Аҳли дӯзах дар дӯзах хуштар бошанд ки андари дунё , зеро дар дӯзах аз ҳақ бохабар бошанд ва дар дунё бе хабаранд аз ҳақ ;у чизе аз хабари ҳақи ширин тар набошад . Пас ончи дунёро орзӯ мебаранд барои онаст ки амалӣ кунанд то аз мазҳари лутф бохабар шаванд , на онки дунё хуштараст аз дӯзах . Ва мунофиқонро дар дараки асфал барои он кунанд ки имон бар ӯ омад ; куфр ӯ қавӣ буд амал накард ; ӯро азоби сахт тар бошад то аз ҳақ хабар ёбад . Кофарро имон бар ӯ наомад , куфр ӯ заъифаст ба камтари азобӣ бохабар шавад , ҳамчунонк мизрӣ ки бар ӯ гирд бошаду қолӣе ки бар ӯ гирд бошад , мезарро як кас андакӣ биафшонад пок шавад , аммо қолиро чҳоркс бояд ки сахт биафшонад то гирд аз ӯ баравад ,у ончӣ дӯзахён мегӯйанд « аФизўои ълинои ман алмоء ӯ ммои рзқкми аллоҳ » ҳошо ки таомҳоу шароб ҳо хоҳанд яъне аз он чиз ки шумо ёфтед ва бар шумо май тобад бар мо низ файз кунед . Қуръони ҳамчу арӯсӣаст бо онки чодарро кашӣ ӯ рӯй ба ту нанамояд , онкии онро баҳс мекунӣу турои хушӣ ва кашфӣ намешавад онаст ки чодар кашӣдан туро рад кард ва бо ту макр кард ва худро ба ту зишт намӯд , яъне ман он шоҳид нестам . ӯ қодираст ба ҳар сӯрат ки хоҳад бинмоед аммо агар чодар накашӣу ризоӣ ӯ талабӣ , биравӣ кишт ӯро оби диҳӣ , аз даври хизматҳои ӯ кунӣ дар онч ризоӣ ӯст кӯшӣ бе онки чодар ӯ кашӣ ба ту рӯй бинмоед . Аҳли ҳақро талабӣ ки « Фодхлии фии ибодӣу адхлии ҷаннатӣ » ҳақи таъолӣ ба ҳаркас сухан нагӯяд , ҳамчунонк подшоҳони дунё ба ҳар ҷўлоҳаҳи сухани нгўинд , вазирӣу нойибӣ насб кардаанд , раҳ ба подшоҳ аз ӯ баранд ҳақи таъолии ҳам бандаеро гузида то ҳар ки ҳақро талаб кунад дар ӯ бошаду ҳамаи анбиё барои ин омадаанд ки раҳи ҷуз эшон нестанд .

اهل دوزخ در دوزخ خوشتر باشند که اندر دنیا، زیرا در دوزخ از حق باخبر باشند و در دنیا بی‌خبرند از حقّ؛ و چیزی از خبر حقّ شیرین‌تر نباشد. پس آنچ دنیا را آرزو می‌برند برای آن است که عملی کنند تا از مظهر لطف باخبر شوند، نه آنک دنیا خوشتر است از دوزخ. و منافقان را در درَک اسفل برای آن کنند که ایمان بر او آمد؛ کفر او قوی بود عمل نکرد؛ او را عذاب سخت‌تر باشد تا از حقّ خبر یابد. کافر را ایمان بر او نیامد، کفر او ضعیف است به کمتر عذابی باخبر شود، همچنانک میزری که بر او گَرد باشد و قالییی که بر او گَرد باشد، میزر را یک کس اندکی بیفشاند پاک شود، امّا قالی را چهارکس باید که سخت بیفشاند تا گرد از او برود، و آنچه دوزخیان می‌گویند «افِیْضُوْا عَلَیْنَا مِنَ الْمَاءِ اَوْ مِمَّا رَزَقَکُمُ اللهُّ» حاشا که طعام‌ها و شراب‌ها خواهند یعنی از آن چیز که شما یافتید و بر شما می‌تابد بر ما نیز فیض کنید. قرآن همچو عروسی است با آنک چادر را کشی او روی به تو ننماید، آنکه آنرا بحث می‌کنی و ترا خوشی و کشفی نمی‌شود آن است که چادر کشیدنِ تو را رد کرد و با تو مَکر کرد و خود را به تو زشت نمود، یعنی من آن شاهد نیستم. او قادر است به هر صورت که خواهد بنماید امّا اگر چادر نکشی و رضای او طلبی، بروی کشتِ او را آب دهی، از دور خدمت‌های او کنی در آنچ رضای اوست کوشی بی‌آنک چادرِ او کشی به تو روی بنماید. اهل حقّ را طلبی که «فَادْخُلِی فِی عِبَادِیْ وَ ادْخُلِیْ جَنتِّی» حق تعالی به هرکس سخن نگوید، همچنانک پادشاهان دنیا به هر جولاهه سخن نگویند، وزیری و نایبی نصب کرده‌اند، ره به پادشاه از او برند حقّ تعالی هم بنده‌ای را گزیده تا هر که حقّ را طلب کند در او باشد و همه انبیا برای این آمده‌اند که ره جز ایشان نیستند.