Аз фақири он ба ки савол накунанд зеро ки ончунонаст ки ӯро тҳриз мекунӣ ва бар он май дорӣ ки ихтироъ дурӯғӣ кунад ! чаро ? зеро ки чу ӯро ҷисмонӣӣ савол кард ӯро лозимаст ҷавоби гуфтану ҷавоб ӯ ончнонк ҳақаст ба ваии натавонади гуфтан чун ӯ қобилу лоиқи он чунон ҷавоб несту лоиқи лабу даҳон ӯ ончунон луқма нест ; пас ӯ лоиқи ҳавсила ӣ ӯу толеъ ӯ ҷавобии дурӯғи ихтироъ бояд кардан то ӯ дафъ гардад ва агарчӣ ҳарч фақир гуяд он ҳақ бошад ва дурӯғ набошад валикини нисбат бо ончи пеш ӯ он ҷавобаст ва сухан онаст ва ҳақ онаст он дурӯғ бошад аммо шунавандаро ба нисбат рост бошаду афзӯн аз рост . Дарвеширо шогирдӣ буд барои ӯ дрўизаҳ мекард рӯзӣ аз ҳосили дрўизаҳ ӯро таомӣ оварад ва он дарвеш бихӯрад шаб муҳталим шуд пурсед ки ин таомро аз пеш ки оварадӣ ? гуфт валлоҳи ман бист соласт ки муҳталим нашудаам , ин асари луқма ӣ ӯ буд ва ҳамчунин дарвешро эҳтироз май бояд кардану луқма ӣ ҳар касеро набояд хӯрдан ки дарвеш латифаст дар ӯ асар мекунад ; чизҳо бар ӯ зоҳир мешавад ҳамчунонк дар ҷома ӣ поки сипеди андакии сиёҳӣ зоҳир шавад ; аммо бар ҷома ӣ сиёҳ ки чандини сол аз чирки сиёҳу ранги сипедӣ азу гардӣда бошад агар ҳзоргўни чирку чарбаши бчкд бар халқ ва бар ӯ он зоҳир нагардад пас чун чунинаст дарвешро луқма ӣ золимону ҳароми хорон ва ҷисмонӣон набояд хӯрдан . Дар дарвеши луқма ӣ онкас асар кунаду андешаҳои фосид аз таъсири он луқма ӣ бегона зоҳир шавад ҳамчунонк аз таоми он духтар , дарвеш муҳталим шуд ( валлоҳи аълам ) .

از فقیر آن به که سؤال نکنند زیرا که آنچنانست که او را تحریض می‌کنی و بر آن می‌داری که اختراع دروغی کند! چرا؟ زیرا که چو او را جسمانیی سؤال کرد او را لازمست جواب گفتن و جواب او آنچنانک حقسّت به وی نتواند گفتن چون او قابل و لایق آن چنان جواب نیست و لایق لب و دهان او آنچنان لقمه نیست؛ پس او لایق حوصله‌ی او و طالع او جوابی دروغ اختراع باید کردن تا او دفع گردد و اگرچه هرچ فقیر گوید آن حق باشد و دروغ نباشد ولیکن نسبت با آنچ پیش او آن جوابست و سخن آنست و حق آنست آن دروغ باشد اماّ شنونده را به نسبت راست باشد و افزون از راست. درویشی را شاگردی بود برای او درویزه می‌کرد روزی از حاصلِ درویزه او را طعامی آورد و آن درویش بخورد شب محتلم شد پرسید که این طعام را از پیشِ که آوردی؟ گفت واللهّ من بیست سال است که محتلم نشده‌ام، این اثرِ لقمه‌ی او بود و همچنین درویش را احتراز می‌باید کردن و لقمه‌ی هر کسی را نباید خوردن که درویش لطیف است در او اثر می‌کند؛ چیزها بر او ظاهر می‌شود همچنانک در جامه‌ی پاکِ سپید اندکی سیاهی ظاهر شود؛ اما بر جامه‌ی سیاه که چندین سال از چرک سیاه و رنگ سپیدی ازو گردیده باشد اگر هزارگون چرک و چربش بچکد بر خلق و بر او آن ظاهر نگردد پس چون چنین است درویش را لقمه‌ی ظالمان و حرام‌خواران و جسمانیان نباید خوردن. در درویش لقمه‌ی آنکس اثر کند و اندیشه‌های فاسد از تأثیر آن لقمه‌ی بیگانه ظاهر شود همچنانک از طعامِ آن دختر، درویش محتلم شد (واللهّ اعلم).