Мард гуфт акнӯн гузаштам аз хилоф

مرد گفت اکنون گذشتم از خلاف

Ҳукми дорӣ теғ баркаш аз ғилоф

حکم داری تیغ برکش از غلاف

Ҳарчӣ гӯйии ман турои фармон барам

هرچه گویی من ترا فرمان برم

Дар бад ва нек омад он нанигарам

در بد و نیک آمدِ آن ننگرم

Дар вуҷӯд ту шавам ман мнъдм

در وجود تو شوم من منعدم

Чун муҳибами ҳуби иъмӣу исм

چون محبم حب یعمی و یصم

Гуфт зани оҳанг барам ме кунӣ

گفت زن آهنگ بِرَّم می‌کنی

ё бҳилти кашф серум ме кунӣ

یا بحیلت کشف سِرَّم می‌کنی

Гуфт валлоҳи олами алсри алхФӣ

گفت والله عالمَ الْسِرَّ الْخَفی

Кофаред аз хоки одамро сафӣ

کآفرید از خاک آدم را صفی

Дар се гази қолаб ки додаш во намӯд

در سه گز قالب که دادش وا نمود

Ҳар чаҳ дар алвоҳ ва дар арвоҳ буд

هر چه در الواح و در ارواح بود

То абад ҳарчӣ буд ӯ пеши пеш

تا ابد هرچه بود او پیش‌پیش

Дарс кард аз илми алосмоءи хеш

درس کرد از علَّمَ الْاَسماء خویش

То малик бе худ шуд аз тадрис ӯ

تا مَلَکْ بی‌خود شد از تدریس او

Қудс дигар ёфт аз тақдис ӯ

قدس دیگر یافت از تقدیس او

Он кушодишон каз одам рӯ намӯд

آن گشادیشان کز آدم رو نمود

Дар кушод осмонҳошон набӯд

در گشاد آسمانهاشان نبود

Дар фарохии арсаи он поки ҷон

در فراخی عرصهٔ آن پاک‌جان

Танг омад арсаи ҳафт осмон

تنگ آمد عرصهٔ هفت آسمان

Гуфт пайғомбар ки ҳақ фармӯда аст

گفت پیغامبر که حق فرموده است

Ман нагунҷам ҳеҷ дар болоу паст

من نگنجم هیچ در بالا و پست

Дар замину осмону арш низ

در زمین و آسمان و عرش نیز

Ман нагунҷам ин яқини дон эй азиз

من نگنجم این یقین دان ای عزیز

Дар дили муъмини бгнҷм эй аҷаб

در دل مؤمن بگنجم ای عجب

Гар марои ҷӯӣ дар он дилҳо талаб

گر مرا جویی در آن دلها طلب

Гуфт адхли фии ибодии тлтқӣ

گفت اُدْخُل فی عِبادی تَلتَقی

Ҷинаи ман рӯятӣ ё муттақе

جَنَّةً مِن رُویَتی یا مُتَّقی

Арш бо он нур бо паҳнои хеш

عرش با آن نورِ با پهنای خویش

Чун бидид онро бирафт аз ҷои хеш

چون بدید آنرا، برفت از جای خویش

Худ бузургӣ арш бошад баси мадид

خود بزرگی عرش باشد بس مدید

Лек сӯрат кист чун маънӣ расед

لیک صورت کیست چون معنی رسید

Ҳар малик мегуфт моро пеши азин

هر مَلَکْ می‌گفت ما را پیش ازین

Улфатӣ май буд бар рӯй замин

الفتی می‌بود بر روی زمین

Тухми хизмат бар замин ме коштем

تخم خدمت بر زمین می‌کاشتیم

Зон таъаллуқи мо аҷаб ме доштем

زان تعلق ما عجب می‌داشتیم

Кин таъаллуқ чист бо ин хокмон

کین تعلق چیست با این خاکمان

Чун сиришти мо бадаст аз осмон

چون سرشت ما بُدَست از آسمان

Алифи мо анвор бо зулмот чист

اُلْفِ ما انوارْ، با ظُلْمات چیست؟

Чун тавонад нур бо зулмот зист

چون تواند نور با ظُلْمات زیست؟

Одмои он алиф аз буии ту буд

آدما آن اُلفْ از بوی تو بود

Зонк ҷисматро замини бади тору пуд

زانک جسمت را زمین بُد تار و پود

Ҷисми хокатро азинҷо бофтанд

جسم خاکت را ازینجا بافتند

Нури пакетро дринҷо ёфтанд

نور پاکت را درینجا یافتند

Ин ки ҷони мо з рӯҳат ёфтаст

این که جان ما ز روحت یافتست

Пеши пеш аз хок он ме тофтаст

پیش‌پیش از خاک آن می‌تافتست

Дар замин будему ғофил аз замин

در زمین بودیم و غافل از زمین

Ғофил аз ганҷӣ ки дар ваии бади дафин

غافل از گنجی که در وی بُد دفین

Чун сафар фармуд моро зон мақом

چون سفر فرمود ما را زان مقام

Талх шуд моро аз он таҳвили ком

تلخ شد ما را از آن تحویل کام

То ки ҳуҷҷатҳо ҳамеи гуфтеми мо

تا که حجتها همی گفتیم ما

Ки ба ҷои мо кӣ ояд эй худо

که به جای ما کی آید ای خدا

Нури ин тасбеҳ ва ин тҳлил ро

نورِ این تسبیح و این تهلیل را

Май фурӯшии баҳри қолу қил ро

می‌فروشی بهر قال و قیل را

Ҳукм ҳақ густард баҳри мо бисот

حکم حق گسترد بهر ما بساط

Ки бигӯед азтриқи инбисот

که بگویید ازطریق انبساط

Ҳарчӣ ояд бар забонатон бе ҳазар

هرچه آید بر زبانتان بی‌حذر

Ҳамчуи Тифлони ягона бо падар

همچو طفلان یگانه با پدر

Зонк ин дамҳо чаҳ гар нолоиқаст

زانک این دمها چه گر نالایقست

Раҳмати ман бар ғазаб ҳам собиқаст

رحمت من بر غضب هم سابقست

Аз паии изҳори ин сабақ эй малик

از پی اظهار این سبقْ ای مَلَک

Дар ту бунаами доъияи ашколу шак

در تو بنهم داعیهٔ اشکال و شک

То бигӯе ва нагирам бар ту ман

تا بگویی و نگیرم بر تو من

Мункир ҳлмм наёрад дам задан

منکر حِلْمم نیارد دم زدن

Сад падари сад модари андари ҳалами мо

صد پدر صد مادر اندر حلمِ ما

Ҳар нафас зояд дар уфтад дар фано

هر نفس زاید در افتد در فنا

Ҳалами эшон кафи баҳри ҳалами мост

حلم ایشان کف بحر حلم ماست

Каф равад ояд вале дарё баҷост

کف رَوَد آید، ولی دریا بجاست

Худ чаҳ гӯям пеши он дар ин садаф

خود چه گویم پیش آن دُرّ این صدف

Нест алои кафи кафи кафи каф

نیست الا کف کف کف کف

Ҳақи он кафи ҳақи он дарёии соф

حق آن کف، حق آن دریای صاف

Комтҳонӣ нест ин гуфт ва на лоф

کامتحانی نیست این گفت و نه لاف

Аз сари меҳр ва сафоасту хузўъ

از سر مهر و صفا است و خضوع

Ҳақи онкас ки бадв дорам руҷӯъ

حق آنکس که بدو دارم رجوع

Гар ба пешат имтиҳонаст ин ҳавас

گر به پیشت امتحانست این هوس

Имтиҳонро имтиҳон кун як нафас

امتحان را امتحان کن یک نفس

Сар мапуашон то падед ояд серум

سِر مپوشان تا پدید آید سِرم

Амр кун ту ҳар чаҳ бар ваии қодирам

امر کن تو، هرچه بر وی قادرم

Дил мапуашон то падед ояд дилам

دل مپوشان تا پدید آید دلم

То қабули орм ҳар ончи қобилам

تا قبول آرم هر آنچ قابلم

Чун кунам дар дасти ман чаҳ чора аст

چون کنم در دست من چه چاره است

Дрнгр то ҷони ман чаҳ кора аст

درنگر تا جان من چه کاره است