Миёни бандау ҳақ , ҳиҷоби ҳамин дуасту боқии ҳуҷби азин ду зоҳир мешавад ва он сиҳҳатасту мол . Онкас ки тан дуруст аст мегуяд « худои кӯ ? ман намедонам ва наме байнам » ҳамин ки ранҷиш пайдо мешавад оғоз мекунад ки « ёоллаҳи ёоллаҳ » ва ба ҳақ , ҳамроз ва ҳам сухан мегардад ; пас дидӣ ки сиҳҳати ҳиҷоб ӯ буд . Ва ҳақ , зери он дарди пинҳон буд . Ва чндонки одамиро мол ва наво ҳаст асбби муродот муҳайё мекунаду шабу рӯз ба он машғӯласт ; ҳамин ки бенавоеаш рӯ намӯд , нафаси заъифи гашту гирд ҳақ гардад : ( байти шеър : ) « мастӣу тиҳӣ дастят оварад ба ман ман бандаи мастӣу тиҳии дастии ту » ҳақи таъолии фиръавнро чаҳорсад соли умру малику подшоҳӣ ва комрўоиӣ дод ҷумлаи ҳиҷоб буд ки ӯро аз ҳазрати ҳақ давр медошт , як рӯзаш беМуродӣу дардисари надод то нбодо ки ҳақро ёдорд . Гуфт : « ту ба муроди худ машғӯл мебош ва моро ёд макун шабати хуши бод ! » . Байти шеър : аз маликат сайр шуд сулаймон ва Айюб нагашт аз балои сайр

میان بنده و حق، حجاب همین دو است و باقیِ حُجُب ازین دو ظاهر می‌شود و آن صحّت است و مال. آنکس که تن درست است می‌گوید «خدا کو؟ من نمی‌دانم و نمی‌بینم» همین که رنجَش پیدا می‌شود آغاز می‌کند که «یااللّه یااللّه» و به حق، همراز و هم‌سخن می‌گردد؛ پس دیدی که صحّت حجابِ او بود. و حقّ، زیر آن درد پنهان بود. و چندانک آدمی را مال و نوا هست اسبب مرادات مهیّا می‌کند و شب و روز به آن مشغول است؛ همین که بی نوایی‌اش رو نمود، نفس ضعیف گشت و گرد حق گردد: (بیت شعر:) «مستی و تهی دستیت آورد به من        من بندهٔ مستی و تهی‌دستی تو»    حق تعالی فرعون را چهارصد سال عمر و ملک و پادشاهی و کامروایی داد جمله حجاب بود که او را از حضرت حقّ دور می‌داشت، یک روزش بی‌مرادی و دردسر نداد تا نبادا که حقّ را یادآرد. گفت: «تو به مراد خود مشغول می‌باش و ما را یاد مکن شبت خوش باد!». بیت شعر: از ملکت سیر شد سلیمان       و ایّوب نگشت از بلا سیر