Балъам бо ъўрро халқи ҷаҳон

بلعم باعور را خلق جهان

Сғбаҳ шуд монанди исои замон

سغبه شد مانند عیسی زمان

Саҷдаи ноўрднди касро дун ӯ

سجدهٔ ناوردند کس را دون او

Сиҳҳати ранҷур буд афсун ӯ

صحَّت رنجور بود افسون او

Панҷа зад бо Мӯсо аз кибру камол

پنجه زد با موسی از کبر و کمال

Ончунон шуд ки шнидстии ту ҳол

آنچنان شد که شنیدستی تو حال

Сад ҳазор Иблису балъам дар ҷаҳон

صد هزار ابلیس و بلعم در جهان

Ҳамчунин будаст пайдоу ниҳон

همچنین بودست پیدا و نهان

Ин дуро машҳур гардонид илоҳ

این دو را مشهور گردانید الٓه

То ки бошад ин ду бар боқии гувоҳ

تا که باشد این دو بر باقی گواه

Ин ду дузд овехт аз дори баланд

این دو دزد آویخت از دار بلند

Варна андари қаҳри бас дуздон баданд

ورنه اندر قهر بس دزدان بُدند

Ин дуро парчам ба сӯии шаҳри барад

این دو را پرچم به سوی شهر برد

Куштагони қаҳрро натавон шимурд

کشتگان قهر را نتوان شمرد

Нозанинии ту вале дар ҳади хеш

نازنینی تو ولی در حد خویش

Аллоҳи аллоҳ по манеҳ аз ҳад беш

الله الله ، پا منه از حدّ بیش

Гар занӣ бар нозанинтар аз худат

گر زنی بر نازنین‌تر از خودت

Дар таги ҳафтуми замини зери орадат

در تگ هفتم زمین زیر آردت

Қиссаи оду самуд аз баҳр чист

قصهٔ عاد و ثمود از بهر چیست؟

То бадонеи конбёро нозкист

تا بدانی کانبیا را نازکیست

Ин нишони хсФу қзФу соъиқа

این نشان خَسف و قَذف و صاعقه

Шуд баёни ъзи нафаси нотиқа

شد بیان عزّ نفسِ ناطقه

Ҷумлаи ҳайвонро пай инсон бикаш

جمله حیوان را پی انسان بکش

Ҷумлаи инсонро бикаш аз баҳри ҳаш

جمله انسان را بکش از بهر هُش

Ҳаш чаҳ бошад ақли кули ҳӯшманд

هش چه باشد، عقل کل هوشمند

Ҳуши ҷузвии ҳаш буд аммо нижанд

هوش جزوی هش بود اما نژند

Ҷумлаи ҳайвоноти ваҳшии зи одамӣ

جمله حیوانات وحشی ز آدمی

Бошад аз ҳайвони инсӣ дар камӣ

باشد از حیوان انسی در کمی

Хӯни онҳо халқро бошад сиблат

خون آنها خلق را باشد سبیل

Зонк ваҳшӣанд аз ақли ҷалил

زانک وحشی‌اند از عقل جلیل

Иззати ваҳшӣ бад-ӣн афтод паст

عزت وحشی بدین افتاد پست

Ки мари инсонро мухолиф омадаст

که مر انسان را مخالف آمدست

Пас чаҳ иззати бошиддат эй нодарра

پس چه عزت باشدت ای نادره

Чун шудӣ ту ҳмри мстнФраҳ

چون شدی تو حمر مستنفره

Хар нишоед кишт аз баҳри салоҳ

خر نشاید کشت از بهر صلاح

Чун шавад ваҳшӣ шавад хунаши мубоҳ

چون شود وحشی، شود خونش مباح

Гарчи харро дониш зоҷр набӯд

گرچه خر را دانش زاجر نبود

Ҳеҷ маъзӯраш намедорад вдўд

هیچ معذورش نمی‌دارد ودود

Пас чу ваҳшӣ шуд аз он дами одамӣ

پس چو وحشی شد از آن دم آدمی

Кӣ буд маъзӯр эй ёри саммӣ

کی بود معذور ای یار سمی

Лоҷарами куффорро шуд хӯни мубоҳ

لاجرم کفار را شد خون مباح

Ҳамчуи ваҳшии пеши ншобу рмоҳ

همچو وحشی پیش نشاب و رماح

Ҷуфту фарзандонашони ҷумлаи сиблат

جفت و فرزندانشان جمله سبیل

Зонк бе ақланду мардӯду залил

زانک بی‌عقلند و مردود و ذلیل

Бози ақлии кӯи Ромад аз ақли ақл

باز عقلی کو رمد از عقل عقل

Кард аз ақлӣ ба ҳайвоноти нақл

کرد از عقلی به حیوانات نقل