Парвона гуфт ки « мавлонои баҳоуддӣни пеш аз онки худовандгор рӯй намояди узри банда май хост ки мавлонои ҷиҳати ин ҳукм кардааст ки амир ба зиёрат ман наёяд ва ранҷа нашавад ки моро ҳолатҳост ҳолатӣ сухан гӯйем ҳолатӣ нагӯем ҳолатии пурвой халқон бошад ҳолатии азлату хилват , ҳолатии астғроқу ҳайрат , мабодо ки амир дар ҳолатӣ ояд ки натавонам дилҷӯе ӯ кардану фароғат он набошад ки бо вай ба мавъиза ва мколмт пардозем , пас он беҳтар ки чун моро фароғат бошад ки тавонем ба дӯстони пардохтан ва ба эшон манфиати расонӣдан мо биравему дӯстонро зиёрат кунем . » амир гуфт ки « мавлонои баҳоуддӣнро ҷавоб додам ки ман ба ҷиҳат он намеоем ки мавлоно ба ман пардозад ва ( боман ) мколмт кунад ( бал ки ) барои он меоем ки мушарраф шавам ва аз зумра ӣ бандагон бошам , азинҳо ки ин соъати воқеъ шудааст яке онаст ки мавлонои машғӯл буд ва рӯй нанамуд то дерии маро дар интизор раҳо кард то ман бидонам ки агар мусулмононроу неконро чун бар дар ман биёянд мунтазирашон бигзораму зуд роҳ надаҳум чунин саъбасту душвор , мавлонои талхии онро ба ман чашонеду маро тأдиб кард то бо дигарон чунин накунам . » мавлоно фармуд неи блаки онки шуморо мунтазир раҳо кардем аз айни аноят буд .
پروانه گفت که «مولانا بهاءالدین پیش از آنک خداوندگار روی نماید عذر بنده میخواست که مولانا جهت این حکم کرده است که امیر به زیارت من نیاید و رنجه نشود که ما را حالتهاست حالتی سخن گوییم حالتی نگوییم حالتی پروای خلقان باشد حالتی عزلت و خلوت، حالتی استغراق و حیرت، مبادا که امیر در حالتی آید که نتوانم دلجویی او کردن و فراغت آن نباشد که با وی به موعظه و مکالمت پردازیم، پس آن بهتر که چون ما را فراغت باشد که توانیم به دوستان پرداختن و به ایشان منفعت رسانیدن ما برویم و دوستان را زیارت کنیم.» امیر گفت که «مولانا بهاءالدین را جواب دادم که من به جهت آن نمیآیم که مولانا به من پردازد و (بامن) مکالمت کند (بل که) برای آن میآیم که مشرّف شوم و از زمرهی بندگان باشم، ازینها که این ساعت واقع شده است یکی آن است که مولانا مشغول بود و روی ننمود تا دیری مرا در انتظار رها کرد تا من بدانم که اگر مسلمانان را و نیکان را چون بر در من بیایند منتظرشان بگذارم و زود راه ندهم چنین صعب است و دشوار، مولانا تلخی آن را به من چشانید و مرا تأدیب کرد تا با دیگران چنین نکنم.» مولانا فرمود نی بلک آنک شما را منتظر رها کردیم از عین عنایت بود.
Ҳикоят меоваранд ки ҳақ таъолӣ мефармоед ки « эй бандаи ман ҳоҷати туро дар ҳолати дуоу нолаи зуди броўрдмӣ аммо овозаи нолаи ту маро хуш меояд дар иҷобати ҷиҳати он таъхир меуфтад то бисёр бинолӣ ки овозу нолаи ту маро хуш меояд » Маслан ду гадо бар дар шахсе омаданд яке матлӯб ва маҳбӯбаст ва он дигари азими мбғўз (аст ) худованд хона гуяд ба ғулом ки зуд бетаъхир ба он мбғўзи нони пора Эй бидиҳ то аз дар мо зуд овора шавад ва он дигарро ки маҳбӯбаст ваъда диҳад ки ҳануз нон напухтаанд сабр кун то нон бирасаду бпзд . Дӯстонро бештар хотирам мехоҳад ки бубинам ва дар эшон сайри сайр назар кунам ва эшон низ дар ман , то чун ӣнҷо бисёр дӯстони гавҳари худро неки нек дида бошанд чун дар он олам ҳашар шаванд ошнои қӯт гирифта бошад зуд ҳамдигарро бозшиносанд ва бидонанд ки мо дар дори дунё ба ҳам бӯдаем ва ба ҳам хуш бипайванданд зеро ки одамии ёри худро зуд гум мекунад наме бинӣ ки дарин олам ки бо шахсеи дӯст шудаеу ҷонона ва дар назари ту Юсуфӣаст ба як феъли қабеҳ аз назари ту пӯшида мешавад ва ӯро гум мекунӣу сӯрати Юсуфӣ ба гиреҳгӣ мубаддил мешавад ! ҳамонро ки Юсуф медидӣ акнӯн ба сӯрати гургаш май бинӣ ҳарчанд ки сӯрати мубаддил нашудааст ва ҳамонаст ки медидӣ ба ин як ҳаракати оризӣ Гумиш кардӣ . Фардо ки ҳашари дигар зоҳир шавад ва ин зот ба зоти дигар мубаддил гардад чун ӯро нек нашинохта бошӣ ва дар зоти ваии неки нек фурӯ нарафта бошӣ чунаш хоҳӣ шинохтан ? ҳосил ҳамдигарро неки нек май бояд дидан ва аз авсофи баду нек ки дар ҳар одамӣ мустаъораст азон гузаштан ва дар айни зот ӯ рафтану неки нек дидан ки ин авсоф ки мардум ҳамдигарро барме диҳанд авсофи аслӣ эшон нест .
حکایت میآورند که حق تعالی میفرماید که «ای بندهٔ من حاجت ترا در حالت دعا و ناله زود برآوردمی امّا آوازهٔ ناله تو مرا خوش میآید در اجابت جهت آن تأخیر میافتد تا بسیار بنالی که آواز و نالهٔ تو مرا خوش میآید» مثلاً دو گدا بر در شخصی آمدند یکی مطلوب و محبوب است و آن دیگر عظیم مبغوض (است) خداوند خانه گوید به غلام که زود بیتأخیر به آن مبغوض نان پارهای بده تا از درِ ما زود آواره شود و آن دیگر را که محبوب است وعده دهد که هنوز نان نپختهاند صبر کن تا نان برسد و بپزد. دوستان را بیشتر خاطرم میخواهد که ببینم و در ایشان سیر سیر نظر کنم و ایشان نیز در من، تا چون اینجا بسیار دوستان گوهر خود را نیک نیک دیده باشند چون در آن عالم حشر شوند آشنایی قوّت گرفته باشد زود همدگر را بازشناسند و بدانند که ما در دار دنیا به هم بودهایم و به هم خوش بپیوندند زیرا که آدمی یار خود را زود گم میکند نمیبینی که درین عالم که با شخصی دوست شدهای و جانانه و در نظر تو یوسفی است به یک فعل قبیح از نظر تو پوشیده میشود و او را گم می کنی و صورت یوسفی به گرگی مبدلّ میشود! همان را که یوسف میدیدی اکنون به صورت گرگش میبینی هرچند که صورت مبدّل نشده است و همان است که میدیدی به این یک حرکت عارضی گمش کردی. فردا که حشر دیگر ظاهر شود و این ذات به ذات دیگر مبدّل گردد چون او را نیک نشناخته باشی و در ذات وی نیک نیک فرو نرفته باشی چونش خواهی شناختن؟ حاصل همدگر را نیک نیک میباید دیدن و از اوصاف بد و نیک که در هر آدمی مستعار است ازان گذشتن و در عین ذات او رفتن و نیک نیک دیدن که این اوصاف که مردم همدگر را برمیدهند اوصاف اصلی ایشان نیست.
Ҳикоятӣ гуфтаанд ки шахсе гуфт ки « ман фалони мардро нек мешиносаму нишон ӯ бидиҳам » гуфтанд « фармо » гуфт « макории ман буд ду гов сиёҳ дошт » акнӯн ҳамчунин барин мисоласт халқ гӯйанд ки фалони дӯстро дидем ва мешиносем ва ҳар нишон ки диҳанд дар ҳақиқат ҳамчунон бошад ки ҳикояти ду гов сиёҳ дода бошад он нишон ӯ набошад ва он нишон ба ҳеҷ корӣ наёяд . Акнӯн аз неку бади одамӣ май бояд гузаштану фурӯ рафтан дар зот ӯ ки чаҳ зот ва чаҳ гавҳар дорад ки дидан ва донистан онаст . Аҷабам меояд аз мардумон ки гӯйанд ки авлиёу ошиқон ба олам бе чун ки ӯро ҷой нест ва сӯрат нест ва бе чун ва чигунааст чигуна ишқ бозӣ мекунанду мадад ва қӯт мегиранд ва мутаъассир мешаванд , охири шабу рӯз дар онанд . Ин шахсе ки шахсеро дӯст медораду азу мадад мегирад охири ин мададу лутфу эҳсону илму зикру фикру шодӣу ғам ӯ мегирад ва ин ҷумла дар олам ломаконаст ва ӯ дам бидам азин маъонӣ мадад мегирад ва мутаъассир мешавад , аҷабаш намеояд ва аҷабаш меояд ки бар олами ломакон чун ошиқ шаванду азуӣ чун мадад гиранд . Ҳакимии мункир май буд ин маъниро рӯзӣ ранҷур шуд ва аз даст рафту ранҷ ӯ дароз кашид , ҳакимии илоҳӣ ба зиёрат ӯ рафт гуфт « охир чаҳ май талабӣ ? » гуфт « сиҳҳат » гуфт « сӯрати ин сиҳҳатро бигӯ ки чигунааст то ҳосил кунам ? » гуфт « сиҳҳат сӯратӣ надорад (у бичўнст ) » гуфт « акнӯн сиҳҳат , чун бичўнаст чунаш май талабӣ ? » гуфт « охир бигӯ ки сиҳҳат чист » гуфт « ин медонам ки чун сиҳҳат бияёд қӯтам ҳосил мешавад ва фарбеҳ мешаваму сурху сипед май гирдаму тоза ва шукуфта мешавам » гуфт « ман аз ту нафаси сиҳҳат май пурсами зоти сиҳҳат чаҳ чизаст ? » гуфт « намедонам , бечунаст » гуфт « агар мусулмони шӯй ва аз мазҳаб аввал бозгардӣ туро муолиҷа кунам ва тундараст кунаму сиҳҳатро ба ту расонам . »
حکایتی گفتهاند که شخصی گفت که «من فلان مرد را نیک میشناسم و نشان او بدهم» گفتند «فرما» گفت «مکاری من بود دو گاو سیاه داشت» اکنون همچنین برین مثال است خلق گویند که فلان دوست را دیدیم و میشناسیم و هر نشان که دهند در حقیقت همچنان باشد که حکایت دو گاو سیاه داده باشد آن نشان او نباشد و آن نشان به هیچ کاری نیاید. اکنون از نیک و بد آدمی میباید گذشتن و فرو رفتن در ذات او که چه ذات و چه گوهر دارد که دیدن و دانستن آن است. عجبم میآید از مردمان که گویند که اولیا و عاشقان به عالم بیچون که او را جای نیست و صورت نیست و بیچون و چگونه است چگونه عشق بازی میکنند و مدد و قوّت میگیرند و متأثر میشوند، آخر شب و روز در آنند. این شخصی که شخصی را دوست میدارد و ازو مدد میگیرد آخر این مدد و لطف و احسان و علم و ذکر و فکر و شادی و غم او میگیرد و این جمله در عالم لامکان است و او دم بدم ازین معانی مدد میگیرد و متأثّر میشود، عجبش نمیآید و عجبش میآید که بر عالم لامکان چون عاشق شوند و ازوی چون مدد گیرند. حکیمی منکر میبود این معنی را روزی رنجور شد و از دست رفت و رنج او دراز کشید، حکیمی الهی به زیارت او رفت گفت «آخر چه میطلبی؟» گفت «صحّت» گفت «صورت این صحّت را بگو که چگونه است تا حاصل کنم؟» گفت «صحّت صورتی ندارد (و بیچونست)» گفت «اکنون صحت، چون بیچون است چونش میطلبی؟» گفت «آخر بگو که صحّت چیست» گفت «این میدانم که چون صحّت بیاید قوتّم حاصل میشود و فربه میشوم و سرخ و سپید میگردم و تازه و شکفته میشوم» گفت «من از تو نفس صحّت میپرسم ذات صحّت چه چیز است؟» گفت «نمیدانم، بیچون است» گفت «اگر مسلمان شوی و از مذهب اوّل بازگردی ترا معالجه کنم و تندرست کنم و صحّت را به تو رسانم.»
Ба Мустафои салавоти аллоҳи алайҳ савол карданд ки « ҳарчанд ки ин маъонӣ бе чунанд аммо ба воситаи сӯрати одамӣ азон маъонӣ ме тавон манфиат гирифтан . » фармуд « инак сӯрати осмону замин ба воситаи ин сӯрат манфиат мегир » азон маънии кул чун май бинии тасарруфи чархи фалакро ва боридан абрҳоро ба вақту тобистону зимистону табдилҳои рӯзгорро май бинии ҳама бар савобу ҳикмати охири ин абри ҷамод чаҳ донад ки ба вақт май бояд боридан ? ва ин заминро май бинӣ чун наботро май пазирад ? ва якро даҳ медиҳад , охири инро касе мекунад , ӯро май байн ба воситаи ин оламу мадад май гир ҳамчунонк аз қолаб мададӣ мегирӣ . Аз маънии одамӣ аз маънии олами мадад май гири бавоситаи сӯрати олам . Чун пайғомбар ( слии аллоҳи алайҳу силам ) маст шудӣ ва бе худ , сухан гуфтӣ гуфтӣ « қоли аллоҳ » охир аз рӯй сӯрати забон ӯ мегуфт аммо ӯ дар миён набӯд ; гӯянда дар ҳақиқати ҳақ буд . Чун ӯ аввали худро дида буд ки аз чунин сухани ҷоҳилу нодон буд ва бехабар , акнӯн аз ваии чунин сухан мезояд донад ки ӯ нест ки аввал буд ин тасарруф ҳақаст чунонк Мустафо ( слии аллоҳи алайҳу силам ) хабар медод пеш аз вуҷӯди худ чандини ҳазор сол аз одамиёну анбиёии гузашта ва то охири қарни олам чаҳ хоҳад шудан ва аз аршу курсӣ ва аз хул ӯ муллои вуҷӯд ӯ дайна ( буд ) қатъан ин чизҳоро вуҷӯди дайнаи ҳодис вай намегуяд . Ҳодис аз қадим чун хабар диҳад ? пас маълум шуд ки ӯ намегуяд ҳақ мегуяд ; ки ва мо интқи ани алҳўии ани ҳўи алои ваҳии иўҳии ҳақ аз сӯрату ҳарф муназзаҳаст ; сухан ӯ беруни ҳарф ва савтаст аммо сухани худро аз ҳар ҳарфӣу савтӣ ва аз ҳар забонӣ ки хоҳад равон кунад . Дар роҳҳо дар корвони сароҳо сохтаанд бар сари ҳавзи марди сангин ё мурғи сангин аз даҳони эшон об меояд ва дар ҳавз май резад , ҳама оқилон донанд ки он об аз даҳони мурғ сангин намеояд аз ҷой дигар меояд . Одамиро хоҳӣ ки бишносӣ ӯ родри сухани ор ; аз сухан ӯ , ӯро бадоне ва агар таррор бошад ва касе ба вай гуфта бошад ки аз сухани мардро бишносанд ва ӯ суханро нигоҳ дорад қосдто ӯро дар наёбанд ; ҳамчунонк он ҳикоят ки бача дар саҳро ба модар гуфт ки маро дар шаб , торики сиёҳии ҳавлӣ монанди дев рӯй май намояду азим май тарсам . Модар гуфт ки « матарс чун он сӯратро бибинӣ далер бар вай ҳамла кун пайдо шавад ки хаёласт » гуфт « эй модар ва агар он сиёҳро модараши чунин васият карда бошад ман чаҳ кунам ? » акнӯн агар ӯро васият карда бошад ки « сухан магӯ то пайдо нагардӣ маниш чун шиносам ? » гуфт « дар ҳазрат ӯ хомӯш кун ва худро ба ваии даҳ ва сабр кун бошад ки калимае аз даҳон ӯ биҷаҳад ва агар наҷаҳд бошад ки аз забони ту калима Эй биҷаҳад бнохўости ту , ё дар хотири ту сухану андешае сари барзанад , азон андешау сухани ҳол ӯро бадоне ; зеро ки азу мутаъассир шудӣ , он акс ӯст ва аҳвол ӯст ки дар андаруни ту сар бар задааст .
به مصطفی صلوات اللهّ علیه سؤال کردند که «هرچند که این معانی بیچونند امّا به واسطهٔ صورت آدمی ازان معانی میتوان منفعت گرفتن.» فرمود «اینک صورت آسمان و زمین به واسطهٔ این صورت منفعت میگیر» ازان معنی کلّ چون میبینی تصرفّ چرخ فلک را و باریدن ابرها را به وقت و تابستان و زمستان و تبدیلهای روزگار را میبینی همه بر صواب و حکمت آخر این ابر جماد چه داند که به وقت میباید باریدن؟ و این زمین را میبینی چون نبات را میپذیرد؟ و یک را ده میدهد، آخر این را کسی میکند، او را میبین به واسطهٔ این عالم و مدد میگیر، همچنانک از قالب مددی میگیری از معنی آدمی. از معنی عالم مدد میگیر بواسطهٔ صورت عالم. چون پیغامبر (صلی اللّه علیه و سلمّ) مست شدی و بیخود، سخن گفتی گفتی «قال اللهّ» آخر از روی صورت زبان او میگفت اما او در میان نبود؛ گوینده در حقیقت حق بود. چون او اوّل خود را دیده بود که از چنین سخن جاهل و نادان بود و بیخبر، اکنون از وی چنین سخن میزاید داند که او نیست که اوّل بود این تصرّف حقّ است، چنانک مصطفی (صلیّ اللّه علیه و سلمّ) خبر میداد پیش از وجود خود چندین هزار سال از آدمیان و انبیای گذشته و تا آخر قرن عالم چه خواهد شدن و از عرش و کرسی و از خل او ملا وجود او دینه (بود) قطعا این چیزها را وجود دینه حادث وی نمیگوید. حادث از قدیم چون خبر دهد؟ پس معلوم شد که او نمیگوید حقّ میگوید؛ که وَ مَا یَنْطِقُ عَنِ الْهَوی اِنْ هُوَ اِلَّا وَحْیٌ یُوْحی حق از صورت و حرف منزّه است؛ سخنِ او بیرون حرف و صوت است اما سخن خود را از هر حرفی و صوتی و از هر زبانی که خواهد روان کند. در راهها در کاروانسراها ساختهاند بر سر حوض مرد سنگین یا مرغ سنگین از دهان ایشان آب میآید و در حوض میریزد، همه عاقلان دانند که آن آب از دهان مرغ سنگین نمیآید از جای دگر میآید. آدمی را خواهی که بشناسی او رادر سخن آر؛ از سخن او، او را بدانی و اگر طراّر باشد و کسی به وی گفته باشد که از سخن مرد را بشناسند و او سخن را نگاه دارد قاصدتا او را در نیابند؛ همچنانک آن حکایت که بچه در صحرا به مادر گفت که مرا در شب، تاریک سیاهی هولی مانند دیو روی مینماید و عظیم میترسم. مادر گفت که «مترس چون آن صورت را ببینی دلیر بر وی حمله کن پیدا شود که خیال است» گفت «ای مادر و اگر آن سیاه را مادرش چنین وصیّت کرده باشد من چه کنم؟» اکنون اگر او را وصیت کرده باشد که «سخن مگو تا پیدا نگردی منش چون شناسم؟» گفت «در حضرت او خاموش کن و خود را به وی ده و صبر کن باشد که کلمهای از دهان او بجهد و اگر نجهد باشد که از زبان تو کلمهای بجهد بناخواست تو، یا در خاطر تو سخن و اندیشهای سر برزند، ازان اندیشه و سخن حال او را بدانی؛ زیرا که ازو متأثر شدی، آن عکس اوست و احوال اوست که در اندرون تو سر بر زده است.
Шайхи сррзӣ ( рҳмҳоллаҳи алайҳ ) миён мурӣдон нишаста буд , мурӣдиро сари бирён иштиҳо карда буд . Шайх ишорат кард ки ӯро сари бирён мебояд биёред . Гуфтанд « шайх ба чаҳ донистӣ ки ӯро сари бирён май бояд ? » гуфт з « иро ки сӣ соласт ки маро боист намондааст ва худро аз ҳамаи боистҳо пок кардааму муназзаҳами ҳамчуи ойӣна бенақш , сода гаштаам . Чун сари бирён дар хотир ман омаду маро иштиҳо кард ва боист шуд донистам ки он аз он фалонаст зеро ойӣна бенақшаст агар дар ойӣнаи нақши намояди нақш ғайр бошад . »
شیخ سررزی (رحمةاللهّ علیه) میان مریدان نشسته بود، مریدی را سرِ بریان اشتها کرده بود. شیخ اشارت کرد که او را سر بریان میباید بیارید. گفتند «شیخ به چه دانستی که او را سر بریان میباید؟» گفت ز«یرا که سی سال است که مرا بایست نمانده است و خود را از همه بایستها پاک کردهام و منزهّم همچو آیینه بینقش، ساده گشتهام. چون سر بریان در خاطر من آمد و مرا اشتها کرد و بایست شد دانستم که آن از آنِ فلان است زیرا آیینه بینقش است اگر در آیینه نقش نماید نقش غیر باشد.»
Азизӣ дар чилла нишаста буд барои талаби мақсӯдӣ , ба вай Нидо омад ки ин чунин мақсӯди баланд , ба чилла ҳосил нашавад аз чиллаи буруни ой то назари бузургӣ бар ту уфтад он мақсӯди туро ҳосил шавад . Гуфт « он бузургро куҷо ёбам ? » гуфт « дар ҷомеъ » гуфт « миёни чандини халқ ӯро чун шиносам ки кадомаст ? » гуфтанд « бирав ӯ туро бишносад ва бар ту назар кунад ; нишони онки назар ӯ бар ту уфтад он бошад ки абриқ аз даст ту биафтаду биҳуши гардии бадоне ки ӯ бар ту назар кардааст . » чунон кард абриқи пар об карду ҷамоати масҷидро саққое мекарду миён суфӯф мегардид ногаҳонии ҳолатӣ дар вай падед омад шҳқаҳ эй бузаду абриқ аз даст ӯ афтод , биҳуш дар гӯша монад халқи ҷумлаи рафтанд чун бо худ омад худро танҳо дид он шоҳ ки бар вай назар андохта буд онҷо надид аммо ба мақсӯд худ барисед .
عزیزی در چلهّ نشسته بود برای طلب مقصودی، به وی ندا آمد که این چنین مقصود بلند، به چلهّ حاصل نشود از چلّه برون آی تا نظر بزرگی بر تو افتد آن مقصود ترا حاصل شود. گفت «آن بزرگ را کجا یابم؟» گفت «در جامع» گفت «میان چندین خلق او را چون شناسم که کدامست؟» گفتند «برو او ترا بشناسد و بر تو نظر کند؛ نشان آنک نظر او بر تو افتد آن باشد که ابریق از دست تو بیفتد و بیهوش گردی بدانی که او بر تو نظر کرده است.» چنان کرد ابریق پر آب کرد و جماعت مسجد را سقاّیی میکرد و میان صفوف میگردید ناگهانی حالتی در وی پدید آمد شهقهای بزد و ابریق از دست او افتاد، بیهوش در گوشه ماند خلق جمله رفتند چون با خود آمد خود را تنها دید آن شاه که بر وی نظر انداختهبود آنجا ندید اماّ به مقصود خود برسید.
Худоиро мардонанд ки аз ғояти азимату ғайрати ҳақ рӯй нанамоянд , аммо толибонро ба мақсӯдҳои хатир бирасонанд ва мавҳибат кунанд . Ин чунин шоҳон азим нодиранду нозанин . Гуфтем « пеши шумо бузургон меоянд » гуфт « моро пеш намонда аст дайраст ки моро пеш нест агар меоянд пеши он мусаввир меоянд ки эътиқод кардаанд » исоро алайҳ ассалом гуфтанд « ба хона ту меойем » гуфт « моро дар олам хона куҷост ва кӣ буд ? »
خدای را مردانند که از غایت عظمت و غیرت حق روی ننمایند، امّا طالبان را به مقصودهای خطیر برسانند و موهبت کنند. این چنین شاهان عظیم نادرند و نازنین. گفتیم «پیش شما بزرگان میآیند»گفت «ما را پیش نمانده است دیرست که ما را پیش نیست اگر میآیند پیش آن مصوّر میآیند که اعتقاد کردهاند» عیسی را علیه السّلام گفتند « به خانه تو میآییم» گفت «ما را در عالم خانه کجاست و کی بود؟»
Ҳикоят овардаанд ки исои алайҳи ассалом дар саҳройӣ мегардад борони азими ФрўгрФт . Рафт дар хонаи сияҳи гӯш дар кунҷи ғорӣ паноҳ гирифт лаҳзае то борон мунқатиъ гардад , ваҳй омад ки « аз хонаи сияҳи гӯши беруни рӯ ки бачагон ӯ ба сабаби ту наме осоинд . » Нидо кард ки ё раби лобни оўии моўӣу лӣси лобни Марям моўӣ гуфт « фарзанди сияҳи гӯшро паноҳаст ва ҷойасту фарзанди Марямро на паноҳаст ва на ҷой ва на хонааст ва на мақомаст ? » худовандгор фармуд « агар фарзанди сияҳи гӯшро хонааст аммо чунин маъшӯқӣ ӯро аз хона намеронад турои чунин ронанда Эй ҳаст , агар туро хона набошад чаҳ бок ки лутфи чунин ронандау лутфи чунин халъат ки ту махсӯс шудӣ ки туро меронад садҳазори ҳазор осмону замину дунёу охирату аршу курсӣ май арзад ва афзӯнаст дар гузаштааст . » фармуд ки « онч амир омад ва мо зуд рӯй нанамудем наме бояд ки хотираши бишиканад зеро ки мақсӯд ӯро азин омадани эъзози нафаси мо буд ё эъзози худ , агар барои эъзози мо буд чун бештар нишаст ва моро интизор кард эъзози мо бештар ҳосил шуд ва агар ғаразаш эъзоз худасту талаби савоб чун интизор карду ранҷ интизор кашид савобаш беш бошад пас алӣ куллан алтқдирин ба он мақсӯд ки омад он мақсӯд музоъаф шуду афзӯни гашти пас бояд ки дилхуш ва шодмон гардад .
حکایت آوردهاند که عیسی علیه السلّام در صحرایی میگردد باران عظیم فروگرفت. رفت در خانه سیهگوش در کنج غاری پناه گرفت لحظهای تا باران منقطع گردد، وحی آمد که « از خانه سیهگوش بیرون رو که بچگان او به سبب تو نمیآسایند.» ندا کرد که یَا رَبِّ لِابْنِ آوی مَاویً وَ لَیْسَ لِابْنِ مَرْیَمَ مَاویٌ گفت « فرزند سیه گوش را پناه است و جای است و فرزند مریم را نه پناه است و نه جای و نه خانه است و نه مقام است؟» خداوندگار فرمود « اگر فرزند سیهگوش را خانه است اما چنین معشوقی او را از خانه نمیراند ترا چنین رانندهای هست، اگر ترا خانه نباشد چه باک که لطف چنین راننده و لطف چنین خلعت که تو مخصوص شدی که ترا میراند صدهزار هزار آسمان و زمین و دنیا و آخرت و عرش و کرسی میارزد و افزون است در گذشته است.» فرمود که « آنچ امیر آمد و ما زود روی ننمودیم نمیباید که خاطرش بشکند زیرا که مقصود او را ازین آمدن اعزاز نفس ما بود یا اعزاز خود، اگر برای اعزاز ما بود چون بیشتر نشست و ما را انتظار کرد اعزاز ما بیشتر حاصل شد و اگر غرضش اعزاز خودست و طلب ثواب چون انتظار کرد و رنج انتظار کشید ثوابش بیش باشد پس علی کلا التقدیرین به آن مقصود که آمد آن مقصود مضاعف شد و افزون گشت پس باید که دلخوش و شادمان گردد.