Қавла , таъолӣ : « ё аиҳо аллазӣнаи амнўои амнўо ( ۱۳۶/олнсоء ) . »
قوله، تعالی: «یا ایّها الّذین امَنوا امِنوا (۱۳۶/النّساء).»
Ва ҷой дигар гуфт : « ё аиҳо аллазӣнаи амнўо . »
و جای دیگر گفت: «یا ایّها الّذینَ امنوا.»
Ва пайғамбар гуфт , алайҳи ассалом : « алоямони أни тؤмни биллоҳу млоӣктаҳу кутубау русулау алиўми алохр . »
و پیغمبر گفت، علیه السّلام: «الایمانُ أنْ تؤمِنَ باللّهِ و ملائکتِه و کُتُبِه وَ رُسُلِه و الْیَوْمِ الْآخِر.»
Имон аз рӯй луғат тасдиқ бошаду мардумонро андари исботи ҳукми он дар шариъати сухан бисёрасту ихтилоф бисёр . Мӯътазилаи ҷумлаи тоъотро , илмӣу амалӣ имон гӯйанд ва аз онаст ки бандаро ба гуноҳ аз имони беруни оранду хавориҷ ҳамин гӯйанду бандаро ба гуноҳӣ ки бикунад кофар гӯйанду гуруҳеи дигари мари имонро қавл фард гӯйанду гуруҳеи маърифат танҳоу гуруҳе аз мутакаллимони суннат , тасдиқ мутлақ гӯйанд .
ایمان از روی لغت تصدیق باشد و مردمان را اندر اثبات حکم آن در شریعت سخن بسیار است و اختلاف بسیار. معتزله جملهٔ طاعات را، علمی و عملی ایمان گویند و از آن است که بنده را به گناه از ایمان بیرون آرند و خوارج همین گویند و بنده را به گناهی که بکند کافر گویند و گروهی دیگر مر ایمان را قول فرد گویند و گروهی معرفت تنها و گروهی از متکلمان سنت، تصدیق مطلق گویند.
Ва ман андари баёни ин , китобӣ кардаам ҷудои муроди ин ҷои исботи эътиқод машойихаст аз мутасаввифау ҷумҳӯри эшон андари имон ба ду қисматанд , чунон ки фуқаҳоии Фриқин :
و من اندر بیان این، کتابی کرده‌‌ام جدا مراد این‌جا اثبات اعتقاد مشایخ است از متصوّفه و جمهور ایشان اندر ایمان به دو قسمت‌اند، چنان‌که فقهای فریقین:
Гуруҳе гӯйанд ки : « қавлу тасдиқу амал имонаст . » чун Фзили ъёзу башари ҳоФӣу хайри алнсоҷу смнўни алмҳбу АбуҲамзаи Бағдодӣу Муҳамади ҷририи ризвони аллоҳи алайҳиму ҷузи эшон ҷамоатӣ бисёр .
گروهی گویند که: «قول و تصدیق و عمل ایمان است.» چون فضیل عیاض و بشر حافی و خیر النّسّاج و سمنون المحبّ و ابوحمزهٔ بغدادی و محمّد جُریری رضوان اللّه علیهم و جز ایشان جماعتی بسیار.
Ва гуруҳе гӯйанд : « имони қавл ва тасдиқаст . » чун иброҳӣми адҳаму зии алнўни алмсрӣу Абуязиду ҳотаму Абусулаймони доронеу ҳориси муҳосибӣу ҷунайду саҳли ибни Абдуллоҳу шқиқу Муҳамади бен алФзли алблхӣ ва ба ҷузи эшон , ризвони аллоҳи алайҳими аҷмъин .
و گروهی گویند: «ایمان قول و تصدیق است.» چون ابراهیم ادهم و ذی النّون المصری و ابویزید و حاتم و ابوسلیمان دارانی و حارث محاسبی و جنید و سهل ابن عبداللّه و شقیق و محمّد بن الفضل البلخی و به‌جز ایشان، رضوان اللّه علیهم اجمعین.
Ва ҷамоатии дигар аз фуқаҳоии уммат чун молику шофиӣу Аҳмад ва ба ҷузи эшон ҷамоатӣ бар он қавл пешинанд . Ва бози Абӯҳанифа ва алҳусайн бен фазли алблхӣ ,у асҳобҳм чун Муҳамади бен алҳсни вдоўди тоӣу АбуЮсуфи рҳмҳми аллоҳ бар ин қавл бозпасинанд .
و جماعتی دیگر از فقهای امت چون مالک و شافعی و احمد و به‌جز ایشان جماعتی بر آن قول پیشین‌اند. و باز ابوحنیفه و الحسین بن فضل البلخی، و اصحابهم چون محمد بن الحسن وداود طایی و ابویوسف رحمهم اللّه بر این قول بازپسین‌اند.
Ва ба ҳақиқати ин хилоф ба иборат боз мегардад бидӯни маънӣ . Кунун ман ин маъниро баён кунам ба тариқи ақтсор то туро маълум гардад то бад-ӣни хилофи касро андари имони мухолиф аласл нагӯйӣ , ани шоءи аллоҳ .
و به‌حقیقت این خلاف به عبارت باز می‌گردد بدون معنی. کنون من این معنی را بیان کنم به طریق اقتصار تا تو را معلوم گردد تا بدین خلاف کس را اندر ایمان مخالف الاصل نگویی، ان شاء اللّه.