Абр омаду зор бар сар сабза гирист ,

ابر آمد و زار بر سرِ سبزه گریست

Бе бодаи гулранг намешояд зист ;

بی بادهٔ گُلرنگ نمی‌شاید زیست

Ин сабза ки имрӯзи тмошогаҳи мост ,

این سبزه که امروز تماشاگه ماست

То сабзаи хоки мо тмошогаҳ кист !

تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست!