Лаб бар лаби кӯзаи барадам аз ғояти оз ,

لب بر لب کوزه بردم از غایتِ آز

То зу талабами воситаи умри дароз ,

تا زو طلبم واسطهٔ عمرِ دراز

Лаб бар лаби ман ниҳод ва мегуфт ба роз :

لب بر لب من نهاد و می‌گفت به راز:

Май хур , ки бад-ӣни ҷаҳон наме оеи боз !

«می خور که بدین جهان نمی‌آیی باز!»