Гуфт эй зани ту занӣ ё бўолҳзн
گفت ای زن تو زنی یا بوالحزن
Фақр фахр омад маро бар сар мазан
فقر فخر آمد مرا بر سر مزن
Молу зари сарро буд ҳамчун кулоҳ
مال و زر سر را بود همچون کلاه
Кул буд ӯ каз калла созад паноҳ
کل بود او کز کله سازد پناه
Онки зулфи ҷаъд ва раъно бошадаш
آنک زلف جعد و رعنا باشدش
Чун кулоҳаш рафт хуштар оядаш
چون کلاهش رفت خوشتر آیدش
Мард ҳақ бошад бимонанд басар
مرد حق باشد بمانند بصر
Пас бараҳна ба ки пӯшидаи назар
پس برهنه به که پوشیده نظر
Вақти арза кардан он бардаи фуруш
وقت عرضه کردن آن بردهفروش
Бар кунад аз бандаи ҷомаи айби пӯш
بر کند از بنده جامهٔ عیبپوش
Вар буд айбии бараҳнаи ш кӣ кунад
ور بود عیبی برهنهش کی کند
Бали бҷомаҳи худъае бо вай кунад
بل بجامه خدعهای با وی کند
Гуяд ин шармандааст аз неку бад
گوید این شرمنده است از نیک و بد
Аз бараҳна кардан , ӯ аз ту Ромад
از برهنه کردن، او از تو رمد
Хоҷа дар айбаст ғарқа то ба гӯш
خواجه در عیبست غرقه تا به گوش
Хоҷаро моласту молаши айби пӯш
خواجه را مالست و مالش عیبپوش
Каз тамаъ айбаш набинад томъӣ
کز طمع عیبش نبیند طامعی
Гашти дилҳоро тамаъҳо ҷомеъӣ
گشت دلها را طمعها جامعی
Вар гадо гуяд сухан чун зари кон
ور گدا گوید سخن چون زر کان
Раҳи наёбади кола ӯ дар дукон
ره نیابد کالهٔ او در دکان
Кори дарвешии варои фаҳми тест
کار درویشی ورای فهم تست
Сӯии дарвешии бмнгри сусти суст
سوی درویشی بمنگر سست سست
Зонк даравишони варои малику мол
زانک درویشان ورای ملک و مال
Рӯзе доранд жарф аз зулҷалол
روزیی دارند ژرف از ذوالجلال
Ҳақ таъолӣ одиласту одилон
حق تعالی عادلست و عادلان
Кӣ кунандастамгарӣ бар бе дилон
کی کنند استمگری بر بیدلان
Он якеро неъмат ва коло диҳанд
آن یکی را نعمت و کالا دهند
Вена дигарро бар сар оташ ниҳанд
وین دگر را بر سر آتش نهند
Оташаши сўзо ки дорад ин гумон
آتشش سوزا که دارد این گمان
Бар худоу холиқ ҳар ду ҷаҳон
بر خدا و خالق هر دو جهان
Фақри фахрӣ аз газофасту муҷоз
فقر فخری از گزافست و مجاز؟
На ҳазорон ъз пинҳонасту ноз
نه هزاران عز پنهانست و ناز
Аз ғазаб бар ман лақабҳо ронадӣ
از غضب بر من لقبها راندی
Ёргир ва моргирам хондӣ
یارگیر و مارگیرم خواندی
Гар бигирам бркнми дандони мор
گر بگیرم برکنم دندان مار
Тоаш аз сар кӯфтан набӯд зрор
تاش از سر کوفتن نبود ضرار
Зонк он дандони аду ҷон ӯст
زانک آن دندان عدو جان اوست
Ман адуро мекунам зини илми дӯст
من عدو را میکنم زین علم دوست
Аз тамаъ ҳаргиз нахонам ман фусун
از طمع هرگز نخوانم من فسون
Ин тамаъро кардаам ман сарнигӯн
این طمع را کردهام من سرنگون
Ҳоши ллаҳи тамаъи ман аз халқ нест
حاش لله طمع من از خلق نیست
Аз қаноат дар дил ман олимӣаст
از قناعت در دل من عالمیست
Бар сари амрўдбни бинии чунон
بر سر امرودبن بینی چنان
Зон Фрўдо то намонад он гумон
زان فرودآ تا نماند آن گمان
Чун ки бар гардии ту саргаштаи шӯй
چون که بر گردی تو سرگشته شوی
Хонаро гардандаи бинӣ ва он тӯй
خانه را گردنده بینی و آن توی