Ин гуруҳи тавалло ба Абуязид , тиФўри бен исои албстомии разии аллоҳ анҳу кунанду вай аз руасои мутасаввифа буд ва аз кброи эшону тариқи ваии ғалабау скр буду ғалабаи ҳақи ъзу ҷлу скри дӯстӣ аз ҷинси касб одамӣ набошад ; ва ҳарчӣ аздоираҳи иктисоби хориҷ буд , бидон даъват кардан , ботил буд ва тақлид бидон маҳолу ломҳолаҳи соҳиро скр сифат набошаду одамиро дар ҷалби скр ба худ , султон на . Ва скрони худ мағлуб буд , вайро ба халқ илтифот набӯд то ба сифатӣ аз авсофи такаллуф падедор ояд .

این گروه تولا به ابویزید، طیفور بن عیسی البسطامی رضی اللّه عنه کنند و وی از رؤسای متصوّفه بود و از کبرای ایشان و طریق وی غلبه و سُکْر بود و غلبهٔ حق عزّ و جلّ و سُکْر دوستی از جنس کسب آدمی نباشد؛ و هرچه ازدایرهٔ اکتساب خارج بود، بدان دعوت کردن، باطل بود و تقلید بدان محال و لامَحاله صاحی را سُکْر صفت نباشد و آدمی را در جلب سُکْر به خود، سلطان نه. و سَکران خود مغلوب بود، وی را به خلق التفات نبود تا به صفتی از اوصاف تکلف پدیدار آید.

Ва машойихи ин тариқат бар онанд ки : иқтидои ҷуз ба мустақӣмӣ ки аз даври аҳвол руста бошад дуруст наёяд .

و مشایخ این طریقت بر آن اند که: اقتدا جز به مستقیمی که از دور احوال رسته باشد درست نیاید.

Ва бозгрўҳӣ раво доранд ки касе бтклФи роҳи скру ғалабаи супурд ; аз он ҷо ки пайғамбари алайҳ ассалом гуфт : « أбкўи ?фони лами тбкўои Фтбокўо . ё бгриид бо худро ба гриндгон монанда кунед . » ва инро ду ваҷҳ бошад :

و بازگروهی روا دارند که کسی بتکلف راه سُکْر و غلبه سپرد؛ از آن‌جا که پیغمبر علیه السّلام گفت: «أبْکُو فاِنْ لَمْ تَبْکُوا فتَباکُوا. یا بگریید با خود را به گریندگان ماننده کنید.» و این را دو وجه باشد:

Яке монандаи кардан худро ба гуруҳеи мари риёро , ва ин ширк сариҳ бошад ;у дигари худро монандаи кардан то ҳақи таъолии магари вайро бидон дарҷати расонад ки худро монанди он қавм кардааст ; то мувофиқ бошад мари онро ки пайғамбари слии аллоҳ алайҳ гуфтааст : « ман ташаббуҳи бқўм Фҳў манеҳам . » пас ҳарчӣ дар навъ муҷоҳидот ояд андар роҳ биорад ва бар даргоҳ умед мебошад то худованди таъолӣ дар ҳақиқату маъонии он бар вай кушода гирданд , ки яке азмшоих гуфт : « алмшоҳдоти мавориси алмҷоҳдот . »

یکی ماننده کردن خود را به گروهی مر ریا را، و این شرک صریح باشد؛ و دیگر خود را ماننده کردن تا حق تعالی مگر وی را بدان درجت رساند که خود را مانند آن قوم کرده است؛ تا موافق باشد مر آن را که پیغمبر صلی اللّه علیه گفته است: «مَنْ تَشَبَّهَ بِقَومٍ فَهوَ مِنْهم.» پس هرچه در نوع مجاهدات آید اندر راه بیارد و بر درگاه امید می‌باشد تا خداوند تعالی در حقیقت و معانی آن بر وی گشاده گرداند، که یکی ازمشایخ گفت: «المُشاهَداتُ مَواریثُ المُجاهَداتِ.»

Гӯйем : муҷоҳидоти андари ҳамаи маъонӣ некӯ бошад ; аммо скру ғалабаи андари таҳт касб наёяд то ба муҷоҳидоти мари онро ҷалб тавон карду айни муҷоҳидати мари ҳусӯли скрро иллат нагардаду муҷоҳидоти андари ҳоли сҳў тавон карду соҳиби сҳўро қибла ба қабул скр набошад , ва ин маҳол бошад .

گوییم: مجاهدات اندر همه معانی نیکو باشد؛ اما سُکْر و غلبه اندر تحت کسب نیاید تا به مجاهدات مر آن را جلب توان کرد و عین مجاهدت مر حصول سُکْر را علت نگردد و مجاهدات اندر حال صَحْو توان کرد و صاحب صَحْو را قبله به قبول سُکْر نباشد، و این محال باشد.

Пас ҳақиқати скру сҳўро ба ихтилофи машойих баён кунем , то ашкол бархезад , ани шоءи аллоҳ , таъолӣ .

پس حقیقت سُکْر و صَحْو را به اختلاف مشایخ بیان کنیم، تا اشکال برخیزد، ان شاء اللّه، تعالی.