Бидон ки муҳаббати ҳақи таъолии мари бандаро иродати хайр буду раҳмат кардан бар вайу муҳаббат исмӣаст аз асомии иродат чун ризоу схту рأФт , ва он чаҳ бад-ӣн монад . Ҳамли ин асомии ҷуз ба иродати ҳақ таъолӣ нишоед кард ва он як сифатаст ӯро қадим ки бидон хоҳонаст мари афъоли худро . Пас андари ҳукми маболиғату изҳори феъл аз ин баъзе ахас баъзеаст .

بدان که محبت حق تعالی مر بنده را ارادت خیر بود و رحمت کردن بر وی و محبت اسمی است از اسامی ارادت چون رضا و سخط و رأفت، و آن‌چه بدین ماند. حمل این اسامی جز به ارادت حق تعالی نشاید کرد و آن یک صفت است او را قدیم که بدان خواهان است مر افعال خود را. پس اندر حکم مبالغت و اظهار فعل از این بعضی اخص بعضی است.

Ва фии алҷмлаҳи муҳаббати худованди таъолии мари бандаро онаст ки : бо ваии неъмат бисёр кунаду вайро андари дунёу уқбо савоб диҳад ва аз маҳали уқубат эмин гирданду вайро аз маъсият маъсӯм дораду аҳволи рафеъу мақомоти суннии вайро каромат кунаду сарашро аз илтифот ба ағёр бугсаланду анояти азалиро бадв пайванданд ; то аз кул муҷаррад шаваду мари талаби ризои вайро муфрад гардад ва чун ҳақи таъолии бандаеро бад-ӣни маъонӣ махсӯс гирданд он тахсӣси иродати вайро муҳаббат ном кунанд ва ин мазҳаби ҳориси муҳосибӣу ҷунайду ҷамоатӣ аз машойихаст ,у фуқаҳоии Фриқину мутакаллимони суннати бештари ҳам бар инанд . Ризвони аллоҳи алайҳими аҷмъин .

و فی الجمله محبت خداوند تعالی مر بنده را آن است که: با وی نعمت بسیار کند و وی را اندر دنیا و عقبی ثواب دهد و از محل عقوبت ایمن گرداند و وی را از معصیت معصوم دارد و احوال رفیع و مقامات سنی وی را کرامت کند و سرش را از التفات به اغیار بگسلاند و عنایت ازلی را بدو پیونداند؛ تا از کل مجرد شود و مر طلب رضای وی را مفرد گردد و چون حق تعالی بنده‌ای را بدین معانی مخصوص گرداند آن تخصیص ارادت وی را محبت نام کنند و این مذهب حارث محاسبی و جنید و جماعتی از مشایخ است، و فقهای فریقین و متکلمان سنت بیشتر هم بر این‌اند. رضوانُ اللّه علیهم اجمعین.

Ва он ки гуяд : « муҳаббати ҳақи таъолӣ ба маънои саноӣ ҷамиласт бар банда » , санои ваии каломи вай буду каломаш номахлуқаст ва он ки гуяд : « ба маънӣ эҳсонаст » , эҳсони ваии феъли вай буд ба ҳукми маънӣ мутақорибаст ин ақоўилу ҳукми ҷумлаи мавҷӯд .

و آن که گوید: «محبت حق تعالی به معنای ثنای جمیل است بر بنده»، ثنای وی کلام وی بود و کلامش نامخلوق است و آن که گوید: «به معنی احسان است»، احسان وی فعل وی بود به حکم معنی متقارب است این اقاویل و حکم جمله موجود.

Аммо муҳаббати бандаи мари худовандро сифатӣаст ки андари дили муъмини мутӣъ падедор ояд , ба маънии таъзиму такбир ; то ризои маҳбӯбро талаб кунаду андари талаби руяти вай бесабр гардад вондри орзӯии қурбати вай беқарор гардад ва бидӯни вай бо каси қарори наёбаду ху бо зикр вай кунад ва аз дуни зикри вай тбро кунаду ором бар вай ҳаром шавад . Қарор аз вай нФўр гардад вози ҷумлаи мأлўФоту мстأнсот мунқатиъ гардад ва аз ҳавоҳо эъроз кунад . Ба султони дӯстӣ иқбол кунаду мари ҳукм ӯро гардан наад ва ба нъўти камоли мари ҳақро таъолӣ ва тақаддус бишносад .

اما محبت بنده مر خداوند را صفتی است که اندر دل مؤمن مطیع پدیدار آید، به معنی تعظیم و تکبیر؛ تا رضای محبوب را طلب کند و اندر طلب رؤیت وی بی صبر گردد واندر آرزوی قربت وی بی قرار گردد و بدون وی با کس قرار نیابد و خو با ذکر وی کند و از دون ذکر وی تبرا کند و آرام بر وی حرام شود. قرار از وی نَفُور گردد واز جملهٔ مألوفات و مستأنسات منقطع گردد و از هواها اعراض کند. به سلطان دوستی اقبال کند و مر حکم او را گردن نهد و به نُعوت کمال مر حق را تعالی و تقدس بشناسد.

Ва раво набошад ки муҳаббати ҳақи мари бандаро аз ҷинси муҳаббат халқ бошад як дигарро ; ки он майл бошад ба аҳотту идроки маҳбӯб ва ин ҳукми сифати аҷсом буд . Пас муҳибони ҳақи таъолии мустаҳлакони қурб вайанд на толибони кайфияти вай ; ки толиб ба худ қоим буд андари дӯстӣу мустаҳлак ба маҳбӯби қоим буду дурусттарин касон дар маъракаи гоҳи муҳаббат мустаҳлаконанду мақҳурон ; аз он чаҳ муҳаддисро ба қадими ҷуз ба қаҳри қадим тавассул набошаду ҳаркии таҳқиқи муҳаббатро маълум кунад ибҳом бархезад ва шабаҳат намонад .

و روا نباشد که محبت حق مر بنده را از جنس محبت خلق باشد یک‌دیگر را؛ که آن میل باشد به احاطت و ادراک محبوب و این حکم صفت اجسام بود. پس محبان حق تعالی مستهلکان قرب وی‌اند نه طالبان کیفیت وی؛ که طالب به خود قایم بود اندر دوستی و مستهلک به محبوب قایم بود و درست‌ترین کسان در معرکه گاه محبت مستهلکان‌اند و مقهوران؛ از آن‌چه محدَث را به قدیم جز به قهر قدیم توسل نباشد و هرکه تحقیق محبت را معلوم کند ابهام برخیزد و شبهت نماند.

Ва муҳаббат бар ду гӯна бошад : яке муҳаббати ҷинс ба ҷинс ва он майлу тўтин нафас бошаду талаби зоти маҳбӯб аз роҳи мумосату млозқту дигари муҳаббати ҷинс на бо ҷинс ва ин талаб қарор кунад бо сифатӣ аз авсофи маҳбӯб ки бо он бёромд ва инс гирад чун шунидани калом ва ё дидор .

و محبت بر دو گونه باشد: یکی محبت جنس به جنس و آن میل و توطین نفس باشد و طلب ذات محبوب از راه مماست و ملازقت و دیگر محبت جنس نه با جنس و این طلب قرار کند با صفتی از اوصاف محبوب که با آن بیارامد و انس گیرد چون شنیدن کلام و یا دیدار.

Ва гиравидагони андари муҳаббат бар ду қисматанд : яке он ки إнъоми ҳақ бо худ бенанду руяти анъому эҳсон , муҳаббати манъаму Муҳсин тақозо кунад вдигри он ки кули анъомро аз ғалабаи дӯстии андари маҳал ҳиҷоб ниҳанду роҳашон аз руяти нъм ба манъам буд ва ин олӣ тараст . Валлоҳи аълам .

و گرویدگان اندر محبت بر دو قسمتاند: یکی آن که إنعام حق با خود بینند و رؤیت انعام و احسان، محبت منعم و محسن تقاضا کند ودیگر آن که کل انعام را از غلبهٔ دوستی اندر محل حجاب نهند و راهشان از رؤیت نعم به منعم بود و این عالی‌تر است. واللّه اعلم.