Таваллои қасорён ба абии солеҳ , ҳмдўни бен аҳмдбни ъморҳолқсори разии аллоҳ анҳу кунанду вайро аз уламоӣ бузург бӯдаасту содоти ин тариқату тариқи ваии изҳору нашр маломат бӯдааст ,у андари фунуни мъомлт , ӯро калом олӣаст .

تولا قصاریان به ابی صالح، حمدون بن احمدبن عمارةالقصار رضی اللّه عنه کنند و وی را از علمای بزرگ بوده است و سادات این طریقت و طریق وی اظهار و نشر ملامت بوده است، و اندر فنون معاملت، او را کلام عالی است.

Вай гуфтӣ , разии аллоҳи анҳу : « бояд ки то илми ҳақи таъолӣ ба ту некӯтар аз он бошад ки илми халқ ; яъне бояд ки андари халаъ бо ҳақи таъолии мъомлти некӯтар аз он кунӣ ки андари малаъ бо халқ ; ки ҳиҷоби аъзам аз ҳақ , шуғл дил туаст бо халқ . »

وی گفتی، رضی اللّه عنه: «باید که تا علم حق تعالی به تو نیکوتر از آن باشد که علم خلق؛ یعنی باید که اندر خلأ با حق تعالی معاملت نیکوتر از آن کنی که اندر ملأ با خلق؛ که حجاب اعظم از حق، شغل دل توست با خلق.»

Ва ба боби алмломаҳи андари ибтидоӣ китоб биоварадаам , бидон ихтисор кардам мари тарки ттўилро .

و به باب الملامة اندر ابتدای کتاب بیاورده‌ام، بدان اختصار کردم مر ترک تطویل را.

Ва аз наводири ҳикоёти ваии яке онаст ки гуяд : рӯзии андари ҷӯйбори ҳираҳ нисобўр мерафтам . Нӯҳи номи айёрӣ буд ба футуввати маърӯфу ҷумлаи айёрони нсобўр дар фармон вай будандӣ , вайро андар роҳ бидидам . Гуфтам : « ё Нӯҳ , ҷавонмардӣ чаҳ чизаст ? » гуфт : « ҷавонмардии ман хоҳӣ ё аз он ту ? » гуфтам : « ҳар ду бигӯӣ . » гуфт : « ҷавонмардии ман онаст ки ин қабо берун кунаму мураққаъа Эй бапушаму муомилоти он брзм то сӯфӣ шавам , ва аз шарми халқи андари он ҷома аз маъсият бипарҳезаму ҷавонмардии ту он ки мураққаъа берун кунӣ то ту ба халқ ,у халқ ба ту фитна нигараданд . Пас ҷавонмардии ман ҳифзи шариъати бўдбри изҳор , ва аз он ту ҳифзи ҳақиқат бар асрор . » ва ин аслӣ қавӣаст . Ва биллоҳи алъўну алтўФиқ .

و از نوادر حکایات وی یکی آن است که گوید: روزی اندر جویبار حیرهٔ نیسابور می‌رفتم. نوح نام عیاری بود به فتوت معروف و جمله عیاران نسابور در فرمان وی بودندی، وی را اندر راه بدیدم. گفتم: «یا نوح، جوانمردی چه چیز است؟» گفت: «جوانمردیِ من خواهی یا از آنِ تو؟» گفتم: «هر دو بگوی.» گفت: «جوانمردی من آن است که این قبا بیرون کنم و مرقعه‌ای بپوشم و معاملات آن برزم تا صوفی شوم، و از شرم خلق اندر آن جامه از معصیت بپرهیزم و جوانمردی تو آن که مرقعه بیرون کنی تا تو به خلق، و خلق به تو فتنه نگردند. پس جوانمردی من حفظ شریعت بودبر اَظهار، و از آنِ تو حفظ حقیقت بر اَسرار.» و این اصلی قوی است. و باللّه العون و التّوفیق.