Буд шоҳӣ дар ҷуҳудони зулми соз

بود شاهی در جُهودان ظلم‌ساز

Душмани исоу насронии гудоз

دشمنِ عیسی و نصرانی گُداز

Аҳди исо буду навбати он ӯ

عهدِ عیسی بود و نوبتْ آنِ او

Ҷони Мӯсо ӯу Мӯсои ҷон ӯ

جانِ موسی او و موسی جانِ او

Шоҳ аҳвал кард дар роҳи худо

شاهِ اَحْوَل کرد در راهِ خدا

Он ду дмсози худоиро ҷудо

آن دو دَمسازِ خدایی را جدا

Гуфт устоди аҳвалиро кандар о

گفت استادْ اَحْوَلی را کَاندَر آ

Зу буруни ор аз всоқи он шиша ро

رو بُرون آر از وِثاق آن شیشه را

Гуфт аҳвал : зон ду шишаи ман кадом

گفت اَحوَل: زان دو شیشه من کدام

Пеши ту орм ? бикун шарҳи тамом

پیشِ تو آرَم؟ بکُن شرحِ تمام

Гуфт устод : он , ду шиша нест , рӯ

گفت استاد: آن، دو شیشه نیست، رو

Аҳвалӣ бигзору афзӯн байн машав

اَحوَلی بگذار و افزون‌ْبین مشو

Гуфт : эй асто , маро таъна мазан

گفت: ای اُستا، مرا طعنه مزن

Гуфт асто : зон ду , якро дар шикан

گفت اُستا: زان دو، یک را دَر شکن

Чун яке бишикаст , ҳар ду шуд зи чашм

چون یکی بشکست، هر دو شد ز چشم

Мард , аҳвал гардад аз Милану хашм

مَرد، اَحوَل گردد از مَیلان و خشم

Шишаи як буд ва ба чашмаш ду намӯд

شیشه یک بود و به چشمش دو نمود

Чун шикаст ӯ шишаро , дигар набӯд

چون شکست او شیشه را، دیگر نبود

Хашму шаҳвати мардро аҳвал кунад

خشم و شَهوَت مرد را احوَل کند

зи истиқомати рӯҳро мубаддил кунад

ز استقامت روح را مُبْدَل کند

Чун ғараз омад , ҳунар пӯшида шуд

چون غَرَض آمد، هنر پوشیده شد

Сад ҳиҷоб аз дил ба сӯй дида шуд

صد حجاب از دل به سوی دیده شد

Чун диҳад қозӣ ба дили ришвати қарор

چون دهد قاضی به دل رُشْوَت قرار

Кӣ шиносади золим аз мазлӯми зор

کی شناسد ظالم از مظلومِ زار

Шоҳ , аз ҳақади ҷуҳудонаи чунон

شاه، از حِقْدِ جُهودانه چنان

Гашти аҳвал , коломон ё раби амон

گشت اَحوَل، کَالْاَمانْ یا رَب اَمان

Сад ҳазорон муъмини мазлӯми кишт

صد هزاران مؤمنِ مظلوم کُشت

Ки паноҳами дайни Мӯсороу пушт

که پناهم دینِ موسی را و پُشت