Донои он тиб чунин гуфтаанд , чун ҷолинусу суқроту Буқроту буъалии синоу Муҳамади закариё ки ҳеҷ чиз дар тани мардуми нофеътар аз шароб нест , хоссаи шароби ангурии талху софӣ , ва хосияташ онаст ки ғамро бабрад ,у дилро хуррам кунад ,у танро фарбеҳ кунад ,у таомҳои ғализро бигузорад ,у гӯна рўсрх кунад ,у пӯсти танро тоза ва равшан гирданд ,у фаҳму хотирро тез кунад ,у бахилро сахӣу бади дилро далер кунад ,у хӯрандаи шаробро беморӣ кам кунад ва ағлаб тундараст бошад , аз ҷиҳати онки табҳоу беморӣ ки аз хилтҳои лазиҷу фосид таваллуд кунаду сабаби онки михўораҳро гоҳ гоҳ меуфтад ,у гоҳ исҳол нагузорад ки хилти бад дар меъда гирд ояд . Ва гуруҳеи зиракони шаробро маҳаки мард хондаанд ,у гуруҳеи ноқиди ақл ,у гуруҳеи саррофи дониш ,у гуруҳеи меъёри ҳунар . Ва бузургони шаробро собӯни илоҳам хондаанду гуруҳеи муфарраҳи Улуғам , ва ҳар ки панҷ қадаҳи шароб ноб бихӯрад ончии андрўст аз неку бади азуи сроиду гавҳари хеш падед кунад . Ва бегонаро дӯст гирданду андари дӯстии биафзояд , ва агар худ ӯро ҳамин хосиятаст ки дӯстонро баҳам бинишонад бисёраст . Ва аз латифӣ ки шаробаст аз ҳамаи хӯрданиҳо ки дар ҷаҳонаст аз чарбу ширину хушу турш беш аз як сирӣ натавон хӯрд ва агар беш хурии табъ нФўр гираду бози мари шаробро ҳар чанд беш хурӣ беш бояду мардуми азу сайр нагардаду табъ нафрат нагирад ки ваии шоҳи ҳамаи шробҳост . Ва дар биҳишт неъмат бисёрасту шароби беҳтарин нъмтҳоء биҳиштаст , ва агар набӯдӣ ( эзади онро ) бахуд махсӯс накардӣ ( ҳар чанд неъматҳои ду ҷаҳонии бтқдир ва иродат ӯст ) чунонк дар муҳками китоби худ ёд фармӯдааст киу сқиҳми рбҳми шробои тҳўро ,у дигар ҷой мефармоеду манофеи ллноси восмҳмои Акбари ман нФъҳмо , мардумонро манфиат бисёраст дар вайу лекини буза ӯ аз нафъ бештараст . Хирадманд бояд ки чунон хӯрд ки маза ӯ бештар аз буза буд то бирав вабол нагардад , ва ин чунон бошад ки брёзт кардани нафаси худро баҷоеи расонад ки аз аввали шароб хӯрдан то охири ҳеҷ бадӣу ноҳамвории азу дар вуҷӯд наёяд бгФтору бикрдори алои некуӣу хушӣ . Чун бад-ӣн дараҷа расад шароб хӯрдан ӯро зебад . Ва фазилат шароб бисёраст , акнӯн фаслӣ дар манфиати шаробу музирату дафъи музирати шаробҳо ёд кунем аз гуфтори ҷолинуси ҳакиму Муҳамади бен зкрёءи розӣу хоҷаи Абӯалии синоу атбоءи бузург , манфиати шароби масткунанда , таомро ҳазм кунад ,у ҳарорати аслӣ яъне ҳарорати ғарӣзиро биафзояд ,у танро қавӣ кунад ва пок гирданд ббўлу арақу бухор .

دانا آن طب چنین گفته‌اند، چون جالینوس و سقراط و بقراط و بوعلی سینا و محمد زکریا که هیچ چیز در تن مردم نافع‌تر از شراب نیست، خاصه شراب انگوری تلخ و صافی، و خاصیتش آنست که غم را ببرد، و دل را خرم کند، و تن را فربه کند، و طعام‌های غلیظ را بگذارد، و گونه روسرخ کند، و پوست تن را تازه و روشن گرداند، و فهم و خاطر را تیز کند، و بخیل را سخی و بد دل را دلیر کند، و خورنده شراب را بیماری کم کند و اغلب تندرست باشد، از جهت آنک تبها و بیماری که از خلطهای لزج و فاسد تولد کند و سبب آنک میخواره را گاه گاه می افتد، و گاه اسهال نگذارد که خلط بد در معده گرد آید. و گروهی زیرکان شراب را محک مرد خوانده‌اند، و گروهی ناقد عقل، و گروهی صراف دانش، و گروهی معیار هنر . و بزرگان شراب را صابون الهم خوانده‌اند و گروهی مفرح الغم، و هر که پنج قدح شراب ناب بخورد آنچه اندروست از نیک و بد ازو سرآید و گوهر خویش پدید کند. و بیگانه را دوست گرداند و اندر دوستی بیفزاید، و اگر خود او را همین خاصیت است که دوستان را بهم بنشاند بسیارست. و از لطیفی که شرابست از همه خوردنی‌ها که در جهانست از چرب و شیرین و خوش و ترش بیش از یک سیری نتوان خورد و اگر بیش خوری طبع نفور گیرد و باز مر شراب را هر چند بیش خوری بیش باید و مردم ازو سیر نگردد و طبع نفرت نگیرد که وی شاه همه شرابهاست. و در بهشت نعمت بسیارست و شراب بهترین نعمتهاء بهشتست، و اگر نبودی (ایزد آن را) بخود مخصوص نکردی (هر چند نعمت‌های دو جهانی بتقدیر و ارادت اوست) چنانک در محکم کتاب خود یاد فرموده است که و سقیهم ربهم شرابا طهورا، و دیگر جای می‌فرماید و منافع للناس واثمهما اکبر من نفعهما، مردمان را منفعت بسیارست در وی و لیکن بزه او از نفع بیشترست. خردمند باید که چنان خورَد که مزه او بیشتر از بزه بود تا برو وبال نگردد، و این چنان باشد که بریاضت کردن نفس خود را بجایی رساند که از اول شراب خوردن تا آخر هیچ بدی و ناهمواری ازو در وجود نیاید بگفتار و بکردار الا نیکویی و خوشی. چون بدین درجه رسد شراب خوردن او را زیبد. و فضیلت شراب بسیارست، اکنون فصلی در منفعت شراب و مضرت و دفع مضرت شرابها یاد کنیم از گفتار جالینوس حکیم و محمد بن زکریاء رازی و خواجه ابوعلی سینا و اطباء بزرگ، منفعت شراب مست کننده، طعام را هضم کند، و حرارت اصلی یعنی حرارت غریزی را بیفزاید، و تن را قوی کند و پاک گرداند ببول و عرق و بخار.

Мзртш , нишоед кӯдаконро ки сахти гарм мизоҷ бошанд . Дафъи мзртш , агар ояд ҳоҷати мардуми гарми мизоҷро бхўрдни ин , шароби бобу гулоб мамзуҷ кунанд то зиён накунад ,у ассалом . Манфиати шароби сипеду танг , ғзоء камтар диҳад ,у мардумони гарми мизоҷро бшоид , ва сафро баранд ббўли андаки андак .

مضرتش، نشاید کودکان را که سخت گرم‌مزاج باشند. دفع مضرتش، اگر آید حاجت مردم گرم‌مزاج را بخوردن این، شراب بآب و گلاب ممزوج کنند تا زیان نکند، و السلام. منفعت شراب سپید و تنگ، غذاء کمتر دهد، و مردمان گرم مزاج را بشاید، و صفرا برانَد ببول اندک اندک.

Мзртш , худованди меъдаи савдоеро аз ваии шикам пурбод гардаду дарди мафосили орад .

مضرتش، خداوند معده سودایی را از وی شکم پرباد گردد و درد مفاصل آرَد.

Дафъи мзртш , бо сипедбоҳоу тўоблу табоҳа хушк кунанд то зиён надорад ва манфиат кунад . Манфиати шаробӣ ки на тира буд ва на тнк , чун некӯ ояд мувофиқтарин шробҳост , мардумони муътадили мизоҷро шояд .

دفع مضرتش، با سپید باها و توابل و تباهه خشک کنند تا زیان ندارد و منفعت کند. منفعت شرابی که نه تیره بود و نه تنک، چون نیکو آید موافق‌ترین شرابهاست، مردمان معتدل‌مزاج را شاید.

Мзртш , мардумони гарми мизоҷро зиён дорад ,

مضرتش، مردمان گرم‌مزاج را زیان دارد،

Дафъи мзртш , мамзуҷ кунанд бобу гулобу бълии боравоӣ то зиён надорад .

دفع مضرتش، ممزوج کنند بآب و گلاب و بعلی باروای تا زیان ندارد.

Манфиати шароби талху тира , боди бишиканад ,у блғмро бабрад ,у дарди меъдау дарди шикамро суд дорад .

منفعت شراب تلخ و تیره ، باد بشکند، و بلغم را ببرد، و درد معده و درد شکم را سود دارد.

Дафъи мзртш , боби мамзуҷ ва бо таомҳо , турш хуранд ,у нақли миўҳо , турш кунад то зиён надорад .

دفع مضرتش، بآب ممزوج و با طعامها، ترش خورند، و نقل میوها، ترش کند تا زیان ندارد.

Манфиати шароби райҳонӣ , дилу меъдаро қавӣ кунад , ва бодҳо бишиканад ва табҳо ки аз бемории хостаҳ буд суд дорад ,

منفعت شراب ریحانی، دل و معده را قوی کند، و بادها بشکند و تبها که از بیماری خاسته بود سود دارد،

Мзртш , дарди чашму дард сар овараду зуд бар сар равад ,

مضرتش ،درد چشم و درد سر آورد و زود بر سر رود،

Дафъи мзртши бкоФўру гулобу бунафша , нақли миўҳоء турш гардонанд ,

دفع مضرتش بکافور و گلاب و بنفشه، نقل میوهاء ترش گردانند،

Манфиати шароби нав , хӯн дар тани биафзояд , ва рагҳо пар кунад ,у бухори азу бар сар шавад ,

منفعت شراب نو، خون در تن بیفزاید، و رگها پر کند، و بخار ازو بر سر شود،

Мзртш , нишоед мардумонро ки тарӣ доранд ,у бод баришон ғалаба дорад ,у тани ҳоءи пар хилт доранд ,

مضرتش ، نشاید مردمان را که تری دارند، و باد بریشان غلبه دارد، و تن‌هاء پر خلط دارند،

Дафъи мзртш , қулӣҳо , хушк боафзор бояд хӯрд ,у нақли мива хушк кунад ,

دفع مضرتش، قلیها، خشک با افزار باید خورد، و نقل میوه خشک کند،

( шароб . . . ) , худовандони боду блғмро некаст ,у меъдау ҷигарами гармро бшоид , ва онро ( ки ) аз бухор дар ранҷ бошад ,

(شراب...)، خداوندان باد و بلغم را نیکست، و معده و جگرم گرم را بشاید، و آن را (که) از بخار در رنج باشد،

Мзртш , мардумони лоғарро хушк ва назорро зиён дорад ,

مضرتش، مردمان لاغر را خشک و نزار را زیان دارد،

Дафъи мзртш , бо об биомезанд ва кшкоб хуранд ,у тъомҳоءи сарду миваи ҳоءтар зиён дорад ,

دفع مضرتش، با آب بیامیزند و کشکاب خورند، و طعامهاء سرد و میوه هاء تر زیان دارد،