Қавлаи таъолӣ : « Фмозои баъд алҳақ алои алзлол ( ۳۲/иўнс ) . »

قوله تعالی: «فماذا بعدَ الحقِّ الّا الضّلالُ (۳۲/یونس).»

Аз он ду гуруҳи матруд ки таваллои бад-ӣн тайифа кунанд ва эшонро ба залолати худ бо худ ёр доранд , яке тавалло ба абии ҳалмон димишқӣ кунанд ва аз ваии ривоёти оранд ; ба хилофи он ки дар кутуби машойихи азуӣ мстўрасту аҳли ин қиссаи мари он перро аз арбоб дил доранд ; аммо он млоҳдаҳи вайро ба ҳулӯлу имтизоҷу насхи арвоҳ мансӯб кунанд ва дидаам андари китоби мақдамӣ ки андари вай таън кардаасту уламои усӯлро низ аз ваии сӯратӣ бастаасту худои ъзу ҷл беҳтар донад аз вай .

از آن دو گروه مطرود که تولا بدین طایفه کنند و ایشان را به ضلالت خود با خود یار دارند، یکی تولا به ابی حُلمان دمشقی کنند و از وی روایات آرند؛ به خلاف آن که در کتب مشایخ ازوی مسطور است و اهل این قصه مر آن پیر را از ارباب دل دارند؛ اما آن ملاحده وی را به حلول و امتزاج و نسخ ارواح منسوب کنند و دیده‌‌ام اندر کتاب مقدمی که اندر وی طعن کرده است و علمای اصول را نیز از وی صورتی بسته است و خدای عزّ و جلّ بهتر داند از وی.

Ва гуруҳеи дигари нисбати мақолат ба Форс кунанду вай даъвӣ кунад ки ин мазҳаби ҳусайни бен Мансураст ва ба ҷузи асҳоби ҳусайн касеро ин мазҳаб нест ва ман Абуҷаъфари сидлониро дидам бо чаҳор ҳазор марди андари Ироқи пароканда ки ҳаллоҷён буданд , ҷумла бар Форси бад-ӣни мақолат лаънат мекарданд ;у андари кутуби вай ки мусаннафот вайаст ба ҷуз таҳқиқ нест .

و گروهی دیگر نسبت مقالت به فارِس کنند و وی دعوی کند که این مذهب حسین بن منصور است و به‌جز اصحاب حسین کسی را این مذهب نیست و من ابوجعفر صیدلانی را دیدم با چهار هزار مرد اندر عراق پراکنده که حلاجیان بودند، جمله بر فارِس بدین مقالت لعنت می‌کردند؛ و اندر کتب وی که مصنّفات وی است به‌جز تحقیق نیست.

Ва ман ки алии бен Усмон алҷлобӣам , мегӯям : ман надонам ки Форсу абўҳлмон ки буданд ва чаҳ гуфтанд аммо ҳарки қоил бошад ба мқолтӣ ба хилофи тавҳиду таҳқиқ , вайро андари дайни ҳеҷ насиб набошад ва чун дайн ки асласт мустаҳкам набӯд , тасаввуф ки натиҷа ва фаръаст аввалитар ки бо халал бошад ; аз он ки изҳори каромоту кашфи оёти ҷуз бар аҳли дайну тавҳид сӯрат нагирад .

و من که علی بن عثمان الجلابی‌ام، می‌گویم: من ندانم که فارِس و ابوحُلمان که بودند و چه گفتند اما هرکه قائل باشد به مقالتی به خلاف توحید و تحقیق، وی را اندر دین هیچ نصیب نباشد و چون دین که اصل است مستحکم نبود، تصوّف که نتیجه و فرع است اولی تر که با خلل باشد؛ از آن که اظهار کرامات و کشف آیات جز بر اهل دین و توحید صورت نگیرد.

Ва мари қоилони инро ҷумлаи ғалатҳо андари рӯҳ афтодааст ва ман акнӯн ҷумлаи аҳкоми онро баён кунаму мақолоту мғолиту шабаҳатҳои млоҳдаҳи андар он биорам то туро қўоки аллоҳи бад-ӣн қӯт бошад ; ки андари ин фасод бисёраст .

و مر قائلان این را جمله غلط‌ها اندر روح افتاده است و من اکنون جملهٔ احکام آن را بیان کنم و مقالات و مغالیط و شبهت‌های مَلاحده اندر آن بیارم تا تو را قوّاک اللّه بدین قوت باشد؛ که اندر این فساد بسیار است.