Шунидам ки бўъбдоллаҳи хатиби муадаби амири абўолъбос буд бародари Фхролдўлаҳ , бар манзара нишаста буд ,у амири абўолъбоси кӯдак буд аз пеши ваии фурӯди омада буд , ходимии бошаҳ бар даст дошт , он бошаҳи бхўост ва бар дасти нишонд , дарон миён аз даҳани хиўи биндохт , чун сӯии Абдуллоҳ хатиб омад ӯро маломат намӯд , ва рӯй турш кард ва гуфт « агар на онстӣ ки ту ҳануз хурдӣ ва ин адаб наёмухта ман турои имрӯзи молшии додмӣ ки бозгФтндӣ » онгоҳ гуфт « эй субҳони аллоҳи ту малику малики зодае , азизи маликон бар даст , ту чунин беадабӣ кунӣ каз даҳон хиў биндозӣ ? » ин бигуфт , пас наълин бардошт , ва он ходимро нълинӣ чанд бар гардан зад , ва гуфт « шумо малики зодагонро чунин мепарваред ? казишон беадабӣ меояд ки ашкраҳ бар даст доранд ва хиў андозанд . ? »

شنیدم که بوعبدالله خطیب مودب امیر ابوالعباس بود برادر فخرالدوله، بر منظره نشسته بود، و امیر ابوالعباس کودک بود از پیش وی فرود آمده بود، خادمی باشه بر دست داشت، آن باشه بخواست و بر دست نشاند، دران میان از دهن خیو بینداخت، چون سوی عبدالله خطیب آمد او را ملامت نمود، و روی ترش کرد و گفت « اگر نه آنستی که تو هنوز خُردی و این ادب نیاموخته من ترا امروز مالشی دادمی که بازگفتندی » آنگاه گفت « ای سبحان الله تو ملک و ملک‌زاده‌ای، عزیز ملکان بر دست، تو چنین بی‌ادبی کنی کز دهان خیو بیندازی ؟ » این بگفت، پس نعلین برداشت، و آن خادم را نعلینی چند بر گردن زد، و گفت « شما ملک‌زادگان را چنین می‌پرورید ؟ کزیشان بی‌ادبی می آید که اشکره بر دست دارند و خیو اندازند. ؟»