Чунин гӯйанд ки моҳони подшоҳӣ бузург бӯдааст оқилу кофӣ , як рӯзи бози дори хешро ( дид ) боз бар даст об мехӯрд , бифармуд то сад чӯбаши бзднд . Гуфт эй аҷаби бози бетони хеш подшоҳ парандагонаст ,у ғмгсору азизи дасти подшоҳонст , раво буд ки ту инчунин беадабӣ кунӣ ? азизи мулӯк бар даст ва ту оби хурӣ , ё ҷузи оби чизеи дигар . Боздор гуфт зиндагонии худованди дарози бод чун бшкоргоаҳи ташнаи гирдам чун кунам ки боз бо ман буд , гуфт бксии дигари даҳ ки аҳли он буд ки боз тавонад дошт ки ту оби хурӣ ё чизеи дигар ки туро бидон ҳоҷат бошад .

چنین گویند که ماهان پادشاهی بزرگ بوده است عاقل و کافی، یک روز بازدار خویش را (دید) باز بر دست آب می‌خورد، بفرمود تا صد چوبش بزدند. گفت: ای عجب باز بتن خویش پادشاه پرندگانست، و غمگسار و عزیز دست پادشاهانست، روا بوَد که تو اینچنین بی‌ادبی کنی؟ عزیز ملوک بر دست و تو آب خوری، یا جز آب چیزی دیگر. بازدار گفت: زندگانی خداوند دراز باد چون به شکارگاه تشنه گردم چون کنم که باز با من بوَد؟ گفت: به کسی دیگر ده که اهل آن بود که باز تواند داشت، که تو آب خوری یا چیزی دیگر که تو را بدان حاجت باشد.