Маро аҷаб меояд ки ин ҳофизон , чун пай намебаранд аз аҳволи орифон ? чунин шарҳ ки мефармоед «у лоттъи кули ҳлоФи ғаммоз » хос худ ӯст ки фалонро машну ҳарчӣ гуяд ки ӯ чунинаст бо ту ҳамаз мшоءи бнмими мноъи ллхир . Алои қуръони аҷаби ҷодӯи сети ғаюри чунон май бандад ки сариҳ дар гӯш хасм мехонд чунонкӣ фаҳм мекунад ва ҳеҷ хабар надорад , боз мерибоед хатми аллоҳи аҷаб Лутфӣ дорад хатмаш мекунад ки май шунӯд ва фаҳм намекунад ва баҳс мекунад ва фаҳм намекунад . Аллоҳи латифу қаҳри ши латифу қуфлаши латиф аммо на чун қуфли гушойиаш ки лутфи он дар сифат нагунҷад . Ман агар аз аҷзо , худро Фрўсклм аз лутф бениҳояту иродати қуфли гушойӣ ва бе чунӣ фаттоҳӣ ӯ хоҳад буд . Зинҳор ! беморӣу мурданро дар ҳақи ман муттаҳам макунед ки он ҷиҳат рӯпӯшаст ; кушандаи ман ин лутф ва бе мислии ӯ хоҳад бӯдан , он корд ё шамшер ки пеш ояд ҷиҳати дафъи чашми ағёри сет то чашмҳои наҳси бегонаи ҷанб , идроки ин мақтал накунад .

مرا عجب می‌آید که این حافظان‌، چون پی‌نمی‌برند از احوال عارفان‌؟ چنین شرح که می‌فرماید  ‌«وَ لَاتُطِع کُلَّ حَلَّافٍ غمّاز‌» خاص خود اوست که فلان را مشنو هرچه گوید که او چنین است با تو هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِیْمٍ مَناّعٍ لِلْخَیْرِ‌. الّا قرآن عجب جادو‌ست غیور چنان می‌بندد که صریح در گوش خصم می‌خواند چنانکه فهم می‌کند و هیچ خبر ندارد، باز می‌رباید خَتَمَ اللهُ عجب لطفی دارد ختمش می‌کند که می‌شنود و فهم نمی‌کند و بحث می‌کند و فهم نمی‌کند. الله لطیف و قهر‌ش لطیف و قفلش لطیف امّا نه چون قفل گشایی‌اش که لطف آن در صفت نگنجد. من اگر از اجزا‌، خود را فروسکلم از لطف بی‌نهایت و ارادت ِ قفل‌گشایی و بی‌چونی ِفتّاحی او خواهد بود. زنهار! بیماری و مردن را در حق من متّهم مکنید که آن جهت روپوش است؛ کُشندهٔ من این لطف و بی‌مثلی او خواهد بودن، آن کارد یا شمشیر که پیش آید جهت دفع چشم اغیار‌ست تا چشم‌هایِ نحس بیگانهٔ جُنب‌، ادراک این مقتل نکند.