Орифӣ гуфт : рафтам дар гулханӣ то дилам бигушоед ки гурезгоҳи баъзе авлиё бӯдааст ; дидам раиси гулханро шогирдӣ буд , миёни баста буд кор мекард ва Ӯш мегуфт ки « ин бикун ва он бикун » ӯ чуст кор мекард . Гулхани тобро хуш омад аз чустӣ ӯ дар фармон бурдорӣ гуфт « оре ҳамчунин чуст бош агар ту пайваста чолок бошӣу адаби нигоҳи дории мақоми худ ба ту даҳуму турои биҷой худ бинишонам » маро ханда гирифту уқда ман бикшод ; дидам раисони ин оламро ҳамаи бад-ӣн сифатанд бо чокарони худ .

عارفی گفت: رفتم در گلخنی تا دلم بگشاید که گریزگاهِ بعضی اولیا بوده است؛ دیدم رییس گلخن را شاگردی بود، میان بسته بود کار می‌کرد و اوش می‌گفت که «این بکن و آن بکن» او چست کار می‌کرد. گلخن‌تاب را خوش آمد از چستیِ او در فرمان‌برداری گفت «آری همچنین چست باش اگر تو پیوسته چالاک باشی و ادب نگاه‌داری مقام خود به تو دهم و ترا بجای خود بنشانم» مرا خنده‌گرفت و عقدهٔ من بگشاد؛ دیدم رییسان این عالم را همه بدین صفت‌اند با چاکران خود.