Чун гуноҳу фисқи халқони ҷаҳон

چون گناه و فسق خلقان جهان

намешудӣ бар ҳар ду равшани он замон

می‌شدی بر هر دو روشن آن زمان

Даст хоидан гирифтандӣ зи хашм

دست خاییدن گرفتندی ز خشم

Лек айби худ ндидндӣ ба чашм

لیک عیب خود ندیدندی به چشم

Хеш дар ойӣна дид он зишти мард

خویش در آیینه دید آن زشت مرد

Рӯи бгрдонид аз он ва хашм кард

رو بگردانید از آن و خشم کرد

Хеши байн чун аз касе ҷурмӣ бидид

خویش‌بین چون از کسی جرمی بدید

Оташӣ дар ваии з дӯзах шуд падед

آتشی در وی ز دوزخ شد پدید

Ҳамият дайн хонд ӯ он кибр ро

حمیت دین خواند او آن کبر را

Нанигарад дар хеши нафаси габр ро

ننگرد در خویش نفس گبر را

Ҳамияти дайнро нишоне дигараст

حمیت دین را نشانی دیگرست

Ки аз он оташ ҷаҳонӣ ахзараст

که از آن آتش جهانی اخضرست

Гуфт ҳақашонгар шумо равшан гиряд

گفت حقشان گر شما روشن گرید

Дар сияҳи корони мғФли мнгрид

در سیه‌کاران مغفل منگرید

Шукр гуед эй сипоҳу чокарон

شکر گویید ای سپاه و چاکران

Рустаед аз шаҳват ва аз чоки рон

رسته‌اید از شهوت و از چاک‌ران

Гар аз он маънии нуҳуми ман бар шумо

گر از آن معنی نهم من بر شما

Мари шуморо беш напазирад само

مر شما را بیش نپذیرد سما

Исматӣ ки мари шуморо дар танаст

عصمتی که مر شما را در تنست

Он зи акси исмат ва ҳифз манаст

آن ز عکس عصمت و حفظ منست

Он з ман байнед на аз худ ҳин ва ҳин

آن ز من بینید نه از خود هین و هین

То нчрбд бар шумо деви лъин

تا نچربد بر شما دیو لعین

Ончунон ки котиби ваҳии расӯл

آنچنان که کاتب وحی رسول

Дид ҳикмат дар худу нури усӯл

دید حکمت در خود و نور اصول

Хешро ҳам савти мурғони худо

خویش را هم صوت مرغان خدا

Май шимурди он бади сафирӣ чун садо

می‌شمرد آن بد صفیری چون صدا

Лаҳни мурғонро агар восифи шӯй

لحن مرغان را اگر واصف شوی

Бар муроди мурғ кӣ воқифи шӯй

بر مراد مرغ کی واقف شوی

Гар биомузии сафири булбулӣ

گر بیاموزی صفیر بلبلی

Ту чаҳ донеи кӯ чаҳ дорад бо гулӣ

تو چه دانی کو چه دارد با گلی

Вар бадоне бошад он ҳам аз гумон

ور بدانی باشد آن هم از گمان

Чун зи лаби ҷунбони гумонҳои карон

چون ز لب‌جنبان گمانهای کران