Шахсе имомат мекард ва хонд алоъробашад кФроу нФоқои магар аз руасои араби яке ҳозир буд яке силии муҳками вайро фурӯи кӯфт . Дар ракаат дигар хонд ва ман алоъроби ман омни биллоҳу алиўми алохри он араб гуфт алсФъи аслҳк ҳар дам силӣ мехӯрем аз ғайб дар ҳарч пеш мегирем ба силӣ аз он давр мекунанд бози чизеи дигар пеш мегирем боз ҳамчунон қили мотоФаҳи лнои ҳўолхсФи волқзФу қили қатъи алоўсоли аисри ман қатъи алўсоли муроди хсФ ба дунёи фурӯ рафтан ва аз аҳли дунё шудану алқзФ аз дили беруни афтодан , ҳамчунк касе таомӣ бихӯрад ва дар меъда ӣ вай турш шаваду онро қӣ кунад агар он таоми нтршидӣ ва қӣ накардӣ ҷузви одамии хост шудан акнӯн мурӣд низ чоплусӣ ва хизмат мекунад то дар дили шайх гнҷоиӣ ёбаду алъёзи биллоҳи чизе аз мурӣд содир шавад шайхро хуш наёяд ва ӯро аз дил биндозад мисли он таомаст ки хӯрд ва қӣ кунад чунонк он таоми ҷузви одамии хост шудану сабаби туршӣ қӣ карду берунаши андохти он мурӣд низ ба мурӯри айёми шайхи хост шудан ба сабаби ҳаракати нохуш аз дилаши беруни андохт . Ишқи ту мунодӣӣ ба олам дар дод то дилҳоро ба дасти шӯр ва шар дод ва онгаҳ ҳамаро бсухт ва хокистар кард ва оварад ба бод бе ниёзии брдод дар он бод бе ниёзии зарроти хокистари он дилҳо рқсоннд ва наъра занонанд ва агар на чунинанд пас ин хабарро ки оварад ?у ҳрдми ин хабарро ки тоза мекунад ? ва агар дилҳо ҳаёти хеш дар он сӯхтану бод брдодн набенанд чандин чун рағбат кунанд дар сӯхтан ? он дилҳо ки дар оташи шаҳавоти дунёи сӯхта ва хокистар шуданд ҳеҷ эшонро овозае ва равнақӣ мебинӣ мишнўӣ ? лақади илмати вмои алосроФи ман халқии ани алзии ҳўи ризқии сўФи иأтинии асъии ?лаи Фиънинии ттлбаҳи валави ҷлсти ?утонеи лоиънинии бдрстӣ ки ман донистаам қоида ӣ рӯзироу хуй ман нест ки ба газофа дўодў кунаму ранҷ барам ман безарурат . Ба дурустӣ ки ончи рӯзӣ манаст аз сим ва аз хӯриш ва аз пӯшиш ва аз нори шаҳват чун биншинам бар ман бияёд . Ман чун май дувум дар талаби он рӯзиҳо марои пурранҷу монда ва хор мекунад талаб кардан инҳо ва агар сабр кунаму биҷой худ биншинам беранҷ ва бе хории он бар ман бияёд зеро ки он рӯзии ҳам толиб манаст ва ӯ маро мекашад чун натавон маро кашӣдан ӯ бияёд чунонк маниш наметавонам кашӣдан ман май рӯм , ҳосил сухан инаст ки бакори дайн машғӯл мебош то дунёи пас ту дӯди муроди азин нишастан нишастанаст бар кори дайн агарчӣ май дӯд чун барои дайн май дӯд ӯ нишастааст ва агарчӣ нишастааст чун барои дунё нишастааст ӯ май дӯди қоли алайҳи алслми ман ҷаъли алҳмўми ҳумои воҳдои кФоаҳи аллоҳи соири ҳмўмаҳ ҳар киро даҳ ғам бошад ғами дайнро бигирад ҳақи таъолии он наро бесаъй ӯ рост кунад . Чунонк анбиё дар банди ному нон набӯдаанд дар банди рзотлбӣ ҳақ бӯдаанд нони эшон бурданду номи эшон бурданди ҳаркии ризоӣ ҳақ талабанд ин ҷаҳон ва он ҷаҳон бо пайғомбаронаст ва ҳам хобаи аўлӣки маъаи алнбини волсдиқини волшҳдоءи волсолҳин чаҳ ҷой инаст ? блак бо ҳақ ҳамнишинаст ки анои ҷлиси ман зкрнӣ агар ҳақ ҳамнишин ӯ набӯдӣ дар дил ӯ шавқ ҳақ набӯдӣ ҳаргизи буии гул бегул набошад ҳаргизи буии машк бемашк набошад . Ин суханро поён нест ва агар поён бошад ҳамчун суханҳои дигар набошад мисроъ шаб рафту ҳадиси мо ба поён нарасед . Шабу торикии ин олам бугзараду нури ин сухан ҳар дам зоҳиртар бошад чунонк шаби умри анбиёи алайҳим алслм бигузашту нур ҳадисашон нагузашт ва мунқатиъ нашуд ва нахоҳад шудан . Маҷнӯнро гуфтанд ки Лайлиро агар дӯст медорад чаҳ аҷаб ки ҳар ду Тифл буданд ва дар як мактаб буданд маҷнӯн гуфт ин мардумон аблаҳ над вае малеҳаи лотштҳии ҳеҷ мардӣ бошад ки ба зании хуб майл накунаду зан ҳамчунин блаки ишқ онаст ки ғизоу мазае азу ёбад ҳамчунонк дидори модару падару бародару хушии фарзанду хушии шаҳвату анвоъи лиззат азу ёбад » маҷнӯн мисол шуд аз он ошиқон чунонк дар наҳви зайду Амр . Шеър :гар нақлу кабоб вагар май ноби хурӣ май дон ки ба хоб дар ҳамеи оби хурӣ чун бархезӣ з хоб бошӣ ташна судат накунад об ки дар хоби хурии алднёи кӯҳлами алноӣми дунёу тнъм ӯ ҳамчунонаст ки касе дар хоб чизе хӯрд пас ҳоҷати днёўӣ хостан ҳамчунонаст ки касе дар хоби чизеи хост ва додандаш оқибат чун бедорӣаст аз онч дар хоб хӯрд ҳеҷ нафъӣ набошад пас дар хоби чизе хоста бошаду онро ба вай дода бошанд факони алнўоли қадари алклом .

شخصی امامت می‌کرد و خواند اَلْاَعْرَابُ اَشَدُّ کُفْراً وَ نِفَاقاً مگر از رؤسای عرب یکی حاضر بود یکی سیلی محکم وی را فرو کوفت. در رکعت دیگر خواند وَ مِنَ الْاَعْرَابِ مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ آن عرب گفت اَلْصَّفْعُ اَصْلَحَکَ هر دم سیلی می‌خوریم از غیب در هرچ پیش می‌گیریم به سیلی از آن دور می‌کنند باز چیزی دیگر پیش می‌گیریم باز همچنان قیل ماطافة لنا هوالخسفُ والقذفِ و قیل قطعُ الاوصال ایسرُ من قطع الوصال مُراد خسف به دنیا فرو رفتن و از اهل دنیا شدن و القذف از دل بیرون افتادن، همچونک کسی طعامی بخورد و در معده‌ی وی ترش شود و آنرا قی کند اگر آن طعام نترشیدی و قی نکردی جزو آدمی خواست شدن اکنون مُرید نیز چاپلوسی و خدمت می‌کند تا در دل شیخ گنجایی یابد و العیاذ باللهّ چیزی از مُرید صادر شود شیخ را خوش نیاید و او را از دل بیندازد مثل آن طعام است که خورد و قی کند چنانک آن طعام جزو آدمی خواست شدن و سبب ترشی قی کرد و بیرونش انداخت آن مُرید نیز به مرور ایّام شیخ خواست شدن به سبب حرکت ناخوش از دلش بیرون انداخت.                                                                                                                           عشق تو منادیی به عالم در داد                                                                                                                                تا دلها را به دست شور و شر داد                                                                                                                                و آنگه همه را بسوخت و خاکستر کرد                                                                                                                         و آورد به باد بی‌نیازی برداد                                                                                                                                      در آن باد بی‌نیازی ذرّات خاکستر آن دلها رقصانند و نعره زنانند و اگر نه چنینند پس این خبر را که آورد ؟ و هردم این خبر را که تازه می‌کند ؟ و اگر دلها حیات خویش در آن سوختن و باد بردادن نبینند چندین چون رغبت کنند در سوختن ؟ آن دلها که در آتش شهوات دنیا سوخته و خاکستر شدند هیچ ایشان را آوازه‌ای و رونقی میبینی میشنوی ؟ لَقَدْ عَلِمْتُ وَمَا الْاِسْرَافُ منْ خُلُقِیْ اَنَّ الَّذی هُوَ رزْقِیْ سَوْفَ یَأتِیْنِیْ اَسْعی لَهُ فَیُعَنِّیْنِیْ تَطَلُّبُهُ وَلَوْ جَلَسْتُ اَتَانِی لَاُیُعَنِیَّنِیْ بدرستی که من دانسته‌ام قاعده‌ی روزی را و خوی من نیست که به گزافه دوادو کنم و رنج برم من بی‌ضرورت . به درستی که آنچ روزی من است از سیم و از خورش و از پوشش و از نارِ شهوت چون بنشینم بر من بیاید. من چون می‌دوم در طلب آن روزی‌ها مرا پررنج و مانده و خوار می‌کند طلب کردن اینها و اگر صبر کنم و بجای خود بنشینم بی رنج و بی‌خواری آن بر من بیاید زیرا که آن روزی هم طالب من است و او مرا می‌کشد چون نتوان مرا کشیدن او بیاید چنانک منش نمی‌توانم کشیدن من می‌روم، حاصل سخن اینست که بکار دین مشغول می‌باش تا دنیا پسِ تو دَوَد مراد ازین نشستن نشستن است بر کار دین اگرچه می‌دود چون برای دین می‌دود او نشسته است و اگرچه نشسته است چون برای دنیا نشسته است او می‌دود قال علیه السلّم مَن جَعَلَ الهُمُوْمَ هَمّاً وَاَحِداً کَفَاهُ اللّهُ سَائِرَ هُمُوْمِه هر که را ده غم باشد غم دین را بگیرد حق تعالی آن نه را بی سعی او راست کند. چنانک انبیا در بند نام و نان نبوده‌اند در بند رضاطلبی حقّ بوده‌اند نان ایشان بردند و نام ایشان بردند هرکه رضای حقّ طلبند این جهان و آن جهان با پیغامبران است و هم‌خوابه اُولئِکَ مَعَ النَّبِیِّنَ وَالصِدِّیْقِیْنَ وَالشُهدّآءَ وَالصَّالِحِیْنَ چه جای این است ؟ بلک با حقّ همنشین است که اَنَا جَلِیْسُ مَنْ ذَکَرَنِیْ اگر حقّ همنشین او نبودی در دل او شوق حقّ نبودی هرگز بوی گل بی گل نباشد هرگز بوی مُشک بی مشک نباشد. این سخن را پایان نیست و اگر پایان باشد همچون سخن‌های دیگر نباشد مصراع شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید. شب و تاریکی این عالم بگذرد و نور این سخن هر دم ظاهرتر باشد چنانک شب عمر انبیا علیهم السلّم بگذشت و نور حدیثشان نگذشت و منقطع نشد و نخواهد شدن. مجنون را گفتند که لیلی را اگر دوست می‌دارد چه عجب که هر دو طفل بودند و در یک مکتب بودند مجنون گفت این مردمان ابله‌ند و اَیُّ مَلِیْحَةٍ لَاتُشْتَهی هیچ مردی باشد که به زنی خوب میل نکند و زن همچنین بلک عشق آن است که غذا و مزه‌ای ازو یابد همچنانک دیدار مادر و پدر و برادر و خوشی فرزند و خوشی شهوت و انواع لذّت ازو یابد » مجنون مثال شد از آن عاشقان چنانک در نحو زَید و عمرو. شعر: گر نقل و کباب و گر می ناب خوری    می‌دان که به خواب در همی آب خوری    چون برخیزی ز خواب باشی تشنه    سودت نکند آب که در خواب خوری اَلْدُّنْیا کَحُلُمٌ النَّائِمِ دنیا و تنعمّ او همچنان است که کسی در خواب چیزی خورد پس حاجتِ دنیاوی خواستن همچنان است که کسی در خواب چیزی خواست و دادندش عاقبت چون بیداری است از آنچ در خواب خورد هیچ نفعی نباشد پس در خواب چیزی خواسته باشد و آنرا به وی داده باشند فَکانَ النَّوالُ قَدُرَ الْکَلام.