Бидон ки муҳаббати андари истеъмоли уламо бар вуҷӯҳаст : яке ба маънии иродат ба маҳбӯб бе сукӯни нафасу майлу ҳўӣу таманнои қалбу астиносу таъаллуқи ин ҷумла бар қадим раво набошад ва ин ҷумлаи махлуқонро бошад бо як дигару аҷносроу худованди таъолӣ мутаъолӣаст аз ин ҷумла , ълўои кбирои вдигр ба маънӣ эҳсон бошаду тахсӣси банда ки варо баргузинад ва ба дараҷаи камоли вилояти расонад ва ба гӯнаи гӯнаи кароматҳо махсӯс гирданду сдигр ба маънои саноӣ ҷамил бошад бар банда .

بدان که محبت اندر استعمال علما بر وجوه است: یکی به معنی ارادت به محبوب بی سکون نفس و میل و هوی و تمنای قلب و استیناس و تعلق این جمله بر قدیم روا نباشد و این جمله مخلوقان را باشد با یک‌دیگر و اجناس را و خداوند تعالی متعالی است از این جمله، عُلوّاً کبیراً ودیگر به معنی احسان باشد و تخصیص بنده که ورا برگزیند و به درجهٔ کمال ولایت رساند و به گونه گونه کرامت‌ها مخصوص گرداند و سدیگر به معنای ثنای جمیل باشد بر بنده.

Ва гуруҳе аз мутакаллимон гӯйанд ки : муҳаббати ҳақ ки моро хабар додааст аз ҷумлаи сифот самъӣаст , ҳамчун ваҷҳу яду устуво , ки агар китоб ва суннат бидон нотиқ набӯдӣ вуҷӯди он мари ҳақи таъолиро аз рӯй ақли мустаҳил будӣ . Пас онро исбот кунем ва бидон бгрўим аммо андари тасарруф кардан он таваққуф кунему муроди ин тайифа онаст ки раво надоранд ба итлоқи ин лафзи мари ҳақи таъолиро .

و گروهی از متکلمان گویند که: محبت حق که ما را خبر داده است از جملهٔ صفات سمعی است، همچون وجه و ید و استوا، که اگر کتاب و سنت بدان ناطق نبودی وجود آن مر حق تعالی را از روی عقل مستحیل بودی. پس آن را اثبات کنیم و بدان بگرویم اما اندر تصرف کردن آن توقف کنیم و مراد این طایفه آن است که روا ندارند به اطلاق این لفظ مر حق تعالی را.

Ин ҷумла ақоўиласт ки ёд кардему мари туро ҳақиқати ин баён кунам , ани шоءи аллоҳ .

این جمله اقاویل است که یاد کردیم و مر تو را حقیقت این بیان کنم، ان شاء اللّه.