Хусрави парвизро аспи шабдиз пеш овараданд то бар нишинад , гуфт « агар бартар аз одамии яздонро банда будӣ ҷаҳони бмои надодӣ , ва агар бартар аз аспи чаҳорпое будӣ аспро бар нишаст мо накардӣ » ва ҳамӯ гуяд ки « подшоҳ , солори мардони сету аспи солори чаҳорпоён » ҳақи субҳона ва таъолӣ мефармоед « ман мислииу қади хилқати алФрс » ва афросйоб гуяд оати аиркои андғ кам гўги кооӣ , яъне « аспи мари мулӯкро чунон сет ки осмони мари моҳро » ва бузургон гуфтаанд аспро азиз бояд дошт ки ҳар ки аспро хор дорад бар дасти душман , хор гардад . Ва Маъмун Халифа гуяд нъми алшии алФрси смоءи иҷрӣу сриримшӣ , гуфт « неки чизеи сети аспи осмони гардону тахти равон »у Амиралмӯъминини алии бен абии толиби разии аллоҳ анҳу гуфт мо халқи аллоҳи алФрси алои лиътз ба алонсону изл ба алшитон , гуфт « эзади таъолии аспро наёфарид ало аз баҳри он то мардумро ба вай азиз гирданду девро хор кунад »у Абдуллоҳи бен тоҳир гуфт ркўби алФрси аҳби илои ман ркўби ънқи алФлк , гуфт бар аспи нишастани дӯст тар дорам ки бар гардани фалак »у нӯъмон мунзар гуяд алхили ҳсўни риҷоли аллили влўлои алхили лами ткни алшҷоъаҳи асмои истҳқ ба алшҷоъ , гуфт « аспони ҳисорҳо мардон шаб над ва агар асп набӯдӣ номи шуҷоат кӣ андари хури номи мардони ҷангӣ будӣ ? »у нсрбн сайёр гуяд алФрси сарири алҳрбу алослҳаҳи анворҳоу алсёҳи ғноءи алҳрбу алдми ъқорҳо , гуфт аспи тахти ҷанги сету силаҳи гулҳои вай ,у мҳлби бен абӣ сифра гуяд алФрси саҳоби алҳрби лоимтри ббрқи алсиФи аломтрдм , гуфт аспи абр ҷанг аст наборад ба дарахшидани шамшери магари борони хӯн , акнӯн баъзе аз номҳои аспон ёд карда шавад ки порсиён дар сифат аспоне гуфта ончӣ ба таҷрибаи эшонро маълум шудааст аз айбу ҳунари эшону онк ба фол нек бошад .

خسرو پرویز را اسپ شبدیز پیش آوردند تا بر نشیند، گفت «‌اگر برتر از آدمی یزدان را بنده بودی جهان بما ندادی، و اگر برتر از اسپ چهارپایی بودی اسپ را بر نشست ما نکردی‌» و همو گوید که «‌پادشاه، سالارِ مردان‌ست و اسپ سالارِ چهارپایان‌» حق سبحانه و تعالی می‌فرماید «‌من مثلی و قد خلقت الفرس‌» و افراسیاب گوید آت ایرکا اندغ کم گوگ کاآی، یعنی «‌اسپ مر ملوک را چنان‌ست که آسمان مر ماه را‌» و بزرگان گفته‌اند اسپ را عزیز باید داشت که هر‌که اسپ را خوار دارد بر دست دشمن، خوار گردد. و مامون خلیفه گوید نعم الشی الفرس سماء یجری و سریریمشی، گفت «‌نیک چیزی‌ست اسپِ آسمان گردان و تخت روان‌» و امیرالمومنین علی بن ابی طالب رضی الله عنه گفت ما خلق الله الفرس الا لیعتز به الانسان و یذل به الشیطان، گفت «‌ایزد تعالی اسپ را نیافرید الا از بهر آن تا مردم را به وی عزیز گرداند و دیو را خوار کند‌» و عبدالله بن طاهر گفت رکوب الفرس احب الی من رکوب عنق الفلک، گفت ‌ بر اسپ نشستن دوست‌تر دارم که بر گردن فلک‌» و نعمان منذر گوید الخیل حصون رجال اللیل ولولا الخیل لم تکن الشجاعه اسما یستحق به الشجاع، گفت «‌اسپان حصار‌ها مردان شب‌ند و اگر اسپ نبودی نام شجاعت کی اندر خور نام مردان جنگی بودی‌؟» و نصربن سیار گوید الفرس سریر الحرب و الاسلحه انوارها و الصیاح غناء الحرب و الدم عقارها، گفت اسپ تخت جنگ‌ست و سلاح گلهای وی، و مهلب بن ابی صفره گوید الفرس سحاب الحرب لایمطر ببرق السیف الامطردم، گفت اسپ ابر جنگ است نبارد به‌درخشیدن شمشیر مگر باران خون، اکنون بعضی از نامهای اسپان یاد کرده شود که پارسیان در صفت اسپانی گفته آنچه به تجربه ایشان را معلوم شده است از عیب و هنر ایشان و آنک به‌فال نیک باشد.