Қавла , таъолӣ : « أқимўои алслўаҳу атўои алзкўаҳ ( ۴۳/олбқраҳ ) . »
قوله،تعالی: «أقیمُوا الصَّلوةَ و اتُوا الزّکوةَ (۴۳/البقره).»
Ва қавла , алайҳи ассалом : « алслўаҳи вмои маликати أимонкм . »
و قوله، علیه السّلام: «الصَّلوةَ وَما مَلَکَتْ أیْمانُکم.»
Намоз ба маънии зикр ва инқиёд бошад аз рӯй луғату андари ҷараёни ибороти фуқаҳоро иборатӣ махсӯсаст бар ин аҳком ки муътодаст ва он аз ҳақи таъолӣ фармонаст ки : панҷ намози андари панҷ вақти бгзорид ва қабл духули он мари онро шароитаст : яке аз он таҳорат ба зоҳир аз наҷосат ва ба ботин аз шаҳвату дигари таҳорати ҷома ба зоҳир аз наҷис ва ба ботини он ки азўҷаҳ ҳалол бошад , сдигри таҳорати ҷой ба зоҳир аз ҳаводису офат ва ба ботин аз фасоду маъсият , чаҳоруми истиқболи қиблаи қиблаи зоҳири каъба ва он ботини арш ва аз он сари мшоҳдти панҷуми қиёми зоҳири андари ҳоли қудрату қиёми ботини андари равзаи қурбат ба шарти духули вақти он ба зоҳири шариъату давоми вақти андари дараҷаи ҳақиқату шашуми хулӯси ният ба иқболи ҳазрат , ҳафтуми такбирии андари мақоми ҳайбату қиёмии андари маҳали васлату қироатӣ ба тартилу азимату рукӯъӣ ба хушўъу суҷудӣ ба тзллу ташаҳҳудӣ ба иҷтимоу саломӣ ба фанои сифат ; комаи кон алнабӣ алайҳи ассаломи хирои анҳу : « кон алнабӣ слии аллоҳи алайҳи ислии вФии ҷўФаҳи азизи кأзизи алмрҷл . Чун пайғамбари алайҳи ассалом намоз кардӣ андари дилаши ҷӯшӣ будӣ чун ҷӯши дигари рӯйин ки андари зери он оташ афрӯхта бошад . »
نماز به معنی ذکر و انقیاد باشد از روی لغت و اندر جریان عبارات فقها را عبارتی مخصوص است بر این احکام که معتاد است و آن از حق تعالی فرمان است که: پنج نماز اندر پنج وقت بگزارید و قبل دخول آن مر آن را شرایط است: یکی از آن طهارت به ظاهر از نجاست و به باطن از شهوت و دیگر طهارت جامه به ظاهر از نجس و به باطن آن که ازوجه حلال باشد، سدیگر طهارتِ جای به ظاهر از حوادث و آفت و به باطن از فساد و معصیت، چهارم استقبال قبله قبلهٔ ظاهر کعبه و آنِ باطن عرش و از آنِ سرّ مشاهدت پنجم قیام ظاهر اندر حال قدرت و قیام باطن اندر روضهٔ قربت به شرط دخول وقت آن به ظاهر شریعت و دوام وقت اندر درجهٔ حقیقت و ششم خلوص نیت به اقبالِ حضرت، هفتم تکبیری اندر مقام هیبت و قیامی اندر محل وصلت و قرائتی به ترتیل و عظمت و رکوعی به خشوع و سجودی به تذلل و تشهدی به اجتماع و سلامی به فنای صفت؛ کما کان النبی علیه السّلام خیراً عنه: «کانَ النّبیّ صلّی اللّه علیه یُصَلّی وَفی جَوْفِه اَزیزٌ کأزیزِ المِرْجَلِ. چون پیغمبر علیه السّلام نماز کردی اندر دلش جوشی بودی چون جوش دیگر رویین که اندر زیر آن آتش افروخته باشد.»
Ва чун амӣралмуъминӣни алии карами аллоҳи виҷҳаи қасд намоз кардӣ , мӯиҳои ваии сар аз ҷомаи вай берун кардӣу ларза бар вай афтодӣ ва гуфтӣ : « омад вақт гузордан амонатӣ ки осмонҳоўи заминҳо аз ҳамли он оҷиз омаданд . »
و چون امیرالمؤمنین علی کرّم اللّه وَجْهَهُ قصد نماز کردی، موی‌های وی سر از جامهٔ وی بیرون کردی و لرزه بر وی افتادی و گفتی: «آمد وقت گزاردن امانتی که آسمانهاو زمین‌ها از حمل آن عاجز آمدند.»
Ва яке аз машойих гуяд : аз ҳотами асми раҳмаи аллоҳи алайҳими пурсидам ки : « намоз чигуна кунӣ ? » гуфт : « чун вақт андар ояд , вузӯеи зоҳирӣу ботинии бикунами зоҳир ба обу ботин ба тавба . Онгоҳ дар масҷид андар оем ,у масҷиди ҳаромро шоҳид кунаму мақоми иброҳӣмро миёни ду абрӯии худ нуҳуму биҳиштро бар рост худ донаму дӯзахро бар чапи худу сиротро зери қадами худ ,у малики аламутро аз пас пушти худ . Онгоҳ такбирӣ кунам бо таъзиму қиёмӣ ба ҳурмату қироатӣ бо ҳайбату рукӯъӣ ба тавозуъу суҷудӣ ба тазаррӯъу ҷулусӣ ба ҳаламу виқору саломӣ ба шукр . » вболлаҳи алъўн .
و یکی از مشایخ گوید: از حاتم اصمّ رحمة اللّه علیهم پرسیدم که: «نماز چگونه کنی؟» گفت: «چون وقت اندر آید، وضویی ظاهری و باطنی بکنم ظاهر به آب و باطن به توبه. آنگاه در مسجد اندر آیم، و مسجد حرام را شاهد کنم و مقام ابراهیم را میان دو ابروی خود نهم و بهشت را بر راست خود دانم و دوزخ را بر چپ خود و صراط را زیر قدم خود، و ملک الموت را از پس پشت خود. آنگاه تکبیری کنم با تعظیم و قیامی به حرمت و قرائتی با هیبت و رکوعی به تواضع و سجودی به تضرع و جلوسی به حلم و وقار و سلامی به شکر.» وباللّه العون.