Бидон ки тавбаро шарт таъӣд нест ; аз баъди он ки азм бар руҷӯъ нокардан ба маъсият дуруст бошад . Агар тоибиро фатратӣ уфтад ва ба маъсият боз гардад ба ғайри сиҳҳати азми руҷӯъ , андари он айёми гузаштаи ҳукму савоб тавба ёфта бошад .
بدان که توبه را شرط تأیید نیست؛ از بعد آن که عزم بر رجوع ناکردن به معصیت درست باشد. اگر تایبی را فترتی افتد و به معصیت باز گردد به غیر صحت عزم رجوع، اندر آن ایام گذشته حکم و ثواب توبه یافته باشد.
Ва аз мубтадӣону тоибони ин тайифа буданд ки тавба карданду боз фатрат афтодашон ва ба харобӣ бозгаштанд , онгоҳ ба ҳукми танбеҳӣ ба даргоҳ омаданд ; то яке аз машойихи рҳмҳм аллоҳ гуфтааст ки : « ман ҳафтод бор тавба кардаму боз ба маъсияти бозгаштам то ҳафтод ва якум бор истиқомат ёфтам . »
و از مبتدیان و تایبان این طایفه بودند که توبه کردند و باز فترت افتادشان و به خرابی بازگشتند، آنگاه به حکم تنبیهی به درگاه آمدند؛ تا یکی از مشایخ رحمهم اللّه گفته است که: «من هفتاد بار توبه کردم و باز به معصیت بازگشتم تا هفتاد و یکم بار استقامت یافتم.»
Ва АбуАмри нҷиди разии аллоҳ анҳу гуфт : ман ибтидо тавба кардам андари маҷлиси бўъсмони ҳирӣ ва як чандгоҳ бар он ббўдм . Онгоҳи андари дилами маъсиятро мутақозӣ падедор омад мари онро мтобъ шудам ва аз суҳбати ин пер эъроз кардам . Ҳарҷо ки варо аз даври бдидмӣ аз тшўири бгрихтмӣ то маро набинад рӯзӣ ногоҳ бадви расидам маро гуфт : « эй писар , бо душманони худ суҳбат макун , магари онгоҳ ки маъсӯм бошӣ ; аз он чаҳ душмани айб ту бибинад ва чун маъюб бошӣ душман шод гардад ва чун маъсӯм бошӣ андӯҳгин гардад . Ва агар туро май бояд ки маъсият кунӣ , ба наздики мо ой то мо балоӣ ту бикашем ва ту душман ком нагардӣ . » гуфт : дилам аз гуноҳ сайр шуду тавбаи дурусти гашт .
و ابوعمرو نُجَید رضی اللّه عنه گفت: من ابتدا توبه کردم اندر مجلس بوعثمان حیری و یک چندگاه بر آن ببودم. آنگاه اندر دلم معصیت را متقاضی پدیدار آمد مر آن را متابع شدم و از صحبت این پیر اعراض کردم. هرجا که ورا از دور بدیدمی از تشویر بگریختمی تا مرا نبیند روزی ناگاه بدو رسیدم مرا گفت: «ای پسر، با دشمنان خود صحبت مکن، مگر آنگاه که معصوم باشی؛ از آن‌چه دشمن عیب تو ببیند و چون معیوب باشی دشمن شاد گردد و چون معصوم باشی اندوهگین گردد. و اگر تو را می باید که معصیت کنی، به نزدیک ما آی تا ما بلای تو بکشیم و تو دشمن کام نگردی.» گفت: دلم از گناه سیر شد و توبه درست گشت.
Ва низ шунидам ки яке аз маосӣ тавба карду боз ба сари он бозгашт . Он гоҳ пушаймон шуд . Рӯзӣ бо худ гуфт ки : « агар ба даргоҳ боз оем ҳолам чигуна бошад ? » ҳотифӣ овоз дод : « атътнои Фшкрнок , сами трктнои Фأмҳлнок . ?фони ъдти إлинои қблнок . Моро тоъат доштӣ туро шукр кардем бевафое кардӣ ва моро бгзоштии туро муҳлати додем . Акнӯн агар бозоиӣ ба оштии туро қабул кунем . »
و نیز شنیدم که یکی از معاصی توبه کرد و باز به سر آن بازگشت. آن گاه پشیمان شد. روزی با خود گفت که: «اگر به درگاه باز آیم حالم چگونه باشد؟» هاتفی آواز داد: «اَطَعْتَنا فَشَکَرْناک، ثمّ ترکتَنا فأمْهَلْناکَ. فان عُدْتَ إِلَیْنا قَبِلْناکَ. ما را طاعت داشتی تو را شکر کردیم بی وفایی کردی و ما را بگذاشتی تو را مهلت دادیم. اکنون اگر بازآیی به آشتی تو را قبول کنیم.»
Кунун бозгардем ба ақоўили машойих , разии анҳуам .
کنون بازگردیم به اقاویل مشایخ، رُضِیَ عنهم.