Гуфт пайғомбари алиро к-эии алӣ
گفت پیغامبر علی را کای علی
Шери ҳақии паҳлавони прдлӣ
شیر حقی پهلوان پردلی
Лек бар ширӣ макун ҳам аътмид
لیک بر شیری مکن هم اعتمید
Андари о дар сояи нахли умед
اندر آ در سایهٔ نخل امید
Андари о дар сояи он оқилӣ
اندر آ در سایهٔ آن عاقلی
Каш надонад барад аз раҳи ноқулӣ
کش نداند برد از ره ناقلی
Зилл ӯ андари замин чун кӯҳи қоф
ظل او اندر زمین چون کوه قاف
Рӯҳ ӯ симурғи баси олии тавоф
روح او سیمرغ بس عالیطواف
Гар бигӯям то қиёмати наът ӯ
گر بگویم تا قیامت نعت او
Ҳеҷ онро мақтау ғояти мҷу
هیچ آن را مقطع و غایت مجو
Дар башар рӯпӯш кардаст офтоб
در بشر روپوش کردست آفتاب
Фаҳм кун валлоҳи аълами болсўоб
فهم کن والله اعلم بالصواب
ё алӣ аз ҷумлаи тоъоти роҳ
یا علی از جملهٔ طاعات راه
Бар гузин ту сояи хоси илоҳ
بر گزین تو سایهٔ خاص اله
Ҳар касе дар тоъатӣ бигурехтанд
هر کسی در طاعتی بگریختند
Хештанро мухлисӣ ангехтанд
خویشتن را مَخلصی انگیختند
Ту бирав дар сояи оқили гурез
تو برو در سایهٔ عاقل گریز
То раҳе зон душмани пинҳони ситез
تا رهی زان دشمن پنهانستیز
Аз ҳамаи тоъот инат беҳтараст
از همه طاعات اینت بهترست
Сабақи ёбӣ бар ҳар он собиқ ки ҳаст
سبق یابی بر هر آن سابق که هست
Чун гирифтат пери ҳин таслими шӯ
چون گرفتت پیر هین تسلیم شو
Ҳамчуи Мӯсои зери ҳукми Хизри рӯ
همچو موسی زیر حکم خضر رو
Сабр кун бар кори Хизрӣ бе нифоқ
صبر کن بر کار خضری بی نفاق
То нагӯяд Хизри рӯи ҳозои фироқ
تا نگوید خضر رو هذا فراق
Гарчи киштии бишиканади ту дам мазан
گرچه کشتی بشکند تو دم مزن
Гарчи тифлиро кашад ту мӯ макун
گرچه طفلی را کشد تو مو مکن
Даст ӯро ҳақ чу даст хеш хонд
دست او را حق چو دست خویش خواند
То яди аллоҳи фавқ аидиҳм баранд
تا ید الله فوق ایدیهم براند
Дасти ҳақи мирондши зинда ш кунад
دست حق میراندش زندهش کند
Зинда чаҳ буд ҷони поянда ш кунад
زنده چه بود جان پایندهش کند
Ҳарки танҳо нодаро ин раҳ бурид
هرکه تنها نادرا این ره برید
Ҳам ба Авни ҳиммат перон расед
هم به عون همت پیران رسید
Дасти пер аз ғоибон кӯтоҳ нест
دست پیر از غایبان کوتاه نیست
Даст ӯ ҷузи қабза аллоҳ нест
دست او جز قبضه الله نیست
Ғоибонро чун чунин халъат диҳанд
غایبان را چون چنین خلعت دهند
Ҳозирон аз ғоибони лои шак ба анд
حاضران از غایبان لا شک بهاند
Ғоибонро чун нўолаҳ ме диҳанд
غایبان را چون نواله میدهند
Пеши меҳмон то чаҳ неъматҳо ниҳанд
پیش مهمان تا چه نعمتها نهند
Кӯ касе кӯи пеши шаҳи бандади камар
کو کسی کو پیش شه بندد کمر
То касе кӯ ҳаст беруни сӯй дар
تا کسی کو هست بیرون سوی در
Чун гузидӣ пери нозук дил мабош
چون گزیدی پیر نازکدل مباش
Сусту ризидаҳ чу об ва гул мабош
سست و ریزیده چو آب و گل مباش
Вари баҳри захмии ту пари кӣнаи шӯй
ور بهر زخمی تو پر کینه شوی
Пас куҷо бе сайқали ойӣнаи шӯй
پس کجا بیصیقل آیینه شوی