Овардаанд ки қассобии гӯшт ба нася додӣу кӯдакӣ нависанда дошт бар дукон , фармудӣ ки банавис ки фалони чандини баради пеши фалон чандинаст . Рӯзии мурғи мурдори хор аз ҳаво дар париду икпораҳи гӯшти брбўд . Гуфт : эй кӯдак банавис чоракии гӯшт , пеши мурдор хор дорем . Рӯзии дигари мурдори хор ба расми одати қасд гӯшт кард . Қассоби ҳилаи андешӣда буд , мурғи дармонд , сараш бибаред ва бар қнораҳи дроўихт аз баҳри ибрати мурдори хорон . Кӯдак гуфт : устод ! ончӣ турост пеш мурғ навиштам , ки « асФрўои алии анФсҳм » ончии мурғро пеш туаст , чанд нивисам ? устод ҷома бадаред ки кори гӯшти саҳл буд , агар аз баҳри сари срхўоҳнд , ман чаҳ кунам ? « лотқнтўои ман раҳмаи аллоҳ » яъне агар чунинаст , дар ин ғарқоб афтодят , навмед машавед .

آورده‌اند که قصابی گوشت به نسیه دادی و کودکی نویسنده داشت بر دکان، فرمودی که بنویس که فلان چندین برد پیش فلان چندین است. روزی مرغ مردار خوار از هوا در پرید و یکپاره گوشت بربود. گفت: ای کودک بنویس چارکی گوشت، پیش مردار خوار داریم. روزی دیگر مردار خوار به رسم عادت قصد گوشت کرد. قصاب حیله اندیشیده بود، مرغ درماند، سرش ببرید و بر قناره درآویخت از بهر عبرت مردار خواران. کودک گفت: استاد! آنچه تراست پیش مرغ نوشتم، که «اسفروا علی انفسهم» آنچه مرغ را پیش توست، چند نویسم؟ استاد جامه بدرید که کار گوشت سهل بود، اگر از بهر سر سرخواهند، من چه کنم؟ «لاتقنطوا من رحمة الله» یعنی اگر چنین است، در این غرقاب افتادیت، نومید مشوید.

Баъзе аъиммаи тафсир чунин гӯйанд ки ин оёт дар ҳақ « ваҳшӣ » омадааст кушандаи Ҳамзаи разии аллоҳи анҳу онкии аввали Лайси вғо буду охири шер худо шуд . Аввал ъам буду хеш , охир фарзандаш шуду пеш . Баъд аз исломи ин Ҳамза чун ба ғзо рафтӣ , зираи дрнпўшидӣ . Гуфтандӣ : эй шери араб ! он вақт ки ҷавон будӣ ва ба камоли қудрату тавоно будӣ , зираи мипўшидӣ ва худ бар сари минҳодӣ . Ин соъат ки ба син бузург шудӣ , ҳар оинаи танро заъифӣ бошад , чунаст ки зира ва худ андохтаеу бараҳна дар сафи миоиӣ ? гуфт : он вақти далерии табиатии доштам , чунонкии шери далерӣ табиатӣ дорад , ба умеди ҳаётӣу зиндагӣ , ҷон дар намебозад , балки табиат ӯ онаст ва аз ҳаловати мтобъти табиат , хавфи ҳалокат бар ӯ пӯшида мешавад . Чунонкии парвонаро нур иброҳӣмӣ нест ки таваккул кунад бар ҳақ , ё чунонкии мард мстсқӣ мебинад дасту поу шиками омосидаҳ аз об хӯрдану ҳаловати об бар ӯ он ҳамаро мепӯшоанд ва аз марг наме андешад . Ман низ ки Ҳамзаам , он зиндагии шуҷоату мардиҳо ки мекардам , аз рӯй табиату ғризт буд , на аз он буд ки ман дар марг , медидам . Он нур надоштам . Акнӯн ки имон оварадам , зулмати табиат аз пеши чашм ва дилам бархест дидам ки баъд аз маргу кушта шудан чаҳ зндгиҳост . Рӯҳро , миёни арвоҳ дар он маҷлис ки арвоҳи муҷаррад шуда , роҳ артёҳ менӯшанд бедаст қадаҳ мегиранд ва белабу даҳон дар меошоманд , бесар , срондозӣ мекунанд ва бепой , пой мекубанд ки : «у лои тҳсбни аллазӣнаи қтлўои фии сиблати аллоҳи амўотои бал аҳёء ъанд рбҳм » шарҳи ҳоли арвоҳи миФрмоид ки он рӯҳонӣон дарчӣ роҳатанд : « ирзқўни фараҳин » яъне михўрнду миошомнд , бетан ва бемеъда ва белабу даҳон ва чун арвоҳи шароби роҳ нӯш мекунанд аз олами ғайб ,ҳоиу ҳўии мизннд ки эй навмедони қолаби хок ки навмед шудҳоят ки агар ин қолаби хоки бишиканад аз хӯрдан бимонем аз ошомидан монадем , аз рӯз равшан монадем , дар гӯри танги гирифтори шудем , охир дар ҳол мо нигаред . эй кӯр ! дар гӯр чанднигарӣ ? охири он назар , назар кофаронааст , на назари муъминона ки оқибати худ , гӯр бинад . Шеракии худро кӯр бинад ? охир кофарон гуфтанд : « азои мтноу кнотробо » касе ки манзили худро гӯр бинад , қадам ӯро дар роҳ чаҳ қӯт монад ? ва ба чаҳ дил , манзилҳо бабрад ? тан ба дил тавонад раҳ рафту дил ба назар тавонад ҳаракат кардан , чун қиблаи назар ӯ гӯр бошад ӯро чаҳ қӯт ва зӯр бошад ? хоки пои биноёнро дар чашм мекашид чндонкаҳ дид чашми ту аз дидани хоку гӯр гузора кунад , бинад ки он сӯ , хок гӯр нест , нур покаст . Кӯи гӯру хок , кӯи нури пок ?

بعضی ائمهٔ تفسیر چنین گویند که این آیات در حق «وحشی» آمده است کشندهٔ حمزه رضی الله عنه آنکه اول لیث وغا بود و آخر شیر خدا شد. اول عم بود و خویش، آخر فرزندش شد و پیش. بعد از اسلام این حمزه چون به غزا رفتی، زره درنپوشیدی. گفتندی: ای شیر عرب! آن وقت که جوان بودی و به کمال قدرت و توانا بودی، زره میپوشیدی و خُود بر سر مینهادی. این ساعت که به سن بزرگ شدی، هر آینه تن را ضعیفی باشد، چون است که زره و خود انداخته‌ای و برهنه در صف میآیی؟ گفت: آن وقت دلیری طبیعتی داشتم، چنانکه شیر دلیری طبیعتی دارد، به امید حیاتی و زندگی، جان در نمی بازد، بلکه طبیعت او آن است و از حلاوت متابعت طبیعت، خوف هلاکت بر او پوشیده میشود. چنانکه پروانه را نور ابراهیمی نیست که توکل کند بر حق، یا چنانکه مرد مستسقی می بیند دست و پا و شکم آماسیده از آب خوردن و حلاوت آب بر او آن همه را می پوشاند و از مرگ نمی اندیشد. من نیز که حمزه‌ام، آن زندگی شجاعت و مردی‌ها که می‌کردم، از روی طبیعت و غریزت بود، نه از آن بود که من در مرگ، میدیدم. آن نور نداشتم. اکنون که ایمان آوردم، ظلمت طبیعت از پیش چشم و دلم برخاست دیدم که بعد از مرگ و کشته شدن چه زندگیهاست. روح را، میان ارواح در آن مجلس که ارواح مجرد شده، راح ارتیاح می نوشند بی دست قدح می گیرند و بی لب و دهان در می آشامند، بی سر، سراندازی می کنند و بی‌پای، پای میکوبند که: «و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتاً بل احیاء عند ربهم» شرح حال ارواح میفرماید که آن روحانیان درچه راحتند: «یرزقون فرحین» یعنی میخورند و میآشامند، بی تن و بی معده و بی لب و دهان و چون ارواح شراب راح نوش میکنند از عالم غیب، های و هوی میزنند که ای نومیدان قالب خاک که نومید شدهایت که اگر این قالب خاک بشکند از خوردن بمانیم از آشامیدن ماندیم، از روز روشن ماندیم، در گور تنگ گرفتار شدیم، آخر در حال ما نگرید. ای کور! در گور چند نگری؟ آخر آن نظر، نظر کافرانه است، نه نظر مؤمنانه که عاقبت خود، گور بیند. شیرکی خود را کور بیند؟ آخر کافران گفتند: «اذا متنا و کناترابا» کسی که منزل خود را گور بیند، قدم او را در راه چه قوت ماند؟ و به چه دل، منزلها ببرد؟ تن به دل تواند ره رفت و دل به نظر تواند حرکت کردن، چون قبلهٔ نظر او گور باشد او را چه قوت و زور باشد؟ خاک پای بینایان را در چشم میکشید چندانکه دید چشم تو از دیدن خاک و گور گذاره کند، بیند که آن سو، خاک گور نیست، نور پاک است. کو گور و خاک، کو نور پاک؟

« одамӣ дидааст , боқии гӯшту пӯст »

«آدمی دیده است، باقی گوشت و پوست»

Палидаст ончӣ мебинӣ ва майдонӣ ту онӣ . Агар оқибати худро хок майдонӣ , хокӣ , худро агар пок майдонӣ , покӣ .

پلیدست آنچه میبینی و میدانی تو آنی. اگر عاقبت خود را خاک میدانی، خاکی، خود را اگر پاک میدانی، پاکی.

Пас Ҳамзаи эшонро ҷавоб дод ки он вақти зираи мипўшидм ба вақти ҷанг , зеро сӯии марги мирФтму сӯии захми мирФтм . Ақл набӯд сӯии марг , безира ва беҳиҷоб рафтан . Ин соъат ба нури имони мибинм ки чун дар ҷанг меоем , сӯй зиндагӣ мерӯм , ақл набӯд сӯии зиндагӣу ҳаёт , бо зирау ҳиҷоб рафтан :

پس حمزه ایشان را جواب داد که آن وقت زره میپوشیدم به وقت جنگ، زیرا سوی مرگ میرفتم و سوی زخم میرفتم. عقل نبود سوی مرگ، بی زره و بی حجاب رفتن. این ساعت به نور ایمان میبینم که چون در جنگ می آیم، سوی زندگی میروم، عقل نبود سوی زندگی و حیات، با زره و حجاب رفتن:

« сӯии он ҳазрат напуед ҳеҷ дил бо орзӯ бо чунин глрх , нхсбди ҳечкас бо перҳан »

«سوی آن حضرت نپوید هیچ دل با آرزو با چنین گلرخ، نخسبد هیچکس با پیرهن»

« ваҳшӣ » ғулом буд аз он занӣ аз бузургони арабу Ҳамза , хешии азиз аз хуишони он зани кушта буд дар ғзо . Дар дили он зан аз Ҳамзаи кӣна буд . Ваҳширо ки ғулом ӯ буд мегуфт ки : агар ту чора кунӣу Ҳамзаро бикашӣ туро озод кунаму чандин сармоя бидиҳам ва дигарон низ ки бо Ҳамзаи ҳам аз баҳри хӯн , кӣна ҳо доштанд ки аз хуишони эшон дар ғзои кушта буд . Ин ваҳширо ҳам миФриФтнд ки фалони асби турои бахшему фалони канизаки турои бахшем , агар ту ин ҳунар бикунӣ .

«وحشی» غلام بود از آنِ زنی از بزرگان عرب و حمزه، خویشی عزیز از خویشان آن زن کشته بود در غزا. در دل آن زن از حمزه کینه بود. وحشی را که غلام او بود میگفت که: اگر تو چاره کنی و حمزه را بکشی ترا آزاد کنم و چندین سرمایه بدهم و دیگران نیز که با حمزه هم از بهر خون، کینه‌ها داشتند که از خویشان ایشان در غزا کشته بود. این وحشی را هم میفریفتند که فلان اسب ترا بخشیم و فلان کنیزک ترا بخشیم، اگر تو این هنر بکنی.

Зару мол , ҷодӯии чашм бандасту гӯш бандаст . Қозӣу ҳокимӣ ки мӯӣ дар мӯ мебинад ба илму ҳунар , чун тамаъи мол ва ришват кунад , чашм ӯ бибандад ва ба рӯзи равшани золимро аз мазлӯм нашносад . Чунонкии алии разии аллоҳ анҳу фармуд дар хутбаи хеш : «у аҳзркми алднёи ?фонҳо ғрораҳи ғаддораи макораи сҳораҳ »

زر و مال، جادوی چشم بند است و گوش بند است. قاضی و حاکمی که موی در مو میبیند به علم و هنر، چون طمع مال و رشوت کند، چشم او ببندد و به روز روشن ظالم را از مظلوم نشناسد. چنانکه علی رضی الله عنه فرمود در خطبهٔ خویش: «و أُحذّرُکم الدنیا فانهّا غراّرةٌ غدارهٌ مکاّرةٌ سحاّرهٌ»

Аз робиъа май оранди разии аллоҳи анҳо ки рӯзии хидматкор ӯ ду дирам оварад ва ба даст ӯ дод . Як дирам ба даст рост гирифт ва як дирам ба дасти чапу вақти нон хӯрдан буд . Гуфтанд : бихӯр . Гуфт : луқма дар даҳонам наед ки дастам машғӯласт . Гуфтанд : ин саҳласт , он ду дирамро ба як даст бигир . Гуфт : мъозоллаҳ ! он дирам ҷодӯаст ва аиндрм ҷодӯаст , ман ин ду ҷодӯро бҳмдигр ҷамъ накунам , ки эшон ҳар ду чун ҳамнишин шаванд , Фтнҳоӣ биандешанд , эшон ҳам чун висол ёбанд , тадбири фироқ мо кунанд ки : « итълмўни мнҳмомоиФрқўн ба байни алмрءу завҷа » : ҷудо кунанд миёни марду зан , дар тафсири аҳли зоҳир ва ҷудо кунанд миёни рӯҳу пайкар ба наздики аҳли таҳқиқ , зеро завҷи қадиму ҷуфти пояндаи мари рӯҳро « мақъади сидқ »аст . Ҷуфт ӯ онаст ки ӯро аз ҷуфтӣ барраанд , тоқ кунад , аз дард барраанд , фард кунад .

از رابعه می‌آرند رضی الله عنها که روزی خدمتکار او دو درم آورد و به دست او داد. یک درم به دست راست گرفت و یک درم به دست چپ و وقت نان خوردن بود. گفتند: بخور. گفت: لقمه در دهانم نهید که دستم مشغول است. گفتند: این سهل است، آن دو درم را به یک دست بگیر. گفت: معاذاللهّ! آن درم جادوست و ایندرم جادوست، من این دو جادو را بهمدیگر جمع نکنم، که ایشان هر دو چون همنشین شوند، فتنهای بیندیشند، ایشان هم چون وصال یابند، تدبیر فراق ما کنند که: «یتعلمون منهمامایفرقون به بین المرء و زوجه»: جدا کنند میان مرد و زن، در تفسیر اهل ظاهر و جدا کنند میان روح و پیکر به نزدیک اهل تحقیق، زیرا زوج قدیم و جفت پاینده مر روح را «مقعد صدق» است. جفت او آن است که او را از جفتی برهاند، طاق کند، از درد برهاند، فرد کند.

« он тоқ ки нест ҷуфташи андари офоқ бо бандаи ббохти ҷуфту тоқии бўФоқ

« آن طاق که نیست جفتش اندر آفاق با بنده بباخت جفت و طاقی بوفاق

Пас гуфт маро ки : тоқи хоҳӣ ё ҷуфт ? гуфтам : ба ту ҷуфти вази ҳамаи олами тоқ »

پس گفت مرا که: طاق خواهی یا جفت؟ گفتم: به تو جفت وز همه عالم طاق»

Ҳар чиз ки бо чиз ёр шавад ӯ ду шавад . Ин ҳақиқат ҷуфтӣаст ки чун бо ӯ бошӣ , яке бошӣ ва чун беавбошӣ , ду ду бошӣ , се се бошӣ , чаҳор чаҳор бошӣу мисоли ин рӯҳаст бо тан ки то рӯҳ дар танаст , ҳамаи аҷзои мутафарриқи як нафасанд , чун аз ӯ рӯҳ ҷудо шуд , ин яке сад ҳазор шуд , чашм сӯе рафту гӯши гӯша Эй гирифт , асхўон тарафӣ гузид , гӯштро ҳар соҳиб нешӣ гирифт . Чаро пароканда шуданд на як нафас буданд ? ва чун хок шаванд , порае аз он хокро кӯза карданд , пораеро коса карданд , пораеро хумра карданд . Ҳар яке ба сар

هر چیز که با چیز یار شود او دو شود. این حقیقت جفتی است که چون با او باشی، یکی باشی و چون بی اوباشی، دو دو باشی، سه سه باشی، چهار چهار باشی و مثال این روح است با تن که تا روح در تن است، همه اجزای متفرق یک نفس‌اند، چون از او روح جدا شد، این یکی صد هزار شد، چشم سویی رفت و گوش گوشه‌ای گرفت، اسخوان طرفی گزید، گوشت را هر صاحب نیشی گرفت. چرا پراکنده شدند نه یک نفس بودند؟ و چون خاک شوند، پاره‌ای از آن خاک را کوزه کردند، پاره‌ای را کاسه کردند، پاره‌ای را خمره کردند. هر یکی به سر

Хештан аз якдигари бегонаи монданд . Гуфтанд : мо яке будем , бегона чаро шудем , зеро ба суҳбати рӯҳи яке шуда будем .

خویشتن از یکدیگر بیگانه ماندند. گفتند: ما یکی بودیم، بیگانه چرا شدیم، زیرا به صحبت روح یکی شده بودیم.

« сиқлати зҷоҷоти аттнои Фрғо ҳатто азои млӣти бсрФи алроҳ

«ثقلت زجاجات اتتنا فرغا حتی اذا ملئت بصِرْف الرّاح

Хуфту кодти ани ттири бмоҳўту кзои алҷсўми тхФи болорўоҳ »

خفت و کادت اَنْ تطیَر بماحَوْت و کذا الجسوم تخف بالارواح»

Ваҳшӣ бидон молҳо фирефта шуд ва ба куштани Ҳамзаи миёни дарбаст . Фурсат меҷуст то дар ҳарби аҳад , лашкари Мустафои слии аллоҳи алайҳу силами бовели ҳамлаи кофаронро бишикастанду ҷамоати тирандозонро Мустафои фармӯда буд ки дар ин дарбанд боистед ва ин дарбандро нигоҳ доред ва аз ӣнҷои ?марвид . Чун тирандозони диданд ки лашкари ислом , лашкари куфрро шикаст ва мусулмонон дарафтоданд , ғаниматҳо мистднд аз уштурону асбону ғуломону лашкари куфр мунҳазим шуд .

وحشی بدان مالها فریفته شد و به کشتن حمزه میان دربست. فرصت میجست تا در حربِ اُحُد، لشکر مصطفی صلی الله علیه و سلم باول حمله کافران را بشکستند و جماعت تیراندازان را مصطفی فرموده بود که در این دربند بایستید و این دربند را نگاه دارید و از اینجا مروید. چون تیراندازان دیدند که لشکر اسلام، لشکر کفر را شکست و مسلمانان درافتادند، غنیمت‌ها میستدند از اشتران و اسبان و غلامان و لشکر کفر منهزم شد.

Гуфтанд : мо ба чаҳ истодаем ? вақти ғанимат стднаст .

گفتند: ما به چه ایستاده‌ایم؟ وقت غنیمت ستدن است.

Қавмӣ гуфтанд : ишорати пайғомбар чунинаст ки мо дар бандро нигоҳ дорем , чаро дар банд ғанимат шавем ?

قومی گفتند: اشارت پیغامبر چنین است که ما در بند را نگاه داریم، چرا در بندِ غنیمت شویم؟

Қавмӣ гуфтанд ки : ин ишорат аз баҳри он буд ки ҳануз ҷанги қоим буд , ин соъат ҷанг намонад . Ин тайифа гуфтанд : мо натавонем бо ин ақли сухани пайғомбарро тасарруф кардану таъвил кардан . Мухолиф шуданду бештари тирандозон дар афтоданд дар ғанимату камӣнгоҳ ва дар бандҳоро раҳо карданд . Абусуфён бо лашкар дар камӣн буд . Чун дид ки дар банд холӣ шуд , ҳамла кард ва бар мусулмонон заду мусулмонони машғӯл ба ғанимат ва аз саҳобаи яке буд чун силаҳ дар пӯшедӣ ва барнишастӣ , кам касе тавонистӣ фарқ кардани сӯрат ӯро аз сӯрати пайғомбари алайҳи ассалом дар он чашми захм ӯ кушта шуд . Ҳарки аз аҳли ислом ӯро медид , мепиндошт ки он захм бар Мустафоаст , мунҳазим мешуданду мигрихтнду пайғомбари алайҳи ассалом дар ақаби эшон бонг мезад ки боистед ки ман барҷоем ки : « ази тсъдўну лотлўни алии аҳад ва алрасул идъўкми фии ахрикм » .

قومی گفتند که: این اشارت از بهر آن بود که هنوز جنگ قایم بود، این ساعت جنگ نماند. این طایفه گفتند: ما نتوانیم با این عقل سخن پیغامبر را تصرف کردن و تأویل کردن. مخالف شدند و بیشتر تیراندازان در افتادند در غنیمت و کمینگاه و در بندها را رها کردند. ابوسفیان با لشکر در کمین بود. چون دید که در بند خالی شد، حمله کرد و بر مسلمانان زد و مسلمانان مشغول به غنیمت و از صحابه یکی بود چون سلاح در پوشیدی و برنشستی، کم کسی توانستی فرق کردن صورت او را از صورت پیغامبر علیه السلام در آن چشم زخم او کشته شد. هرکه از اهل اسلام او را میدید، میپنداشت که آن زخم بر مصطفی است، منهزم میشدند و میگریختند و پیغامبر علیه السلام در عقب ایشان بانگ میزد که بایستید که من برجایم که: «اذ تصعدون و لاتلون علی احد و الرسول یدعوکم فی اخریکم».

Ровӣон гуфтанд : дар ин воқеаи умрро дидем ба канори лашкаргоҳи силаҳҳо афканда ва нишаста . Гуфтем : чаро нмигризӣ ? гуфт : биркаи гурезам ? он кас ки марои ҷон барои ӯ буду зиндагӣ барои ӯ мебоист , чунонаш дидем . Аз ӯ гузаштем Ҳамзаро дидем бар канори лашкаргоҳ ҳамчун шутури масти хокистари ранг , ҳарки аз кофарон бо вай мерасед дар вақти дўонидн дар ақаби муъминон , бадв нимаш мекард .

راویان گفتند: در این واقعه عمر را دیدیم به کنار لشکرگاه سلاحها افکنده و نشسته. گفتیم: چرا نمیگریزی؟ گفت: برکه گریزم؟ آن کس که مرا جان برای او بود و زندگی برای او میبایست، چنانش دیدیم. از او گذشتیم حمزه را دیدیم بر کنار لشکرگاه همچون شتر مست خاکستر رنگ، هرکه از کافران با وی میرسید در وقت دوانیدن در عقب مؤمنان، بدو نیمش میکرد.

Савганд хӯрданд ровӣон ки яке аз муборизони пеш ӯ расед . Ҳамза , шамшер баранд . Мо ҳама чунон пиндоштем ки хато кард ва аз болои сар ӯ гузашт . Назар кардем сари он муборизро дидем дар пеши Ҳамзаи афтода ва аз каллаҳои кофарони пеш ӯ телҳо ҷамъ шуда буд . Дар ин ҳолат ки ӯ машғӯл буд ба куштани кофарони ваҳшии пеши Ҳамзаи имкон омадан надид пас пушти Ҳамзаи пас сангии пинҳон шуда буд ва ҳар соъатии сар бурун мекард ки Ҳамзаро сахт машғӯл ёбад , ногоҳ ҷўқӣ аз кофарон дар расиданд .

سوگند خوردند راویان که یکی از مبارزان پیش او رسید. حمزه، شمشیر براند. ما همه چنان پنداشتیم که خطا کرد و از بالای سر او گذشت. نظر کردیم سر آن مبارز را دیدیم در پیش حمزه افتاده و از کله‌های کافران پیش او تلها جمع شده بود. در این حالت که او مشغول بود به کشتن کافران وحشی پیش حمزه امکان آمدن ندید پس پشت حمزه پس سنگی پنهان شده بود و هر ساعتی سر برون میکرد که حمزه را سخت مشغول یابد، ناگاه جوقی از کافران در رسیدند.

Ҳамза ба куштани эшон машғӯл шуд . Ваҳшӣ фурсат ёфту Ҳамзаи бараҳна буд . Ҳарбаро рост карду биндохт бар камаргоҳ Ҳамза расед Ҳамзаи ҳарбаро бигирифт ва аз худ берун кашид бқўт . То аз инҳо фориғ шудан , хӯн бисёр рафт . Хост ки пай ваҳшӣ равад , чандон хӯни рафта буд ки рамақии монда буд . Аз пай даромад ва се бор гуфт : « алҳмди ллаҳи алии дайни алислом » дунёу динори шуморо бахшед дайну дидори моро бад-ӣни қисмати шодоним « нҳни қсмнҳои бинҳм » онгаҳ аз дунёи гузашт ки : « анои ллаҳу анои илайҳи роҷъўн » .

حمزه به کشتن ایشان مشغول شد. وحشی فرصت یافت و حمزه برهنه بود. حربه را راست کرد و بینداخت بر کمرگاه حمزه رسید حمزه حربه را بگرفت و از خود بیرون کشید بقوت. تا از اینها فارغ شدن، خون بسیار رفت. خواست که پی وحشی رود، چندان خون رفته بود که رمقی مانده بود. از پی درآمد و سه بار گفت: «الحمد لله علی دین الاسلام» دنیا و دینار شما را بخشید دین و دیدار ما را بدین قسمت شادانیم «نحن قسمنها بینهم» آنگه از دنیا گذشت که: «انا لله و انا الیه راجعون».

Баъд аз он Мустафои алайҳи ассалом чун воқиф шуд бар шаҳодату кушта шудани Ҳамзаи захмӣ ки бар соқи хештанаш буду ончии дандони муборакашро кофарон шикаста буданду онкии чандини ёрони кушта шуда буданд аз дарди вафоти Ҳамза бар ваии ҳама фаромӯш шуд . Сари Ҳамзаро ба канори ниҳод ва ба остини мубораки рӯйишро пок мекард ва савганд мехӯрд ки ба ивази ту чандон бикашам ва ҳалок кунам ки дар ҳаср наёяд . То оят омад ки : не , мо Ҳамзаро ба давлатҳо расонидеми ин интиқоми макаш ки роҳи ту лутфасту афв .

بعد از آن مصطفی علیه السلام چون واقف شد بر شهادت و کشته شدن حمزه زخمی که بر ساق خویشتنش بود و آنچه دندان مبارکش را کافران شکسته بودند و آنکه چندین یاران کشته شده بودند از درد وفات حمزه بر وی همه فراموش شد. سر حمزه را به کنار نهاد و به آستین مبارک رویش را پاک میکرد و سوگند میخورد که به عوض تو چندان بکشم و هلاک کنم که در حصر نیاید. تا آیت آمد که: نی، ما حمزه را به دولتها رسانیدیم این انتقام مکش که راه تو لطف است و عفو.

Овардаанд ки ҳар қавмӣ бар куштагони худ навҳа мекарданду мигристнд аз занону мардону Мустафои салавоти илоҳ алайҳ мефармуд ки : Ҳамзаи ман ва ъам ман ! бар ту касе нмигрид , ту сзоўортрии бдонкаҳ бртў гарӣанд ва навҳа кунанд . Гирёни гирён дар масҷид рафт . Занон омаданд ба дар масҷид навҳа карданд бар Ҳамзаи разии аллоҳи анҳу паёмбари салавоти аллоҳи алайҳ басӣ гирист ; баъд аз он дастҳо бардошт ба дуо ва он занонро ки бар Ҳамза навҳа карда буданд дуо кард ва бар ҳар шаҳидии як бор намоз кард ва бар Ҳамзаи ҳафтод бор намоз кард . Ваҳшӣ навмед шуд . Гуфт : агар Иблиси лъинро бо ҳамаи зритши тавба қабуласт , марои борӣ қабул нахоҳад шуд чун чунин корӣ кардааму онкас ки беҳтарини ҳама пайғомбаронасту пайванди ҷони ҳамаи млоикаҳ осмонаст аз ҳаракати ман дили муборакаши чунон хароб шуд . Агар марои умр Нӯҳ бошад ва даҳ умри Нӯҳ бар ҳамдигар банданд ва дар ин ҳамаи умр чу Айюби собир сабр кунам , гумон надорам ки ин гуноҳи ман ҳаргизи тавбаи пазирад ва омирзида шавад . Оҳ мекарду дӯдаш бар осмон мерафт баъд аз он ҳар ҷо ки навҳагарӣ навҳа кардӣ бар мурда дар Макка , бар сари он гӯри ваҳшӣ ҳозир шудӣу хок бар сар мекардӣу боъўртони мигристӣ . Гуфтанд : эй ваҳшӣ ! ту ҳам хеши ин мурдаи мое ? гуфт : маро таъзиятӣаст бар ҷони худ ки ҳамаи таъзиятҳои олам , таъзият манаст .

آورده‌اند که هر قومی بر کشتگان خود نوحه میکردند و میگریستند از زنان و مردان و مصطفی صلوات اله علیه می فرمود که: حمزهٔ من و عم من! بر تو کسی نمیگرید، تو سزاوارتری بدانکه برتو گریند و نوحه کنند. گریان گریان در مسجد رفت. زنان آمدند به در مسجد نوحه کردند بر حمزه رضی الله عنه پیامبر صلوات الله علیه بسی گریست؛ بعد از آن دستها برداشت به دعا و آن زنان را که بر حمزه نوحه کرده بودند دعا کرد و بر هر شهیدی یک بار نماز کرد و بر حمزه هفتاد بار نماز کرد. وحشی نومید شد. گفت: اگر ابلیس لعین را با همه ذریتش توبه قبول است، مرا باری قبول نخواهد شد چون چنین کاری کرده‌ام و آنکس که بهترین همهٔ پیغامبران است و پیوند جان همهٔ ملایکهٔ آسمان است از حرکت من دل مبارکش چنان خراب شد. اگر مرا عمر نوح باشد و ده عمر نوح بر همدگر بندند و در این همه عمر چو ایوب صابر صبر کنم، گمان ندارم که این گناه من هرگز توبه پذیرد و آمرزیده شود. آه میکرد و دودش بر آسمان میرفت بعد از آن هر جا که نوحه گری نوحه کردی بر مرده در مکه، بر سر آن گور وحشی حاضر شدی و خاک بر سر می کردی و باعورتان میگریستی. گفتند: ای وحشی! تو هم خویش این مردهٔ مایی؟ گفت: مرا تعزیتی است بر جان خود که همهٔ تعزیتهای عالم، تعزیت من است.

Баъд аз он оятҳои раҳмат меомад ки : « ани аллоҳи лоиғФрони ишрк бау иғФри модӯни злки лмни ишоء » яъне ҳар ки худовандро , он подшоҳ безану фарзандро шарик гуяд ва ҳамбоз гуяд ӯро омурзиш набошад боқӣ ҳар гуноҳӣ ки ӯ карда бошад , ҳамаро биёмурзад , онро ки хоҳад , ба ваҳшии расониданди оятро ки чунин ваъда расидааст . Ваҳшӣ гуфт : худовандо ту миФрмоиӣ ки : ҳар ки марои шарик ва анбоз нагӯяд ва ягона донад , ҳар гуноҳӣ ки карда бошад биёмурзам , онро ки хоҳам . Донам ки ваҳширо нахоҳӣ хостан . Ин бигуфту хӯн аз чшмҳош равон шуд .

بعد از آن آیت‌های رحمت میآمد که: «ان الله لایغفران یشرک به و یغفر مادون ذلک لمن یشاء» یعنی هر که خداوند را، آن پادشاه بی زن و فرزند را شریک گوید و همباز گوید او را آمرزش نباشد باقی هر گناهی که او کرده باشد، همه را بیامرزد، آن را که خواهد، به وحشی رسانیدند آیت را که چنین وعده رسیده است. وحشی گفت: خداوندا تو میفرمایی که: هر که مرا شریک و انباز نگوید و یگانه داند، هر گناهی که کرده باشد بیامرزم، آن را که خواهم. دانم که وحشی را نخواهی خواستن. این بگفت و خون از چشمهاش روان شد.

Дарёӣ раҳмат Биҷӯш омад . Ҷӯйҳои биҳишт аз шери раҳмат моломол шуд . Фариштагони ҳафт осмонпурҳо бозгшоднд ки осори раҳмати мибиниму дарёии раҳмат ба ҷӯши мибиним то мавҷи раҳмату мағфират чаҳ гавҳарҳои аҷаб ба соҳил хок хоҳад андохтан . Дар ин валвала буданд ки дастгири азалу абад , ътобхши атоҳои биъдд ба маҳбӯби хеши Мустафои салавоти аллоҳи алайҳ ваҳй фиристод ки : « қул ё ибодии аллазӣнаи асрФўои алии анФсҳми лотқнтўои ман раҳмаи аллоҳи ани аллоҳи иғФри алзнўби ҷмиъо » эй бандагони ман ! эй бандагони сӯхтаи ман ! эй бандагони сӯхтаи хирмани ман ! эй зиндониёни дарду ҳузн ! эй сӯхтагони оташи пушаймонӣ ! эй хонау хирмани худ сӯхта ба нодонӣ ! эй оташи хорон ! эй хўнборон ки аз ҳади бардау навмеди гштҳоид , навмед машавед аз раҳмат бениҳоят бе поёни бандаи навози корсози худовандии мо ки : « ани аллоҳи иғФри алзнўби ҷмиъо » дар он оят гуфта буд ки ғайри куфри ҳамаи гуноҳонро биёмурзам онро ки хоҳам ; дар ин ояти ҷиҳати дармони дард ваҳшӣ фармуд ки ҳамаи гуноҳонро биёмурзаму нафармуди онро ки хоҳам , зеро он неш агар хоҳам ҷигари ваҳширо хаста карда буду сӯрох сӯрох карда ки агар дар миёнаст ин агар бар ҷигарам мезанад . эй агар ки дар ин роҳи ман ҳафтод хандақи протшӣ , чаҳ умед медорам ки бргзрм ? хоссаи бад-ӣни гуноҳи ман ҳамчуи кибряти хушки олӯдаи гӯгирди чунин гуноҳами кибряти хушк гӯгирд олудро бо хандақи оташ чаҳ ошноӣ ва чаҳ умеди амон !

دریای رحمت بجوش آمد. جویهای بهشت از شیر رحمت مالامال شد. فرشتگان هفت آسمان پرها بازگشادند که آثار رحمت میبینیم و دریای رحمت به جوش میبینیم تا موج رحمت و مغفرت چه گوهرهای عجب به ساحل خاک خواهد انداختن. در این ولوله بودند که دستگیر ازل و ابد، عطابخش عطاهای بیعدد به محبوب خویش مصطفی صلوات الله علیه وحی فرستاد که: «قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لاتقنطوا من رحمه الله ان الله یغفر الذنوب جمیعاً» ای بندگان من! ای بندگان سوختهٔ من! ای بندگان سوخته خرمن من! ای زندانیان درد و حزن! ای سوختگان آتش پشیمانی! ای خانه و خرمن خود سوخته به نادانی! ای آتش خواران! ای خونباران که از حد برده و نومید گشتهاید، نومید مشوید از رحمت بی نهایت بی پایان بنده نواز کارساز خداوندی ما که: «ان الله یغفر الذنوب جمیعاً» در آن آیت گفته بود که غیر کفر همهٔ گناهان را بیامرزم آن را که خواهم؛ در این آیت جهت درمان درد وحشی فرمود که همهٔ گناهان را بیامرزم و نفرمود آن را که خواهم، زیرا آن نیش اگر خواهم جگر وحشی را خسته کرده بود و سوراخ سوراخ کرده که اگر در میان است این اگر بر جگرم میزند. ای اگر که در این راه من هفتاد خندق پرآتشی، چه امید میدارم که برگذرم؟ خاصه بدین گناه من همچو کبریت خشک آلودهٔ گوگرد چنین گناهم کبریت خشک گوگرد آلود را با خندق آتش چه آشنایی و چه امید امان!

« бо худӣ аз асир чун гузарӣ ? ҳизумӣ аз съир чун гузарӣ ? »

« با خودی از اثیر چون گذری؟ هیزمی از سعیر چون گذری؟»

Имдоди лутфи Карим ва мавҷҳои фазли қадими раҳим , ба оби дидаи ваҳшии хандақҳои оташро ки аз ҳуруф « агар » дӯду фурӯғаш берун мезад , оташро чун оташи иброҳӣми ҳамаи гулу райҳону ёсамин ва шукуфа гардонид ки : « аўлӣки ибдли аллоҳи сиӣотҳми ҳасанот » хандақи пари оташи сқрроу калима агарро аз миёни бардошту замину осмонро пар раҳмат кард .

امداد لطف کریم و موجهای فضل قدیم رحیم، به آب دیدهٔ وحشی خندقهای آتش را که از حروف «اگر» دود و فروغش بیرون میزد، آتش را چون آتش ابراهیم همه گل و ریحان و یاسمین و شکوفه گردانید که: «اولئک یبدل الله سیئاتهم حسنات» خندق پر آتش سقر را و کلمهٔ اگر را از میان برداشت و زمین و آسمان را پر رحمت کرد.

« маъшуқа басомон шуд то боди чунин бодои куфраши ҳама имон шуд , то боди чунин бодо

«معشوقه بسامان شد تا باد چنین بادا کفرش همه ایمان شد، تا باد چنین بادا

Он лаб ки ҳаме заҳр фишондӣ зи такаббури он лаб шкроФшон шуд , то боди чунин бодо »

آن لب که همی زهر فشاندی ز تکبر آن لب شکرافشان شد، تا باد چنین بادا»

Ваҳшӣ чун овоза омурзиш бишунид ки ҳамаи гуноҳонро биёмурзам бе агар ва бемагар , ҷомаи сабраш чок шуд , давони давону саҷдаи кунону наъраи занон ба хизмат расӯл омад рӯй дар хок мемолида .

وحشی چون آوازهٔ آمرزش بشنید که همهٔ گناهان را بیامرزم بی اگر و بی مگر، جامهٔ صبرش چاک شد، دوان دوان و سجده کنان و نعره زنان به خدمت رسول آمد روی در خاک میمالید.

« гар мебикашӣ бикаш ки дар мазҳаби ман аз куштани дӯсти зиндагонии хезад »

«گر می بکشی بکش که در مذهب من از کشتن دوست زندگانی خیزد»

эй беҳтарини хилоиқ ! вае султони ҳақоиқ ! эй шафиъи аввалин ва охирин ! эй хулосаи осмону замин ! мдтҳост ки аз шавқи ту даст бар ҷигар ниҳодаам , аз гармии ҷигар дастам месӯхтааст валикин ба кадом рӯй тўонстмӣ омадан ба ҳазрати ту , то каманди ҳазрати лоязолӣ дар гарданами афкандӣ ва кшонм кардӣ . Ту беҳтарини хилоиқӣ ва ман бадтарӣни хилоиқам .

ای بهترین خلایق! و ای سلطان حقایق! ای شفیع اولین و آخرین! ای خلاصهٔ آسمان و زمین! مدتهاست که از شوق تو دست بر جگر نهاده‌ام، از گرمی جگر دستم میسوخته است ولیکن به کدام روی توانستمی آمدن به حضرت تو، تا کمند حضرت لایزالی در گردنم افکندی و کشانم کردی. تو بهترین خلایقی و من بدترین خلایقم.

« дар давлати ту сияҳи гилӣмигар суд кунад , зиён надорад »

«در دولت تو سیه گلیمی گر سود کند، زیان ندارد»

Ин чунин ҷурмиро ҷузи чунон Карамии натавонади афв кардан , ин чунин ҷиноятиро ҷузи чунон аноятии натавонади тадорук кардани мурдаро нафас исо тавонад зинда кардану аҳнро даст Довӯд тавонад нарм кардан , девро амр сулаймон тавонад мусаххар кардан . эй фахри сулаймону Довӯд ! эй равшании ҷон ҳар мавҷӯд ! мурғи ҷонам пар мезанад то қФси қолаби бишиканади ин даму беруни пурд . Ба ҳурмати он худоӣ ки туро бар аҳли осмону замин ва аввалин ва охирин багазед ва ихтиёр кард ки калимаи мубораки поки поккунандаро , он калимаи шарифи ҳаёти бахши давлати бахшро , азизи азизкунандаро он калимаеро ки бар забон аз донаи набот латифтараст он калимаро ки аз аршу курсӣ шарифтараст ки калима шаҳодатаст , бар ман арза кун то пеш аз онкии ҷон аз меҳнати хонаи қолаб берун ояд , ба халъати он калимаи мушаррафи гирдам ва аз баҳри сад ҳазор хиҷлату ҳоҷат ки дорам , он калимаро ба ҳуҷҷат бар забон дар миён ҷон бидон ҷаҳон барам ки : « ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳу ашҳади ани мҳмдои расӯли аллоҳ » .

این چنین جرمی را جز چنان کرمی نتواند عفو کردن، این چنین جنایتی را جز چنان عنایتی نتواند تدارک کردن مرده را نَفَس عیسی تواند زنده کردن و اهن را دست داوود تواند نرم کردن، دیو را امر سلیمان تواند مسخر کردن. ای فخر سلیمان و داوود! ای روشنی جان هر موجود! مرغ جانم پر میزند تا قفص قالب بشکند این دم و بیرون پرد. به حرمت آن خدایی که ترا بر اهل آسمان و زمین و اولین و آخرین بگُزید و اختیار کرد که کلمهٔ مبارک پاکِ پاک کننده را، آن کلمهٔ شریف حیات بخش دولت بخش را، عزیز عزیز کننده را آن کلمه‌ای را که بر زبان از دانهٔ نبات لطیفتر است آن کلمه را که از عرش و کرسی شریفتر است که کلمهٔ شهادت است، بر من عرضه کن تا پیش از آنکه جان از محنت خانهٔ قالب بیرون آید، به خلعت آن کلمه مشرف گردم و از بهر صد هزار خجلت و حاجت که دارم، آن کلمه را به حجت بر زبان در میان جان بدان جهان برم که :«اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمداً رسول الله».

Чун Мустафои салавоти аллоҳи алайҳ бар ваии ин калима арза кард , мегуфт : чунонкии мурғ , бачаи худро дона дар даҳон наад он калимаро дар даҳони ваҳшии якон якон май ниҳод . Аз шавқи он дона , мурғи бачаи ҷонаши гардан дароз мекард аз ҳирс то донаи дувум ва сеюмро ба як луқма бигирад ки аз ғояти ҳирсу гардани дароз кардани сӯии дона , бим буд ки мурғи бачаи ҷонаш аз ошиёнау сақфи хонаи вуҷӯд , ба арсаи адам фурӯ уфтад .

چون مصطفی صلوات الله علیه بر وی این کلمه عرضه کرد، میگفت: چنانکه مرغ، بچهٔ خود را دانه در دهان نهد آن کلمه را در دهان وحشی یکان یکان می‌نهاد. از شوق آن دانه، مرغ بچهٔ جانش گردن دراز میکرد از حرص تا دانهٔ دوم و سوم را به یک لقمه بگیرد که از غایت حرص و گردن دراز کردن سوی دانه، بیم بود که مرغ بچهٔ جانش از آشیانه و سقف خانهٔ وجود، به عرصهٔ عدم فرو افتد.

« чун рӯ ба ман шудӣ , ту аз шер матарс чун давлати ту манам , зодбир матарс

«چون رو به من شدی، تو از شیر مترس چون دولت تو منم، زادبیر مترس

Аз чарх чу он моҳ ба ту ҳамроҳастгар рӯз бгоҳаст вагар дайр , матарс »

از چرخ چو آن ماه به تو همراه است گر روز بگاه است و گر دیر، مترس»

Хоссаи он мурғи бачагони навзода ки дар ошиёна монда бошанд ва модар парида ки эшонро нақли орад ва дар ҷустани чинаи дайри мондау чинаи дайр ба дасти омадау онҷо ки чинаро дид , хоста то баргирад ва ба фарзандони барад , тарсида ки мабодо ки зери ин дона , дом бошад ва ман сӯй дона биравам ва дар коми доми бимонам .

خاصه آن مرغ بچگان نوزاده که در آشیانه مانده باشند و مادر پریده که ایشان را نقل آرد و در جستن چینه دیر مانده و چینه دیر به دست آمده و آنجا که چینه را دید، خواسته تا برگیرد و به فرزندان برد، ترسیده که مبادا که زیر این دانه، دام باشد و من سوی دانه بروم و در کام دام بمانم.

« моро ҳамаи ранҷ аз тамаъ хом уфтад вази фитнаи нафасу хораш ком уфтад

«ما را همه رنج از طمع خام افتد وز فتنهٔ نفس و خارش کام افتد

Мурғӣ ки барои дона дар дом уфтад андари қафаси тангу сар бом уфтад »

مرغی که برای دانه در دام افتد اندر قفس تنگ و سر بام افتد»

эй нафаси ҳарис ! кам аз мурғӣ ки баҳр дона наёрад рафтан ва ҳар донаро наёрад гирифтан , бо онкии меъдааш мисўзд аз гуруснагӣ , ақли он мурғак мегуяд ки : ин сӯзиш ба аз онкӣ дар доми Бамоне . Ин донаро раҳо кун . Донаро аз ҷое ҷӯ ки хавфӣ набошаду донае ки онро сайёд набошад ва чун бар дона Эй биншинад ки онҷои хавфу хатар камтар бошаду давр аз шар ва зарар бошад , ҳам панҷаи бори чап ва рост менигарад то мурдори хорӣ ё гурбае дар камӣн набошад ки маро ғофил бинад . Дузди онро орзӯ кунад ки ӯро набанданд , ҳар киро аҳмақи бенанд , зираконро орзӯ кунад ки баров биханданд .

ای نفس حریص! کم از مرغی که بهر دانه نیارد رفتن و هر دانه را نیارد گرفتن، با آنکه معده‌اش میسوزد از گرسنگی، عقل آن مرغک میگوید که: این سوزش بِهٔ از آنکه در دام بمانی. این دانه را رها کن. دانه را از جایی جو که خوفی نباشد و دانه‌ای که آن را صیاد نباشد و چون بر دانه‌ای بنشیند که آنجا خوف و خطر کمتر باشد و دور از شر و ضرر باشد، هم پنجهٔ بار چپ و راست مینگرد تا مردار خواری یا گربه‌ای در کمین نباشد که مرا غافل بیند. دزد آن را آرزو کند که او را نبندند، هر که را احمق بینند، زیرکان را آرزو کند که براو بخندند.

« бар сари донаи мурғакии сад бор бингарад пеш ва пас ямину ясор

«بر سر دانه مرغکی صد بار بنگرد پیش و پس یمین و یسار

Ҷон ӯ баҳри он бидонадяшаст каши ғами ҷони зи ишқи нон бешаст »

جان او بهر آن بداندیش است کش غم جان ز عشق نان بیش است»

Кӯи он сиддиқӣ ки чун бар донаи касб худ нишинад , чап ва рост нигарад ки набояд ки бо ин луқма ки мингрм , мурдори хори нафас дар камӣн бошад ё гурбаи шаҳавоти шайтонӣ , қасд ман дорад ё доми қаҳри ҳақ ба ин донаи пайваста буд ? дар рухи ин зани бегонаи мингрм , набошад ки гарданам дар дом бимонад . Ба чашми пари хумораш назар мекунам мабодо ки андари сувидои ғайб ҷосӯсӣ бошад ки гулӯӣ ман бигирад .

کو آن صدیقی که چون بر دانهٔ کسب خود نشیند، چپ و راست نگرد که نباید که با این لقمه که مینگرم، مردار خوار نفس در کمین باشد یا گربهٔ شهوات شیطانی، قصد من دارد یا دام قهر حق به این دانه پیوسته بود؟ در رخ این زن بیگانه مینگرم، نباشد که گردنم در دام بماند. به چشم پر خمارش نظر میکنم مبادا که اندر سُوَیدایِ غیب جاسوسی باشد که گلوی من بگیرد.

« мангар андар батон ки охири кори нгрстн , грстни оради бор

«منگر اندر بتان که آخر کار نگرستن، گرستن آرد بار

Аввали он як назари намояди хиради баъд аз он мурғи ҷуст , донаи бабрад »

اول آن یک نظر نماید خرد بعد از آن مرغ جست، دانه ببرد»

Дар банӣ Исроил бар сисои номи обидӣ буд ки овозаи зуҳд ӯ ба машриқу мағриби рафта буд . Ҳар ҷои ранҷурӣ будӣ , оби Фрстодндӣ то ӯ дам кардӣ , ранҷур дар ҳол ки бихӯрадӣ сиҳҳат ёфтӣ , чунонкии ҳамаи каси донстндӣ ки он асар дам ӯст дайр накашидӣ ки ба гумон шудандӣ ки аз фалон доруаст . Чунон маърӯф шуда буд ки табибони он рӯзгори бекор шуда буданд .

در بنی اسرائیل بر صیصا نام عابدی بود که آوازهٔ زهد او به مشرق و مغرب رفته بود. هر جا رنجوری بودی، آب فرستادندی تا او دم کردی، رنجور در حال که بخوردی صحت یافتی، چنانکه همه کس دانستندی که آن اثر دم اوست دیر نکشیدی که به گمان شدندی که از فلان داروست. چنان معروف شده بود که طبیبان آن روزگار بیکار شده بودند.

Шайтони лъин , он ҳасуд дар камӣн , он душмани куҳан , он хитоб малъун кун оҳан мехойиду чора Эй надошт . Шабии он Иблиси лъин , рӯй ба фарзандон худ кард ва гуфт ки : ҳеҷ кас нест аз шумо ки маро аз ин ғусса барраанд ва ин марди фардро дар доми хомии афканд ? аз миёни фарзандонаши яке ба даъвӣ бархест ки ин бар ман навис ва аз ман шинос , дили туро ман аз ӯ хунаки гардонам ,

شیطان لعین، آن حسود در کمین، آن دشمن کهن، آن خطاب ملعون کن آهن میخایید و چاره‌ای نداشت. شبی آن ابلیس لعین، روی به فرزندان خود کرد و گفت که: هیچ کس نیست از شما که مرا از این غصه برهاند و این مرد فرد را در دام خامی افکند؟ از میان فرزندانش یکی به دعوی برخاست که این بر من نویس و از من شناس، دل تو را من از او خنک گردانم،

Гуфт : лоҷарами фарзанди ростин ман бошӣу равшанои чашми кӯр ман бошӣ .

گفت: لاجرم فرزند راستین من باشی و روشنایی چشم کور من باشی.

Он деви бача дар хотири малъуни худ сафарӣ кард , гуфт : ҳеҷ домии халқро моварои сӯрати занон ҷавон нест , зеро орзӯии зару луқма аз як тарафаст . Ту , ошиқи зарӣ , зарро ҳаёт нест ки ошиқ ту бошад . Луқмаро ҷон нест ки туро ҷӯяд бо ту сухан гуяд , аммо ишқи сӯрати занони ҷавон аз ҳар ду сӯйаст . Ту , ошиқу толиб ӯе ва ӯ , ошиқ ва толиб туаст , ту ҳила мекунӣ то ӯро бдздӣ ва он кола аз он сӯ ҳила мекунад то ту ки дуздӣ , ба ваии роҳи ёбӣ . Девориро ки аз як сӯи бикунанд , чунон зуд сӯрох нашавад ки аз ҳар ду сӯй . Яке аз ин сӯй истодааст ва мекунад , дайгарӣ аз он рӯи ҳам бар ин мақом мекунад табарҳои тез бар гирифтаанд . Зуди сарҳои ду табари баҳам дигар расанд . Акнӯн ҳиҷобӣ ки дар миён туасту миёни он зан яъне ҳиҷоби хавфи хасмону маломати бегонагони ин ҳиҷоб чун деворӣаст дар миёни ту , аз ин сӯи сӯрох ба макр мекунӣ дар ишқи он зан ва он зан аз он сӯи ҳамин деворро ба ҳила сӯрох мекунад , лоҷарами зуд ба ҳам мипиўндд . Дуздӣ ки аз беруни сӯй , ним шаб ҳила мекунад ки дарро бигушоед , аз даруни он дуздро ҳарифӣ ҳаст ё канизакӣ аз андарун , дарро боз мекунад . Ин чаҳ монад ба онкии дуздӣ аз буруни толиб зараст ? зар ё таҳтаи ҷомаи брнхизд ва дарро накушояд .

آن دیو بچه در خاطر ملعون خود سفری کرد، گفت: هیچ دامی خلق را ماورای صورت زنان جوان نیست، زیرا آرزوی زر و لقمه از یک طرف است. تو، عاشق زری، زر را حیات نیست که عاشق تو باشد. لقمه را جان نیست که تو را جوید با تو سخن گوید، اما عشق صورت زنان جوان از هر دو سوی است. تو، عاشق و طالب اویی و او، عاشق و طالب توست، تو حیله میکنی تا او را بدزدی و آن کاله از آن سو حیله میکند تا تو که دزدی، به وی راه یابی. دیواری را که از یک سو بکَنند، چنان زود سوراخ نشود که از هر دو سوی. یکی از این سوی ایستاده است و میکند، دیگری از آن رو هم بر این مقام میکند تبرهای تیز بر گرفته‌اند. زود سرهای دو تبر بهم دیگر رسند. اکنون حجابی که در میان توست و میان آن زن یعنی حجاب خوف خصمان و ملامت بیگانگان این حجاب چون دیواری است در میان تو، از این سو سوراخ به مکر میکنی در عشق آن زن و آن زن از آن سو همین دیوار را به حیله سوراخ میکند، لاجرم زود به هم میپیوندد. دزدی که از بیرون سوی، نیم شب حیله میکند که در را بگشاید، از درون آن دزد را حریفی هست یا کنیزکی از اندرون، در را باز میکند. این چه ماند به آنکه دزدی از برون طالب زر است؟ زر یا تختهٔ جامه برنخیزد و در را نگشاید.

Он деви бача , гирд олам мегашту зани хуб бо ҷамол бо ақл бо ҳасб бо насаби пурнамаки пар шева меҷуст ва мегузид аз баҳри зоҳид . Хона ба хона , шаҳр ба шаҳр аз қӯти ҳасади шайтонии нанги қўодгӣу сияҳи рӯе фаромӯш карда буд . Хунаки он кас ки ҷӯяндаи чизе буд ки он чиз ба ҷустанаши бирзд , ҳамчун . « ҷӯянда ёбанда буд » . Бисёр ҷусти шикор хӯк набӯд ки асбро хаста кунад дар шикор ва худро хаста кунаду рӯзгори бабрад ва сайдҳои латифро ба бод диҳад аз баҳри шикори хӯк . Чун охири кори хӯкро биндозад , дрнгрди ҳеҷ чиз ӯ ба кор наёяд , на пӯст ӯ , ва на гӯшт ӯ на дандон ӯ ва на пашм ӯ . Гуяд аз баҳри чунин чизеи умр ба бод додам ва тирҳо талаф кардам .

آن دیو بچه، گرد عالم میگشت و زن خوب با جمال با عقل با حسب با نسب پرنمک پر شیوه میجست و می گزید از بهر زاهد. خانه به خانه، شهر به شهر از قوت حسد شیطانی ننگ قوادگی و سیه‌رویی فراموش کرده بود. خنک آن کس که جویندهٔ چیزی بود که آن چیز به جستنش بیرزد، همچون. «جوینده یابنده بود». بسیار جست شکار خوک نبود که اسب را خسته کند در شکار و خود را خسته کند و روزگار ببرد و صیدهای لطیف را به باد دهد از بهر شکار خوک. چون آخر کار خوک را بیندازد، درنگرد هیچ چیز او به کار نیاید، نه پوست او، و نه گوشت او نه دندان او و نه پشم او. گوید از بهر چنین چیزی عمر به باد دادم و تیرها تلف کردم.

« борӣ ба крои хари бири зайдии бори борӣ ба ғами дилами бирзидии ёр »

«باری به کرای خر بیر زیدی بار باری به غم دلم بیرزیدی یار»

Оқил чизе ҷӯяд ки агар наёяд нангаш набӯд ва агар наёбад бо худ ҷангаш набӯд . Чашмаш аз он шикор ҳар рӯзи равшантар буд , завқаш аз оннигор обистантар буд . Чашмашро гулзори ҳасанаш махмур мекунад , дили ранҷурашро он ганҷ , ганҷур мекунад . Насими буи ӯ мезанад , сармасташ мекунад . Дастону шева ӯ мебинад , аз даст меравад . Хавфи марги не , бими фироқи не , ғуссаи пер шудани не , ғорати ғайрати мазоҳимии не « Флои тааллуми нафаси мо ахФии ?лаами ман қурраи аъини ҷзоءи бмои конўои иъмлўн » ҳақи таъолии миФрмоид ки чаҳ медонад он нафаси хуши нафас ки дар хилват сина нишастааст мунтазир , билқиси вору ҳудҳуди хотираш ҳар лаҳзаи рқъаҳи ниёзӣ ба минқор гирифтаасту хабар ӯ ба ҳазрат сулаймон мебараду рахт ӯро сӯии об ҳайвонӣ мекашад . Аҷаби сифати ин ъушратро чун поён бошад ? кадоми пои манзилҳои ин дорад дар ҷаҳону кадоми қудуми мақдамии ин қадам дорад дар олам ? гӯши кӯ то он шунӯд ? дар ҷаҳони ҳуши кӯ то ин нӯш кунад ? ба зоти зулҷалол , дар ин замон ки ман ин мегӯям ва шумо ин мешунавед , баланди парони олами ғайб аз сродқоти осмон ба гӯши тези шинав худ мешунаванд ки : « кромои котибин иълмўни мо тФълўн » ва бо ҳамдигари мигўинд ки : эй аҷаби он

عاقل چیزی جوید که اگر نیاید ننگش نبود و اگر نیابد با خود جنگش نبود. چشمش از آن شکار هر روز روشنتر بود، ذوقش از آن نگار آبستنتر بود. چشمش را گلزار حسنش مخمور میکند، دل رنجورش را آن گنج، گنجور می‌کند. نسیم بوی او میزند، سرمستش میکند. دستان و شیوهٔ او میبیند، از دست میرود. خوف مرگ نی، بیم فراق نی، غصهٔ پیر شدن نی، غارت غیرت مزاحمی نی «فلا تعلم نفس ما اخفی لهم من قره اعین جزاء بما کانوا یعملون» حق تعالی میفرماید که چه میداند آن نفس خوش نفس که در خلوت سینه نشسته است منتظر، بلقیس وار و هدهد خاطرش هر لحظه رقعهٔ نیازی به منقار گرفته است و خبر او به حضرت سلیمان میبرد و رخت او را سوی آب حیوانی میکشد. عجب صفت این عشرت را چون پایان باشد؟ کدام پای منزلهای این دارد در جهان و کدام قدوم مقدمی این قدم دارد در عالم؟ گوش کو تا آن شنود؟ در جهان هوش کو تا این نوش کند؟ به ذات ذوالجلال، در این زمان که من این میگویم و شما این میشنوید، بلند پران عالم غیب از سرادقات آسمان به گوش تیز شنو خود میشنوند که: «کراما کاتبین یعلمون ما تفعلون» و با همدیگر میگویند که: ای عجب آن

Вуҷӯдӣ ки ин сухан мегуяд ва он одамӣ ки ин нафас мезанад , чигуна бар осмони нмипрд ? ва чигуна парда ҳастӣ бар нмидрд ? чашмро мимолнд ки аҷаб , ин одамеаст ки ин мегуяд ! чаҳ ҷои одамӣ ки агар насими ин сухан бар кӯҳи вазади ҳамчу ки пораҳо дар боди шавқ парон шавад . Пораҳои он кӯҳ дар ҳавои влоء ҳамчун зарраҳо муъаллақ занон шавад ки : « луи анзлнои ҳозои алқуръони алии ҷабали лрأитаҳи хошъои мтсдъои ман хшиаҳи аллоҳ » . Ин вуҷӯд , дку пораи пораи нмишўд . Худовандо чаҳ чизи монеъ дкаст ки ин вуҷӯди одамӣ ки чунин аҷоибӣ бар забону дил ӯ меравад ё дар гӯш ӯ меравад ё ба қалами минўисд , чун меравад , чун барқарор мемонад ? хитоб иззат меояд ки ончии монеъ дкаст , ҳиҷоб шакаст .

وجودی که این سخن میگوید و آن آدمی که این نفس میزند، چگونه بر آسمان نمیپرد؟ و چگونه پردهٔ هستی بر نمیدرد؟ چشم را میمالند که عجب، این آدمیی است که این میگوید! چه جای آدمی که اگر نسیم این سخن بر کوه وزد همچو کهٔ پاره‌ها در باد شوق پراّن شود. پاره‌های آن کوه در هوای ولاء همچون ذره‌ها معلق زنان شود که: «لو انزلنا هذا القرآن علی جبل لرأیته خاشعاً متصدعاً من خشیة الله». این وجود، دک و پاره پاره نمیشود. خداوندا چه چیز مانع دک است که این وجود آدمی که چنین عجایبی بر زبان و دل او میرود یا در گوش او میرود یا به قلم مینویسد، چون میرود، چون برقرار میماند؟ خطاب عزت میآید که آنچه مانع دک است، حجاب شک است.

« эй дар миёни ҷонаму ҷон аз ту бехабар аз ту ҷаҳон парасту ҷаҳон аз ту бе хабар

«ای در میان جانم و جان از تو بی خبر از تو جهان پر است و جهان از تو بی خبر

Чун паии барад ба ту дилу ҷонам ки ҷумлаи ту дар ҷон ва дар дилӣ , дилу ҷон аз ту бе хабар

چون پی برد به تو دل و جانم که جمله تو در جان و در دلی، دل و جان از تو بی خبر

Нақши ту дар хаёлу хаёл аз тўбии насиби номи ту бар забону забон аз ту бе хабар

نقش تو در خیال و خیال از توبی نصیب نام تو بر زبان و زبان از تو بی خبر

Аз ту хабар ба ном ва нишонаст халқро вонгаҳи ҳама ба ному нишон аз ту бе хабар

از تو خبر به نام و نشان است خلق را وانگه همه به نام و نشان از تو بی خبر

Ҷуиндагони гавҳари дарёии канаи ту дар водии яқину гумон аз ту бе хабар

جویندگان گوهر دریای کنه تو در وادی یقین و گمان از تو بی خبر

Шарҳу баёни ту чаҳ кунам ? зонка то абади шарҳ аз ту оҷизасту баён аз ту бе хабар

شرح و بیان تو چه کنم؟ زانکه تا ابد شرح از تو عاجز است و بیان از تو بی خبر

Чун бехабар буд магас аз пари Ҷабраил аз ту хбрдҳндаҳи чунон аз ту бехабар »

چون بی خبر بود مگس از پر جبرئیل از تو خبردهنده چنان از تو بی خبر»

Омадем ба тамомии қиссаи брсисо . Он шайтони лъин ва он душман дар камӣн , баъд аз талаб бисёр , духтари подшоҳи он диёрро ихтиёр кард ки ҷамол ӯ ба ниҳояту ғояти расида буд . Дар мағзи он духтар даромад ва ӯро девонау мухтал ва ранҷур кард . Подшоҳи атиббоу ҳукаморо ҷамъ кард . Ҳама дар алоҷ ӯ оҷиз шуданд . Шайтон дар либос зоҳидӣ биёмад ва гуфт : агар хоҳед ки ин духтар аз ин ранҷ халос ёбад , ин духтарро бар брсисо бурид то ӯ афсун ва дуо бихонад ва ӯро аз ранҷ барраанд . Эшон низ чора надиданд , сухан ӯро шуниданд . Духтарро ба назд брсисои бурданд . Дуо кард , дев ӯро биҳишт то ӯ сиҳҳат ёфт то ин подшоҳ бар қавли ин диўбории дигар эътимод кунад , духтарро ба сиҳҳати бозоўрднд ва шодӣ карданд .

آمدیم به تمامی قصهٔ برصیصا. آن شیطان لعین و آن دشمن در کمین، بعد از طلب بسیار، دختر پادشاه آن دیار را اختیار کرد که جمال او به نهایت و غایت رسیده بود. در مغز آن دختر درآمد و او را دیوانه و مختل و رنجور کرد. پادشاه اطبا و حکما را جمع کرد. همه در علاج او عاجز شدند. شیطان در لباس زاهدی بیامد و گفت: اگر خواهید که این دختر از این رنج خلاص یابد، این دختر را برِ برصیصا برید تا او افسون و دعا بخواند و او را از رنج برهاند. ایشان نیز چاره ندیدند، سخن او را شنیدند. دختر را به نزد برصیصا بردند. دعا کرد، دیو او را بهشت تا او صحت یافت تا این پادشاه بر قول این دیوباری دیگر اعتماد کند، دختر را به صحت بازآوردند و شادی کردند.

Баъд аз муддатии бозаш девона кард . Эшон оҷиз шуданд . Дев омад ба ҳамон сӯрат гуфт : инро бар брсисо бурид , аммо зуди бози мёўриди муддатии мадиди чндонкаҳ ӯ хабар кунад ки сиҳҳат ёфтам , набаред .

بعد از مدتی بازش دیوانه کرد. ایشان عاجز شدند. دیو آمد به همان صورت گفت: این را برِ برصیصا برید، اما زود باز مَیاورید مدتی مدید چندانکه او خبر کند که صحت یافتم، نبرید.

Духтарро овараданд , чу садҳо ҳазорнигор бар брсисо ва гуфтанд ки ин пеш ту бошад муддатӣ то тамом сиҳҳат ёбад ки моро чунин гуфтаанд ва чунин намӯдаанд . Духтарро дар савмиъаи зоҳиди бгзоштнд ва бозгаштанд .

دختر را آوردند، چو صدها هزار نگار بر برصیصا و گفتند که این پیش تو باشد مدتی تا تمام صحت یابد که ما را چنین گفته‌اند و چنین نموده‌اند. دختر را در صومعهٔ زاهد بگذاشتند و بازگشتند.

Монад дар савмиъа , зоҳиду духтару шайтон агар он зоҳиди олам будӣ , ҳаргиз дар савмиъаи хилвати духтарро қабул накардандӣ , қол алнабӣ алайҳи ассалом : « лотхлўои амрأаҳи маъаи раҷули фии манзили алоу солсҳмои алшитон » : ҳаргизи зании ҷавон бо мардӣ дар мавзеи холии ҷамъи нёинди ало ки шайтони миёнҷӣ эшон бошад .

ماند در صومعه، زاهد و دختر و شیطان اگر آن زاهد عالم بودی، هرگز در صومعهٔ خلوت دختر را قبول نکردندی، قال النبی علیه السلام: «لاتخلوا امرأة مع رجل فی منزل الا و ثالثهما الشیطان» : هرگز زنی جوان با مردی در موضع خالی جمع نیایند الا که شیطان میانجی ایشان باشد.

Алқсаҳи батӯлиҳо , чандон кард ва зад ва гирифт ки брсисоро майл тамом шуд бо духтар ва бо духтар суҳбат кард . Духтар ҳомила шуд . Шайтон ба сӯрат одамӣ биёмад пеши брсисоу брсисоро мутафаккир ёфт . Гуфт : мӯҷиб фикрат чист ?

القصة بطولها، چندان کرد و زد و گرفت که برصیصا را میل تمام شد با دختر و با دختر صحبت کرد. دختر حامله شد. شیطان به صورت آدمی بیامد پیش برصیصا و برصیصا را متفکر یافت. گفت: موجب فکرت چیست؟

Брсисо , қисса бо ӯ бозгуфт ки духтари ҳомила шудааст .

برصیصا، قصه با او بازگفت که دختر حامله شده است.

Гуфт : тадбир онаст ки духтарро бикашӣу гӯйӣ ки мард ва дафнаш кардам .

گفت: تدبیر آن است که دختر را بکشی و گویی که مُرد و دفنش کردم.

Брсисо чора наёфт , чунон кард .

برصیصا چاره نیافت، چنان کرد.

Шайтон биёмад ба сӯратӣ ки духтари сиҳҳати бёФт , биёед ва бибаред .

شیطان بیامد به صورتی که دختر صحت بیافت، بیایید و ببرید.

Ходимони подшоҳ ва ҳоҷибон биёмаданду духтарро талаб карданд .

خادمان پادشاه و حاجبان بیامدند و دختر را طلب کردند.

Брсисо гуфт : духтари мард ва дафнаш кардам . Бозгаштанд ва таъзият ниҳоданд .

برصیصا گفت: دختر مُرد و دفنش کردم. بازگشتند و تعزیت نهادند.

Шайтон ба сӯрат дигар рафт пеши подшоҳ ва гуфт ки : духтари кӯ ?

شیطان به صورت دیگر رفت پیش پادشاه و گفت که: دختر کو؟

Подшоҳ гуфт : пеш брсисо барадем , онҷо вафот ёфт .

پادشاه گفت: پیش برصیصا بردیم، آنجا وفات یافت.

Гуфт : ки мегуяд ?

گفت: که میگوید؟

Гуфт : брсисо мегуяд .

گفت: برصیصا میگوید.

Гуфт : дурӯғ мегуяд . ӯ бо вай суҳбат кардаасту духтари ҳомила шудааст , духтарро куштааст ва агар бовар

گفت: دروغ میگوید. او با وی صحبت کرده است و دختر حامله شده است، دختر را کشته است و اگر باور

Нмикнӣ , фалони ҷо дафн кардааст . Боз ковед то бибинед .

نمیکنی، فلان جا دفن کرده است. باز کاوید تا ببینید.

Подшоҳи ҳафт бор аз мақом худ бархест ва ба мақом дигар менишасту боз ба мақом худ меомад , ошуфтау мутағаййир , бар сар

پادشاه هفت بار از مقام خود برخاست و به مقام دیگر مینشست و باز به مقام خود میآمد، آشفته و متغیر، بر سر

Оташ . Баъд аз он подшоҳ бар нишаст бо ҷамоатӣу сӯии савмиъа брсисо рафт .

آتش. بعد از آن پادشاه بر نشست با جماعتی و سوی صومعهٔ برصیصا رفت.

Даромад ва ӯро гуфт : духтар куҷост ?

درآمد و او را گفت: دختر کجاست؟

Гуфт : вафот ёфт , дафнаш кардам .

گفت: وفات یافت، دفنش کردم.

Гуфт : моро чаро хабар накардӣ ?

گفت: ما را چرا خبر نکردی؟

Гуфт : машғӯл будам ба аврод , нарасидам .

گفت: مشغول بودم به اوراد، نرسیدم.

Подшоҳ гуфт : агар хилофи ин зоҳир шавад , чун бошад ? зоҳид дуруштӣ намӯд , бошад ки пеш равад .

پادشاه گفت: اگر خلاف این ظاهر شود، چون باشد؟ زاهد دُرُشتی نمود، باشد که پیش رود.

Подшоҳ фармуд он мақомро ки нишон ёфта буд , бози ковиданад . Духтарро берун овараданд , кушта . Брсисоро дастҳо бастанди врисмон дар гардан ӯ карданду хилоиқӣ ҷамъ шуданд . Брсисо бо худ мегуфт : эй нафас шавам ! шоди мибўдӣ ба онкии дуои ту мустаҷобасту шоди мибўдӣ ки дар дилу дидаи халқони азизу азимӣу шоди мибўдӣ ба аҳсанту шобоши халқу митрсидӣ ки набояд ки қабул кам шаваду бҳқиқти он ҳамаи мору каждум буд . Қабули халқи мор пурзаҳраст . Бо хештан оҳ мекард ва суд набӯд . Оўрдндши зердори баланд , нардбон биниҳоданд , таноб фурӯ овехтанд . Он соъат ки дар гардан ӯ мёндохтнд . Ҳамон шайтони худро бидон сӯрат бадв намӯд ва гуфт : ин ҳама бар ту ман кардаам вҳнўзи қодирам . Чораи ту дар даст манаст . Маро саҷда бикун то турои бурҳонам .

پادشاه فرمود آن مقام را که نشان یافته بود، باز کاویدند. دختر را بیرون آوردند، کشته. برصیصا را دستها بستند وریسمان در گردن او کردند و خلایقی جمع شدند. برصیصا با خود میگفت: ای نفس شوم! شاد میبودی به آنکه دعای تو مستجاب است و شاد میبودی که در دل و دیدهٔ خلقان عزیز و عظیمی و شاد میبودی به احسنت و شاباش خلق و میترسیدی که نباید که قبول کم شود و بحقیقت آن همه مار و کژدم بود. قبول خلق مار پُرزهر است. با خویشتن آه میکرد و سود نبود. آوردندش زیردار بلند، نردبان بنهادند، طناب فرو آویختند. آن ساعت که در گردن او میانداختند. همان شیطان خود را بدان صورت بدو نمود و گفت: این همه بر تو من کرده‌ام وهنوز قادرم. چارهٔ تو در دست من است. مرا سجده بکن تا ترا برهانم.

Гуфт : ин чаҳ мақом суҷудаст , гардани ман дар танобаст !

گفت: این چه مقام سجود است، گردن من در طناب است!

Гуфт : ба сар ишоратӣ бикун ба нияти суҷуд «у алъоқли икФиаҳи алошораҳ » брсисо аз ҳаловати ҷон суҷуд кард . Таноб дар гарданаш сахт шуд .

گفت: به سر اشارتی بکن به نیت سجود «و العاقل یکفیه الاشاره» برصیصا از حلاوت جان سجود کرد. طناب در گردنش سخت شد.

Шайтон гуфт : « ании барии мнк » миФрмоиди худованди ҷли ҷалола : эй мардумон ! эй муъминон ! чун шуморо ёри бадӣ аз берун ба бадӣ хонд ва шуморо ваъда диҳад ки аз ин кор манфиат хоҳад бӯдану ёрон бад гӯйанд туро , ту он мое , мо он тӯйем дар маргу зиндагонӣ . МиФрмоид ки : ба он ғарра машавед ки эшон мехоҳанд то шуморо бад-ӣни дмдмаҳ ҳамчун худ фосид кунанд ва дар фасоди кашанд . Чун шуморо олӯда кунанд , на ёри шумо монанди ва на дӯсти шумо , аз шумо безор шаванд , мисли он шайтон ки ҳикоят кардем ки ғмхўоргӣ ва ёрӣ менамӯд . Чндонкаҳ ӯро дар доми афканд , баъд аз он безор шуд .

شیطان گفت: «انّی بریٌ منک» میفرماید خداوند جل جلاله: ای مردمان! ای مؤمنان! چون شما را یار بدی از بیرون به بدی خواند و شما را وعده دهد که از این کار منفعت خواهد بودن و یاران بد گویند ترا، تو آنِ مایی، ما آنِ توییم در مرگ و زندگانی. میفرماید که: به آن غره مشوید که ایشان میخواهند تا شما را بدین دمدمه همچون خود فاسد کنند و در فساد کشند. چون شما را آلوده کنند، نه یار شما مانند و نه دوست شما، از شما بیزار شوند، مثل آن شیطان که حکایت کردیم که غمخوارگی و یاری مینمود. چندانکه او را در دام افکند، بعد از آن بیزار شد.

« ҳар онкў бар ту дилбандад , ҳаме бар хештан хандад ки ҷуз ҳамчун ту нои аҳлӣ , чу ту дилдор напасандад

«هر آنکو بر تو دلبندد، همی بر خویشتن خندد که جز همچون تو نا اهلی، چو تو دلدار نپسندد

Врознўи кӣсаи ъшқиробҳдстории ту аз шухии қабоҳо каз ту брдрд , камарҳо каз ту бар бандад

ورازنو کیسه عشقیرابهدستآری تو از شوخی قباها کز تو بردرد، کمرها کز تو بر بندد

Вгртўи нестии ҷузи ҷони чунон бустонам аз ту дил ки як чашмат ҳаме гирядад дигар чашмат ҳаме хандад

وگرتو نیستی جز جان چنان بستانم از تو دل که یک چشمت همی گریدد دگر چشمت همی خندد

*

*

Онкас ки турои умед беғам додаст ҳон то нахурӣ , ки ӯ туро дам додаст

آنکس که ترا امید بی غم دادست هان تا نخوری، که او ترا دم دادست

Рӯзи шодии ҳамаи ҷаҳони ёр туанд ёри шаби ғам , нишон касе кам додаст

روز شادی همه جهان یار تو اند یار شب غم، نشان کسی کم دادست

*

*

« ёри шаби ғам , ёр илоҳӣ бошад »

« یار شب غم، یار الهی باشد»

Ки эшонро буд вафои илоҳӣ ки : « анмои алмؤмнўни ахўаҳ » ки ухувватӣ ва бародарӣаст ки ҳақи таъолии миён эшон андохтаасту ончии ҳақ пайванд кунад , он гусаста нашавад .

که ایشان را بود وفای الهی که:« انما المؤمنون اخوه» که اخوتی و برادری است که حق تعالی میان ایشان انداخته است و آنچه حق پیوند کند، آن گسسته نشود.

Мардум аз оқилон дижам нашавад меҳр каз ақл буд , кам нашавад

مردم از عاقلان دژم نشود مهر کز عقل بود، کم نشود

Меҳрӣ ки ба ғаразӣ буд фонӣу оризӣ , ҳамчун расани пусида буд , андар ӯ дар овезии бсклд ва аммо Меҳрӣ ки беарзӣ буд саҳеҳ , не ба ғаразӣ , он ҳабли аллоҳ буд ки ҳаргиз гусаста нашавад ки : « Фмни икФри болтоғўту иؤмни биллоҳи Фқди астмски болърўаҳи алўсқӣ » оламу ҷоҳили сафеҳу оқил , мутӣъу осӣ , кофару муъмини ҷумла дар вақти дармондагӣ , даст дар ҳабл аллоҳ зананд ва аз асбоби шайтонӣ безор шаванд . Аммо аввали саф бар он касе монад ки охири корҳо накӯ донад ки ҳам аз аввали кор , охири корро назора кунад . Кадоми фиръавн буд ки ба вақт ғарқоб нагуфт : « омнти анаи лои илоҳи алои алзии омнт ба бнўосроӣилу анои ман алмуслимӣн » .

مهری که به غرضی بود فانی و عارضی، همچون رسن پوسیده بود، اندر او در آویزی بسکلد و اما مهری که بی عرضی بود صحیح، نی به غرضی، آن حبل الله بود که هرگز گسسته نشود که: «فمن یکفر بالطاغوت و یؤمن بالله فقد استمسک بالعروه الوثقی» عالم و جاهل سفیه و عاقل، مطیع و عاصی، کافر و مؤمن جمله در وقت درماندگی، دست در حبل الله زنند و از اسباب شیطانی بیزار شوند. اما اول صف بر آن کسی ماند که آخر کارها نکو داند که هم از اول کار، آخر کار را نظاره کند. کدام فرعون بود که به وقت غرقاب نگفت: «آمنتُ انّه لا اله الا الذی آمَنَتْ به بنواسرائیل و انا من المسلمین».

Подшоҳӣ фармуд ки : сарое банно кунед . Фасли баҳори гузашт , накардӣ , фасли тобистони гузашт , накардӣ , фасли хриФи гузашт , ҳам накардӣ . Ин соъат ки олами ях банд шуд , хоҳӣ ки коҳи гулсозӣ ? Нидо ояд : « алони вқди ъсит қабл » .

پادشاهی فرمود که: سرایی بنا کنید. فصل بهار گذشت، نکردی، فصل تابستان گذشت، نکردی، فصل خریف گذشت، هم نکردی. این ساعت که عالم یخ بند شد، خواهی که کاه گل سازی؟ ندا آید: «الان وقد عصیت قبل».

« мурғро бинӣ ки ноҳангом овозӣ диҳад сар баридан воҷиб ояд мурғ беҳангомро »

« مرغ را بینی که ناهنگام آوازی دهد سر بریدن واجب آید مرغ بی هنگام را»

Қол алнабӣ алайҳи ассалом : « ман тоб қабл алғрғраҳи тоби аллоҳи алайҳ » аммо сухан дар онаст ки дар ҳолати ғурғураи тавбаи мувофиқ , ба беруни давр буд ва ба андаруни наздик , он миқдори бегонагӣ ба вақти ғурғура дафъ шавад . Аммо касе ки на зоҳир ва на ботин дораду шоистаи тавба набӯда бошад ва аз аслу бехи хеши каж руста бошад , натавон ӯро ба дамӣу бодии мустақӣм кардан .

قال النبی علیه السلام: «من تاب قبل الغرغره تاب الله علیه» اما سخن در آن است که در حالت غرغره توبه موافق، به بیرون دور بود و به اندرون نزدیک، آن مقدار بیگانگی به وقت غرغره دفع شود. اما کسی که نه ظاهر و نه باطن دارد و شایستهٔ توبه نبوده باشد و از اصل و بیخ خویش کژ رسته باشد، نتوان او را به دمی و بادی مستقیم کردن.

« аз барфи тавон кӯза баровард валек кайфари баради он кас , ба гуҳи пар кардан »

«از برف توان کوزه برآورد ولیک کیفر برد آن کس، به گَهِ پر کردن»

Имон , тасдиқ қалбаст . Маҳали имон диласт ки : « кутуби фии қлўбҳми алоямон »у локини миёни забону дил таъаллуқӣ ҳаст . Чун дар дили моя имон бошад , забон ба тасбеҳу тҳлил машғӯл бошад , он моя қӯт гирад , чунонкӣ дар гиёҳи оташӣ заъиф бошад ба дамӣдан қӯт гирад ва он оташ чун боло гирад ва мадад ёбад , он боди айн оташ шавад . Ҳамчунин чун дар дили мода Эй бошад аз нури ҳидояту калимаи тайиба ки бар забони ронӣ , он нури биафзояд ки : « лиздодўои аимонои маъаи аимонҳм » аммо агар дар гиёҳ оташ набошад ҷузи хокистар , ҳарчанд ки дрдмӣ , ҷузи ғубори хокистари брнхизд ки : « Фўили ллмслини аллазӣнаи ҳам ани слўтҳми соҳўни аллазӣнаи ҳам ироؤн » яъне : менамоянд ки мо , дрмидмим , ҳарки бинад ӯро пуф мекунад ва туф мекунад ва надонад ки дар гиёҳ чист . Чунин гумони барад ки ӯ оташи мёФрўзд ва надонад ки дар танураи дили ҷуз хокистар нест . МиФрмоид ки : « злки қўлҳми боФўоҳҳм » алои ин нодир бошад ки доъияи тасбеҳ ва тҳлил бошад ва дар дил моя набошад ин нодир бошад . Аз баҳри онкии доъия аз дили хезад , не аз забон .

ایمان، تصدیق قلب است. محل ایمان دل است که: «کتب فی قلوبهم الایمان» و لکن میان زبان و دل تعلقی هست. چون در دل مایهٔ ایمان باشد، زبان به تسبیح و تهلیل مشغول باشد، آن مایه قوت گیرد، چنانکه در گیاه آتشی ضعیف باشد به دمیدن قوت گیرد و آن آتش چون بالا گیرد و مدد یابد، آن باد عین آتش شود. همچنین چون در دل ماده‌ای باشد از نور هدایت و کلمهٔ طیبه که بر زبان رانی، آن نور بیفزاید که: «لیزدادوا ایماناً مع ایمانهم» اما اگر در گیاه آتش نباشد جز خاکستر، هرچند که دردمی، جز غبار خاکستر برنخیزد که: «فویل للمصلین الذین هم عن صلوتهم ساهون الذین هم یراؤن» یعنی: مینمایند که ما، درمیدمیم، هرکه بیند او را پف میکند و تف میکند و نداند که در گیاه چیست. چنین گمان برد که او آتش میافروزد و نداند که در تنورهٔ دل جز خاکستر نیست. میفرماید که: «ذلک قولهم بافواههم» الا این نادر باشد که داعیهٔ تسبیح و تهلیل باشد و در دل مایه نباشد این نادر باشد. از بهر آنکه داعیه از دل خیزد، نی از زبان.

« ба назд ақл ҳар донанда Эй ҳаст ки бо гарданда , гардонанда Эй ҳаст »

«به نزد عقل هر داننده‌ای هست که با گردنده، گرداننده ای هست»

Ва ин ки ӯро доъияи хезаду мояи собит дар андарун набӯд , нодир бошад ва ин нодир аз баҳр он бошад то ҳар мутӣъӣ дар тоъати худ , хоиФ буд аз баҳри онкии ин мтбўх бе оташи хавф , пухта нашавад ва чунон гуфтаанд бузургон ки : « алхўФи зикру алрҷоءи ансии итўлди минҳои албоқӣоти алсолҳот » лафзи таваллуд барои тафҳимаст . Хавф , торикӣаст . Раҷо , равшанӣаст ба зоҳир , ва ба маънӣ ба акс онаст аз баҳри онкӣ дар раҷо тасарруф ӯст банда қоимаст ва дар хавф , тасарруф ӯ маъатталаст ва ҳар фасодӣу сустӣе ки ҳаст аз тасарруф ӯст ва ҳар салоҳӣ ки ҳаст , азҳқаст .

و این که او را داعیه خیزد و مایهٔ ثابت در اندرون نبود، نادر باشد و این نادر از بهر آن باشد تا هر مطیعی در طاعت خود، خایف بود از بهر آنکه این مطبوخ بی آتش خوف، پخته نشود و چنان گفته‌اند بزرگان که: «الخوف ذکر و الرجاء انثی یتولد منها الباقیات الصالحات» لفظ تولد برای تفهیم است. خوف، تاریکی است. رجا، روشنی است به ظاهر، و به معنی به عکس آن است از بهر آنکه در رجا تصرفّ اوست بنده قایم است و در خوف، تصرف او معطل است و هر فسادی و سستییی که هست از تصرف اوست و هر صلاحی که هست، ازحق است.

Суол дар сухан , ҷавоби ҳамаи сؤолҳости бтмом , зеро ки ин сухан , сайқали оина куласт ва чун дар оинаи кули дрнгрӣ , кул рӯй худро бибинӣ , ҳам биниро , ҳам чашмро , ҳам пешониро , ҳам гӯши ҳам биногвашро . Акнӯн чун машғӯли шӯй ба ҷузи вай ва аз оинаи кули ғофили шӯй , шавамӣ онкии он соъати оинаи кулро тарк карда бошӣ , он ҷузв низ фаҳм нашавад . Аз ин рӯи миФрмоид ки : « Фозои қрии алқуръони Фостмъўолаҳи вонстўо » яъне : чун Мустафои алайҳи ассалом қуръон хонд ва ваҳй гуяд , шумо ки саҳобаед , машғӯл шунидан бошед ва ҳеҷ суол макунед : « лълкми трҳмўн » то ба баракати он ки истимоъи ҳақиқати оина кул кунед ва хомӯш кунед , бар шумо раҳмат кунанд ва шуморо аз ҳамаи ашколҳо беруни оранд ки аз ашколи бандаро раҳмати ҳақи беруни орад на қил ва на қол .

سوال در سخن، جواب همهٔ سؤالهاست بتمام، زیرا که این سخن، صیقل آینهٔ کل است و چون در آینهٔ کل درنگری، کلّ روی خود را ببینی، هم بینی را، هم چشم را، هم پیشانی را، هم گوش هم بناگوش را. اکنون چون مشغول شوی به جز وی و از آینه کل غافل شوی، شومی آنکه آن ساعت آینه کل را ترک کرده باشی، آن جزو نیز فهم نشود. از این رو میفرماید که: «فاذا قرئ القرآن فاستمعواله وانصتوا» یعنی: چون مصطفی علیه السلام قرآن خواند و وحی گوید، شما که صحابه‌اید، مشغول شنیدن باشید و هیچ سوال مکنید: «لعلکم ترحمون» تا به برکت آن که استماع حقیقت آینهٔ کل کنید و خاموش کنید، بر شما رحمت کنند و شما را از همهٔ اشکالها بیرون آرند که از اشکال بنده را رحمت حق بیرون آرد نه قیل و نه قال.

Бингар ки бисёр мутакаллимон дар ҷавобу суол таснифҳо кардаанду суханро дар борикӣ ҷое расонидаанд ки аз ҳазор толиби зираки яке раҳи набард аз борикӣ , ва ҳануз эшон аз зулмати шабаҳату ашкол берун наёмадаанд то бадоне ки раҳмати худо бояд то банда аз ашкол берун ояд ки : «у ъндаҳи мФотҳи алғиб » вае басои касон ки ба қилу қол машғӯл нашуданду гӯшу ҳуш ба истимоъи калом комилон доштанд , аз ҳамаи шабаҳату ашкол халос ёфтанд , алои қавмиро ғараз он нест ки аз ашкол берун оянд , ғараз онаст то завқ гуфту гӯй ки ба он ху кардаанд , ғарази эшон завқи шатранҷи бозии суол ва ҷавобаст . Чунонкигар гинӣ ки худро михорди ғараз ӯ аз хоридн он нест кигар , зоил шавад ва сиҳҳат ёбад алои ғараз ӯ хушигар хориднаст , на хушии сиҳҳат .

بنگر که بسیار متکلمان در جواب و سوال تصنیفها کرده‌اند و سخن را در باریکی جایی رسانیده‌اند که از هزار طالب زیرک یکی ره نبرد از باریکی، و هنوز ایشان از ظلمت شبهت و اشکال بیرون نیامده‌اند تا بدانی که رحمت خدا باید تا بنده از اشکال بیرون آید که: «و عنده مفاتح الغیب» و ای بسا کسان که به قیل و قال مشغول نشدند و گوش و هوش به استماع کلام کاملان داشتند، از همهٔ شبهت و اشکال خلاص یافتند، الا قومی را غرض آن نیست که از اشکال بیرون آیند، غرض آن است تا ذوق گفت و گوی که به آن خو کرده‌اند، غرض ایشان ذوق شطرنج بازی سوال و جواب است. چنانکه گر گینی که خود را میخارد غرض او از خاریدن آن نیست که گر، زایل شود و صحت یابد الا غرض او خوشی گر خاریدن است، نه خوشی صحت.

Ҳаким мегуяд : аз ин хоридни сиҳҳат ҳосил наёяд , алои ман доруи мимолм , ту мхору доруро аз ҷо мабар , агарчӣ михордт то он хораши хораш чунон баравад ки ҳеҷ боз наёяд . Акнӯн каломи орифи комили доруии хоршҳои саволу ҷавобу қолу қили машриқӣ ва мағрибӣаст , зеро сухани мағз мағзаст , на сухани пӯсти пӯст ва аз мағзи мағз , сиҳҳат ҳосил ояду ҳамаи хораши саволу ҷавобу шаку шабаҳату инкор ва торикӣ бараваду ҳамаи иллатҳо ва рнҷўриҳо баравад аздлу даруни одамиро сиҳҳати динӣу ӣмонӣ ҳосил ояд бад-ӣни сухан ки : «у ннзли ман алқуръони мо ҳўи шФоءу раҳмаи ллмؤмнин » фармуд ки чун ваҳии гузорад ва қуръон хонд , хомӯш кунед ва яқинаст ки саҳобаи пок ба вақти қуръони хондани пайғомбари алайҳи ассаломи афсонаи нгФтндӣ ва ҳикоят накардандӣ ба ҳамдигар , ало савол кардандӣ . Пас мурод аз инки фармуд : « хомӯш кунед » , мъниш онаст ки савол макунед дар миёни сухан ӯ .

حکیم میگوید: از این خاریدن صحت حاصل نیاید، الا من دارو میمالم، تو مخار و دارو را از جا مبر، اگرچه میخاردت تا آن خارش خارش چنان برود که هیچ باز نیاید. اکنون کلام عارف کامل داروی خارشهای سؤال و جواب و قال و قیل مشرقی و مغربی است، زیرا سخن مغز مغز است، نه سخن پوست پوست و از مغز مغز، صحت حاصل آید و همهٔ خارش سؤال و جواب و شک و شبهت و انکار و تاریکی برود و همهٔ علتها و رنجوریها برود ازدل و درون آدمی را صحت دینی و ایمانی حاصل آید بدین سخن که: «و ننزل من القرآن ما هو شفاء و رحمة للمؤمنین» فرمود که چون وحی گزارد و قرآن خواند، خاموش کنید و یقین است که صحابهٔ پاک به وقت قرآن خواندن پیغامبر علیه السلام افسانه نگفتندی و حکایت نکردندی به همدیگر، الا سؤال کردندی. پس مراد از اینکه فرمود: «خاموش کنید»، معنیش آن است که سؤال مکنید در میان سخن او.

Баъд аз он саҳоба гуфтанд : мо ба вақти сухани гуфтани пайғомбари алайҳи ассаломи чунон будемӣ ки « кأни алтири алии рؤўсно » чунонкии мурғӣ латифӣ бияёд , бар сар касе биншинад ва он кас наёрад дасти ҷнбонидну сари ҷнбонидну сухани гуфтан , аз бими онкӣ шояд ки он мурғ биппараду хосса ки он мурғ , анқои мақсӯдҳо буд аз кӯҳи қоф аноят парида бошад бояд ки мустамеъ хомӯш кунад , як сари мӯе бар вай наҷунбад то аз соя ӯ бархӯрдор гардаду мушкилот ӯ бе гуфту гӯ ҳал шавад .

بعد از آن صحابه گفتند: ما به وقت سخن گفتن پیغامبر علیه السلام چنان بودیمی که «کأنّ الطیر علی رؤوسنا» چنانکه مرغی لطیفی بیاید، بر سر کسی بنشیند و آن کس نیارد دست جنبانیدن و سر جنبانیدن و سخن گفتن، از بیم آنکه شاید که آن مرغ بپرد و خاصه که آن مرغ، عنقای مقصودها بود از کوه قاف عنایت پریده باشد باید که مستمع خاموش کند، یک سر مویی بر وی نجنبد تا از سایهٔ او برخوردار گردد و مشکلات او بی گفت و گو حل شود.

Он шикор нест ки он сӯи мидўонӣ , он , хаёласт ва ин соъат ҳар чанд бо ту ҳуҷҷат гӯйанд ки он хаёласт , қабул накунӣ аз гӯянда ,у гӯйии худ хаёли ту рост ки аз ин сухани маҳрӯмӣ ; ҳамчинонкии аввал чу кӯдак будӣ , бокўдкони мидўидии сӯии бозӣҳо ки набояд ки кӯдакон бозӣ кунанд ва ту аз он Бамоне ва ҳар чанд ки туро гуфтандӣ ки он , хаёласт , ботиласт , ҳосилӣ надорад , на шикам сайр кунад ва на туро пӯшида гирданд , ҳаргиз қабул накарде , балки он гӯяндаро душмани грФтӣӣ ва аз ӯ бигурехте то чун бузург шудӣ ,у ақл дар ту омад ба нури ақл андарунӣ донистӣу андаки андак фаҳм кардӣ ки он ботилу хаёл буд ки мо мидўидим ва он насиҳаткунандагон рост мегуфтанд то бадоне ки то касеро дар андаруни андак равшаноӣ набӯд , панди берунаш суд надораду ҳаркиро дар андарун ӯ равшаноӣ буд , равшанои каломи орифони азгўш ӯ дроидбаҳи он равшанои андарунии бипайвандад , чунонкӣ дар чашм равшаноӣ набӯд , албата нури офтоб суд надорад аммо чун дар чашми равшаноӣ буд , равшанои офтоб ба равшанои чашми пайвандад ки ҷинс ӯст . Нўрсўӣ нур равад .

آن شکار نیست که آن سو میدوانی، آن، خیال است و این ساعت هر چند با تو حجت گویند که آن خیال است، قبول نکنی از گوینده، و گویی خود خیال تو راست که از این سخن محرومی؛ همچنانکه اول چو کودک بودی، باکودکان میدویدی سوی بازیها که نباید که کودکان بازی کنند و تو از آن بمانی و هر چند که تو را گفتندی که آن، خیال است، باطل است، حاصلی ندارد، نه شکم سیر کند و نه تو را پوشیده گرداند، هرگز قبول نکردیی، بلکه آن گوینده را دشمن گرفتئی و از او بگریختیی تا چون بزرگ شدی، و عقل در تو آمد به نور عقل اندرونی دانستی و اندک اندک فهم کردی که آن باطل و خیال بود که ما میدویدیم و آن نصیحت کنندگان راست میگفتند تا بدانی که تا کسی را در اندرون اندک روشنایی نبود، پند بیرونش سود ندارد و هرکه را در اندرون او روشنایی بود، روشنایی کلام عارفان ازگوش او درآیدبه آن روشنایی اندرونی بپیوندد، چنانکه در چشم روشنایی نبود، البته نور آفتاب سود ندارد اما چون در چشم روشنایی بود، روشنایی آفتاب به روشنایی چشم پیوندد که جنس اوست. نورسوی نور رود.

« нур агар сад ҳазор мебинад ҷуз ки бар асл хеш нанишинад »

«نور اگر صد هزار میبیند جز که بر اصل خویش ننشیند»

Маликоу подшоҳо ! дидаи ҳамаро бдидни роҳи рости равшани дор . Синаи ҳамаро ба андешаи оқибати кор , ороста чу гулшани дор . Дили ҳамаро ба меҳри маваддату эҳсони қадими хешу атоёии боқии хеш , алифи бахш . Қӯти мухайяла ҳар якро аз душманони зоҳири куфру маъсияти маъсӯми дор ва аз душманони пинҳони риёу шаку нифоқу ҳасаду буғзу кӣнаи маҳфӯзи дор . Посбонони ин қалъаи дайнро аз хобу саҳви ътлт , нигоҳи дор то қалъаи дуздони ниқоби баста « ани ксирои ман алأҳбору алрҳбони лиأклўни амволи анноси болботлу исдўни ани сиблати аллоҳ » бар ин қалъа зафар наёбанд . Ташнагони шаҳватро ки шайтон , эшонро ба зҳроб дунё мефиребанд то аз ғояти тишнагӣ ба хунакии он шарбат мағрур шаванд ва аз заҳри он ғофил бошанд , ин ташнагонро аз ҳавзи расӯли содиқи слии аллоҳи алайҳу силам ва аз оби кавсару ҳаловати шариъат ӯ хунаки ҷигари гардон то ба зҳроби шайтонӣ мағрур нашаванд . Обидони миллатро ки шабу рӯзи қасди хизмату ибодати ҳазрат ту доранд , аз офати худпарастӣу фитнаи асноми нафаси нигоҳи дор то ҳамчун ибодати ҷуҳудону тарсоён бар залолат ва бутлон набошанд . Мубашшироти нусрати хешро бифирист то лашкари қоимону соимону муҷоҳидонро ба бишорати нусрати ту собит қадам доранд то аз лашкари сёҳпўш «у аҷлби алайҳими бхилку рҷлк » ки лашкар шайтонаст , ки ҳар рӯзи сесад бори ҳамлаи оранд то лашкари толибони ҳақро мунҳазим кунанд толибони ҳақро собити қадами дору ишорату бишорати Фариштагони муқарраб ки пайғом меоранд аз ҳазрат ки : « ании мъкми Фсбтўои аллазӣнаи омнўо » , тарсӣ ки дар дил толибонаст ки он тарси ҳазимати ангезад дар дили шаётини мўсўс на ,у қӯтӣ ки дар дил шаётинаст , дар дили зуъафои дайн на то эшонро ба қӯту таъӣди ту , Довӯди вор мунҳазим гардонанд ба андаки ҷангӣ ё ба як ду сангӣ ки : « Фҳзмўҳми бозни аллоҳ »у ҷолўти нафаси аммораро ба дасти Довӯди ақл , асиру шикастау мустаъсали гардон ки : «у қатли Довӯди ҷолўту отоаҳи аллоҳи алмалик » малики ин ҷаҳон ба даст туасту малики он ҷаҳони ҳам ба даст туаст . эй молик ҳар ду малик ! ммолики заъифи худро покўФтаҳи душманон дайн магардон ки : « алсؤолу ани қул самани алнўолу ани ҷл » мо саволи заъифонаи оҷизонаи худ ба ҳазрати ту арз кардем ту навол бе заволи боқии мтлоқӣ бепоён бе карони раҳмати хеши арзонии дор . ё илоҳи Алъоламин ва ё хайри алносрин .

ملکا و پادشاها! دیدهٔ همه را بدیدن راه راست روشن دار. سینهٔ همه را به اندیشهٔ عاقبت کار، آراسته چو گلشن دار. دل همه را به مهر مودت و احسان قدیم خویش و عطایای باقی خویش، اﻟﻒ بخش. قوت مخیله هر یک را از دشمنان ظاهر کفر و معصیت معصوم دار و از دشمنان پنهان ریا و شک و نفاق و حسد و بغض و کینه محفوظ دار. پاسبانان این قلعهٔ دین را از خواب و سهو عُطلت، نگاه دار تا قلعه دزدان نقاب بسته «ان کثیراً من الأحبار و الرهبان لیأکلون اموال الناس بالباطل و یصدون عن سبیل الله» بر این قلعه ظفر نیابند. تشنگان شهوت را که شیطان، ایشان را به زهراب دنیا میفریب‌اند تا از غایت تشنگی به خنکی آن شربت مغرور شوند و از زهر آن غافل باشند، این تشنگان را از حوض رسول صادق صلی الله علیه و سلم و از آب کوثر و حلاوت شریعت او خنک جگر گردان تا به زهراب شیطانی مغرور نشوند. عابدان ملت را که شب و روز قصد خدمت و عبادت حضرت تو دارند، از آفت خودپرستی و فتنهٔ اصنام نفس نگاه دار تا همچون عبادت جهودان و ترسایان بر ضلالت و بطلان نباشند. مبشرات نصرت خویش را بفرست تا لشکر قایمان و صایمان و مجاهدان را به بشارت نصرت تو ثابت قدم دارند تا از لشکر سیاهپوش «و اجلب علیهم بخیلک و رجلک» که لشکر شیطان است، که هر روز سیصد بار حمله آرند تا لشکر طالبان حق را منهزم کنند طالبان حق را ثابت قدم دار و اشارت و بشارت فرشتگان مقرب که پیغام میآرند از حضرت که: «انی معکم فثبتوا الذین آمنوا»، ترسی که در دل طالبان است که آن ترس هزیمت انگیزد در دل شیاطین موسوس نِهٔ، و قوتی که در دل شیاطین است، در دل ضعفای دین نِهٔ تا ایشان را به قوت و تأیید تو، داوود وار منهزم گردانند به اندک جنگی یا به یک دو سنگی که: «فهزموهم باذن الله» و جالوت نفس اماره را به دست داوود عقل، اسیر و شکسته و مستأصل گردان که: «و قتل داود جالوت و آتاه الله الملک» ملک این جهان به دست توست و ملک آن جهان هم به دست توست. ای مالک هر دو ملک! ممالیک ضعیف خود را پاکوفتهٔ دشمنان دین مگردان که: «السؤال و ان قل ثمن النوال و ان جل» ما سؤال ضعیفانهٔ عاجزانهٔ خود به حضرت تو عرض کردیم تو نوال بی زوال باقی متلاقی بی پایان بی کران رحمت خویش ارزانی دار. یا اله العالمین و یا خیر الناصرین.