Гуфт Нӯҳ эй саракашони ман , ман ним

گفت نوح ای سرکشانْ من، من نیم

Ман зи ҷони мардум ба ҷонон ме зем

من ز جان مُردم به جانان می‌زیم

Чун бамурдам аз ҳавоси бўолбшр

چون بمُردم از حواسِ بوالبشر

Ҳақ маро шуд самъу идроку басар

حق مرا شد سمع و ادراک و بصر

Чунк ман , ман нестам ин дами зи ҳавасат

چونکِ من، من نیستم این دَم ز هوست

Пеши ин дами ҳарки дам зад кофар ӯст

پیش این دَم هرکه دَم زد کافر اوست

Ҳаст андари нақши ин рӯбоҳи шер

هست اندر نقش این روباه شیر

Сӯии ин рӯбаҳ нишоед шуд далер

سوی این روبه نشاید شد دلیر

Гар з рӯй сӯраташ май негроӣ

گر ز روی صورتش می‌نگروی

Ғарраи шерон азу менашнавӣ ?

غره شیران ازو می‌نشنوی؟

Гар набӯдӣ Нӯҳро аз ҳақи ядӣ

گر نبودی نوح را از حق یَدی

Пас ҷаҳониро чаро бар ҳам задӣ ?

پس جهانی را چرا بر هم زدی؟

Сад ҳазорон шер буд ӯ дар танӣ

صد هزاران شیر بود او در تنی

ӯ чу оташ буду олами хирманӣ

او چو آتش بود و عالم خرمنی

Чунк хирмани поси ъушр ӯ надошт

چونک خرمن پاس عشر او نداشت

ӯ чунон шуъла бар он хирман гумошт

او چنان شعله بر آن خرمن گماشت

Ҳар ки ӯ дар пеши ин шери ниҳон

هر که او در پیش این شیر نهان

Беадаб чун гург бигушоед даҳон

بی‌ادب چون گرگ بگشاید دهان

Ҳамчуи гурги он шер бар дрондш

همچو گرگ آن شیر بر دراندش

Фонтқмно манеҳам бар хондаш

فانتقمنا منهم بر خواندش

Захм ёбад ҳамчуи гург аз дасти шер

زخم یابد همچو گرگ از دست شیر

Пеши шери аблаҳ буд кӯ шуд далер

پیشِ شیرْ ابله بُوَد کو شد دلیر

Кошкӣ он захм бар тан омадӣ

کاشکی آن زخم بر تن آمدی

То бадии к-эймону дили солими бадӣ

تا بُدی کایمان و دل سالم بُدی

Қӯтами бигусаст чун ӣнҷо расед

قوَتم بگسست چون اینجا رسید

Чун тавонам кард ин сарро падед

چون توانم کرد این سِر را پدید

Ҳамчуи он рӯбаҳ кам ашкам кунед

همچو آن روبه کمِ اشکم کنید

Пеш ӯ рӯбоҳи бозӣ кам кунед

پیش او روباه‌ بازی کم کنید

Ҷумлаи мо ва ман ба пеш ӯ наед

جمله ما و من به پیش او نهید

Малик малик ӯст малик ӯро диҳед

مُلکْ مُلکِ اوست مُلک او را دهید

Чун фақир ойед андари роҳи рост

چون فقیر آیید اندر راه راست

Шеру сайди шери худ он шумост

شیر و صیدِ شیر خود آن شماست

Зонк ӯ покасту субҳон васф ӯст

زانک او پاکست و سبحان وصف اوست

Бениёзаст ӯ зи нағзу мағзу пӯст

بی نیازست او ز نغز و مغز و پوست

Ҳар шикор ва ҳар каромотӣ ки ҳаст

هر شکار و هر کراماتی که هست

Аз барои бандагон он шаҳаст

از برای بندگان آن شهست

Нест шаҳро тамаъи баҳри халқи сохт

نیست شه را طمع بهر خلق ساخت

Ин ҳамаи давлати хунаки онкўи шинохт

این همه دولت خنک آنکو شناخت

Онки давлати офарид ва ду саро

آنک دولت آفرید و دو سرا

Малик ва давлатҳо чаҳ кор ояд варо

ملک و دولتها چه کار آید ورا

Пеши субҳони пас нигаҳ доред дил

پیش سبحان پس نگه دارید دل

То нигарадед аз гумони бади хаҷал

تا نگردید از گمان بد خجل

Кӯ бибинад сару фикру ҷусту ҷӯ

کو ببیند سِر و فکر و جست و جو

Ҳамчуи андари шери холиси тори мӯ

همچو اندر شیرِ خالص تارِ مو

Онк ӯ бе нақши сода сина шуд

آنک او بی نقش ساده‌سینه شد

Нақшҳои ғайбро ойӣна шуд

نقشهای غیب را آیینه شد

Сари моро бегумон мўқн шавад

سِر ما را بی‌گمان موقن شود

Зон ки муъмини оинаи муъмин буд

زان که مؤمن آینهٔ مؤمن بود

Чун занад ӯ нақди моро бар маҳак

چون زند او نقد ما را بر محک

Пас яқинро боз донад ӯ зи шак

پس یقین را باز داند او ز شک

Чун шавад ҷонаши маҳаки нақдҳо

چون شود جانش محکِ نقدها

Пас бибинад қалброу қалб ро

پس ببیند قلب را و قلب را