Сайфи зӣ изн гуяд ки он вақт ки сипаҳсолори Эрониро бФрстоди анўшини равон , ва ӯ абраҳаи сабоҳро ба тир зад , ва аз уштури фурӯд андохт гуфт « тъолўои ихвонии илои маъваҷи мустақӣми ирсли алриҳ , ва мет тоӣри ёхзи алрўҳ ,у ҳумои алқўсу алсҳм , Фъликми бодбҳмо , Фонҳмо , ҳкмоءи алослҳаҳ , иҳорбони ман алқрбу иқотлони болбъз » гуфт эй бародарони биёеди сӯии кажии рост ки бод ронад ,у мурдае ки аз зинда ҷон сетанд , ва он ҳар ду тир ва камонанд , адаби эшон нигоҳ доред , ки эшон ҳаким силаҳҳоанд , ба наздик ҷанг кунанд ва аз даври душмани кашанд »

سیف ذی یزن گوید که آن وقت که سپهسالار ایرانی را بفرستاد انوشین‌روان، و او ابرهه صباح را به تیر زد، و از اشتر فرود انداخت گفت « تعالوا اخوانی الی معوج مستقیم یرسل الریح، و میت طائر یاخذ الروح، و هما القوس و السهم، فعلیکم بادبهما، فانهما، حکماء الاسلحه، یحاربان من القرب و یقاتلان بالبعذ » گفت ای برادران بیایید سوی کژی راست که باد راند، و مرده‌ای که از زنده جان ستاند، و آن هر دو تیر و کمان‌اند، ادب ایشان نگاه دارید، که ایشان حکیم سلاحها اند، به نزدیک جنگ کنند و از دور دشمن کشند »