Як шаби аъробии зании мари шӯй ро

یک شب اعرابی‌زنی مر شوی را

Гуфт ва аз ҳад барад гуфту гӯй ро

گفت و از حد برد گفت و گوی را

Кини ҳамаи фақру ҷафои мо май кашем

کین همه فقر و جفا ما می‌کشیم

Ҷумлаи олам дар хушии мо нохўшим

جمله عالم در خوشی ما ناخوشیم

Нони мон на нони хӯриши мони дарду рашк

نان‌مان نه، نان‌خورش‌مان درد و رشک

Кӯзаи мон на оби мон аз дидаи ашк

کوزه‌مان نه، آب‌مان از دیده اشک

Ҷомаи мо рӯз , тоби офтоб

جامهٔ ما، روز تاب آفتاب

Шаби ниҳолину лиҳоф аз моҳтоб

شب، نهالین و لحاف از ماهتاب

Қурси маро қурси нони пиндошта

قرص مه را قرص نان پنداشته

Дасти сӯй осмон бардошта

دست سوی آسمان برداشته

Нанги даравишони зи дарвешии мо

ننگ درویشان ز درویشی ما

Рӯзи шаб аз рӯзии андешии мо

روز شب، از روزی‌اندیشی ما

Хешу бегона шуда аз мо румон

خویش و بیگانه شده از ما رمان

Бар мисоли сомрӣ аз мардумон

بر مثال سامری از مردمان

Гар бихоҳам аз касе як мушти наск

گر بخواهم از کسی یک مشت نسک

Мар маро гуяд хамаш кун маргу ҷск

مر مرا گوید خمش کن مرگ و جسک

Мари арабро фахри ғзўсту ато

مر عرب را فخر غزوست و عطا

Дар араби ту ҳамчуи андари хати хато

در عرب تو همچو اندر خط خطا

Чаҳ ғзои мо бе ғзои худ кушта ем

چه غزا ما بی‌غزا خود کشته‌ایم

Мо ба теғи фақр бесар гашта ем

ما به تیغ فقر بی‌سر گشته‌ایم

Чаҳ атои мо бар гадоӣ ме танем

چه عطا ما بر گدایی می‌تنیم

Мари магасро дар ҳаво раг ме занем

مر مگس را در هوا رگ می‌زنیم

Гар касе меҳмон расадгар ман манам

گر کسی مهمان رسد گر من منم

Шаби бхспди далқаш аз тан бар кунам

شب بخسپد، دلقش از تن بر کنم