Қол алнабӣ алайҳи ассалом “ аллили тавили Флои тқсраҳи бмномки волнҳори мзии Флои ткдраҳи босомк “ шаб дарозаст аз баҳри розгФтну ҳоҷот хостани битшўиши халқ ва бе заҳмати дӯстону душманон , хилватӣу слўтии ҳосил шудау ҳақи таъолии парда фурӯ кашида то амалҳо аз риёи масӯн ва мҳрўс бошад ва холис бошад ллаҳи таъолӣ ва дар шаби тираи марди рёӣӣ аз мухлис пайдо шавад , риёе расво шавад дар шаб . Ҳамаи чизҳо бшб мастур шаванду буруз расво шаванд . Марди риёеи бшб расво шавад . Гуяд чун касе намебинад аз баҳр кӣ кунам ? ! май гўиндш ки касе мебинад вале ту касе нестӣ то касеро бинӣ . Он касе мебинад ки ҳамаи касон дар қабза қудрат вайанд ва ба вақти дармондагӣ ӯро хонанд ҳама ва ба вақти дарди дандони вдрди гӯшу дарди чашму тӯҳмати хавфу ноэминии ҳама ӯро хонанд басар ва эътимод доранд ки май шунӯду ҳоҷати эшон раво хоҳад кардану пинҳони пинҳон садақа медиҳанд аз баҳри дафъи балороу сиҳҳати ранҷуриро ва эътимод доранд ки он додану садақаро қабул мекунад чун сиҳҳаташон доду фароғат , аз эшон он яқин боз рафту хаёли андешӣ боз омад . намегӯйанд худовандо он чаҳ ҳолат буд ки бсдқи мо турои михўондим дар он кунҷи зиндон бо ҳзорқли ҳўоллаҳи бимлолт ки ҳоҷот раво кардӣ ? ! акнӯн мо беруни зиндон ҳамчунон муҳтоҷем ки андаруни зиндон будем то моро аз ин зиндони олами зулмонеи беруни ореи бъолми анбиё ки нӯронӣаст . Акнӯн чаро моро ҳамон ихлоси буруни зиндону буруни ҳолат дард намеояд ? ! ҳазор хаёл фурӯд меояд ки аҷаб фоида кунад ё накунаду таъсири ин хаёли ҳазор коҳилӣ вмлолт медиҳад . Он яқини хаёли сӯзи кӯ ? худоӣ ( таъолӣ ) ҷавоб мефармоед ки онч гуфтам нафаси ҳайвонӣ шумо адуаст шумороу маро ки лоттхзўои адуии въдўкми авлиёъ . Ҳамораи ин адуро дар зиндон муҷоҳида доред ки чун ӯ дар зиндонаст ва дар балоу ранҷ , ихлоси ту рӯй намояд ва қӯт гирад . Ҳазор бор озмудӣ ки аз ранҷи дандону дардисар аз хавфи турои ихлос падед омад чаро дар банди роҳати тани гаштӣ ва дар тимор ӯ машғӯл шудӣ ? сарриштаро фаромӯш макунеду пайвастаи нафасро бемурод доред то бмрод абадӣ барисед ва аз зиндони торикӣ халос ёбед ки внҳии алнФси ани алҳўии ?фони алҷнаҳи ҳаии алмأўӣ .

قَالَ النَّبُّی عَلَیْهِ السَّلَامُ" اَللَّیْلُ طَویْلٌ فَلَا تُقَصِّرْهُ بِمَنَامِکَ وَالنَّهَار مُضْیُ فَلَا تُکَّدِرْهُ بِآثامِکَ " شب درازست از بهر رازگفتن و حاجات خواستن بیتشویش خَلق و بی زحمت دوستان و دشمنان، خلوتی و سلوتی حاصل شده و حق تعالی پرده فرو کشیده تا عمل ها از ریا مصون و محروس باشد و خالص باشد للهّ تعالی و در شب تیره مرد ریائی از مخلص پیدا شود، ریایی رسوا شود در شب. همه چیزها بشب مستور شوند و بروز رسوا شوند. مرد ریایی بشب رسوا شود. گوید چون کسی نمی بیند از بهر کی کنم؟! می گویندش که کسی می بیند ولی تو کسی نیستی تا کسی را بینی. آن کسی می بیند که همه کسان در قبضه قدرت ویند و به وقت درماندگی او را خوانند همه و به وقت درد دندان ودرد گوش و درد چشم و تهمتِ خوف و ناایمنی همه او را خوانند بسر و اعتماد دارند که می شنود و حاجت ایشان روا خواهد کردن و پنهان پنهان صدقه می دهند از بهر دفع بلا را و صحّت رنجوری را و اعتماد دارند که آن دادن و صدقه را قبول می کند چون صحتّشان داد و فراغت، از ایشان آن یقین باز رفت و خیال اندیشی باز آمد. می گویند خداوندا آن چه حالت بود که بصدق ما ترا میخواندیم در آن کنج زندان با هزارقل هواللّه بیملالت که حاجات روا کردی؟! اکنون ما بیرون زندان همچنان محتاجیم که اندرون زندان بودیم تا ما را از این زندان عالم ظلمانی بیرون آری بعالم انبیا که نورانیست. اکنون چرا ما را همان اخلاص برون زندان و برون حالت درد نمی آید؟! هزار خیال فرود می آید که عجب فایده کند یا نکند و تأثیر این خیال هزار کاهلی وملالت می دهد. آن یقین خیال سوز کو؟ خدای (تعالی) جواب می فرماید که آنچ گفتم نفس حیوانی شما عدوست شما را و مرا که لَاتَتَّخِذَوا عَدُوِّیْ وَعَدوَّکُمْ اَوْلیَاء . هماره این عدو را در زندان مجاهده دارید که چون او در زندانست و در بلا و رنج، اخلاص تو روی نماید و قوتّ گیرد. هزار بار آزمودی که از رنج دندان و دردسر از خوف ترا اخلاص پدید آمد چرا در بند راحت تن گشتی و در تیمار او مشغول شدی؟ سررشته را فراموش مکنید و پیوسته نفس را بی مراد دارید تا بمراد ابدی برسید و از زندان تاریکی خلاص یابید که وَنَهْیَ النَّفْسَ عَنِ الْهَوی فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِیَ الْمَأوی.