҳост то андари суҳбат вайасту дӯсттарин занон бар вай ӯст . » ду касро аз миёни худ ихтиёр карданд ва бадв фиристоданд ки : « шайхро бо ту инбисот бештар бӯдааст , бояд ки моро аз сари суҳбати вай огоҳ кунӣ . » гуфт : « чун шайхи марои андари ҳукм худ оварад , касе биёмад ки : шайхи имшаб ба хонҳтў хоҳад омад . Ман табхҳои хуби бсохтму мари зинату зеби худро такаллуф кардам . Чун биёмад , таомӣ биовараданду марои бхўонднд . Замонии андар ман нагиристу замонии андари таом . Онгоҳи даст ман бигирифт ва ба остини худ андар кашид . Аз синаи вай то нофи понздаҳи уқдаи афтода буд . Гуфт : эй духтари вазир , бипурс ки ин чаҳ уқдаҳост . Бпрсидмш . Гуфт : ин ҳамаи лҳбу шиддат сабраст ки гиреҳ бастааст . Аз чунин рӯй ва аз чунин таом сабр кардаам ин бигуфт ва бархест . Бештарини густохиҳои вай бо ман ин бӯдааст .

شنیدم از شیخ بوالحسن علی بکران الشیرازی رحمةاللّه علیه که: روزی از زنانی که به حکم وی بوده بودند هر یک از وی حکایتی می‌کردند. جمله متفق شدند که ایشان شیخ را اندر خلوت به حکم اسباب شهوت هرگز ندیده بودند وسواسی اندر دل هر یک پدیدار آمد و متعجب شدند و پیش از آن هر یک پنداشته بودند که او بدان مخصوص است. گفتند: «از سر صحبت وی به‌جز دختر وزیر خبر ندارد؛ که سالهاست تا اندر صحبت وی است و دوست ترین زنان بر وی اوست.» دو کس را از میان خود اختیار کردند و بدو فرستادند که: «شیخ را با تو انبساط بیشتر بوده است، باید که ما را از سر صحبت وی آگاه کنی.» گفت: «چون شیخ مرا اندر حکم خود آورد، کسی بیامد که: شیخ امشب به خانهٔتو خواهد آمد. من طبخ‌های خوب بساختم و مر زینت و زیب خود را تکلف کردم. چون بیامد، طعامی بیاوردند و مرا بخواندند. زمانی اندر من نگریست و زمانی اندر طعام. آنگاه دست من بگرفت و به آستین خود اندر کشید. از سینهٔ وی تا ناف پانزده عقده افتاده بود. گفت: ای دختر وزیر، بپرس که این چه عقده‌هاست. بپرسیدمش. گفت: این همه لَهب و شدت صبر است که گره بسته است. از چنین روی و از چنین طعام صبر کرده‌‌ام این بگفت و برخاست. بیشترین گستاخی‌های وی با من این بوده است.

Ва тарози мазҳаби ваии андари тасаввуфи ғайбат ва ҳузурасту иборат аз он кунад ва ман ба миқдори қӯти баёни онро биорам , إни шоءи аллоҳи алъзиз .

و طراز مذهب وی اندر تصوّف غیبت و حضور است و عبارت از آن کند و من به مقدار قوت بیان آن را بیارم، إن شاءَ اللّهُ العزیز.