ӯ вазирӣ дошт габру ишваи даҳ

او وزیری داشت گَبْر و عِشوِه دِه

Кӯ бар об аз макр бар бастии гиреҳ

کو بَر آبْ از مَکر بَر بَستی گِرِه

Гуфт : тарсоёни паноҳ ҷон кунанд

گفت: تَرسایان پناهِ جان کُنند

Дайни худро аз малик пинҳон кунанд

دینِ خود را از مَلِک پنهان کنند

Кам каши эшонро , ки куштан суд нест

کم کُش ایشان را  که کشتن سود نیست

Дайн надорад буи , машк ва авд нест

دین ندارد بویْ، مُشک و عود نیست

Сар пинҳонаст андари сад ғилоф

سِرّ پنهانست اندر صد غِلاف

Зоҳираш бо тесту ботин бар хилоф

ظاهرش با تُست و باطن بَر خِلاف

Шоҳ гуфташ : пас бигӯ тадбир чист ?

شاه گفتش: پس بگو تدبیر چیست؟

Чораи он макр ва он тазвир чист ?

چارهٔ آن مَکر و آن تزویر چیست؟

То намонад дар ҷаҳони насронӣӣ

تا نمانَد در جهان نصرانی ای

Неи ҳувайдои дайн ва на пинҳоне

نی هویدا دین و نه پنهانی ای

Гуфт : эй шаҳ , гӯшу дастамро бабр

گفت: ای شَه، گوش و دستم را ببُر

Бинӣ ам бишкофу лаб дар ҳукми мар

بینی‌ام بشکاف و لب در حُکمِ مُر

Баъд аз он дар зери доровар маро

بعد از آن در زیرِ دار آور مرا

То бихоҳад як шафоатгар маро

تا بخواهد یک شفاعتگر مرا

Бар мунодӣ гоҳ кун ин кори ту

بر مُنادیگاه کُن این کارْ تو

Бар сари роҳӣ ки бошад чорсў

بر سرِ راهی که باشد چارسو

Онгаҳам аз худ барон то шаҳри давр

آنگَهَم از خْوَد بِران تا شهرِ دور

То дар андозам даришон шару шӯр

تا دَر اندازم دَر ایشان شَرّ و شور