Ин сухан поён надорад хези зайд

این سخن پایان ندارد خیز زید

Бар барроқи нотиқа бар банди қайд

بر براق ناطقه بربند قید

Нотиқа чун Фозҳ омад айб ро

ناطقه چون فاضح آمد عیب را

намедаранд пардаҳои ғайб ро

می‌دراند پرده‌های غیب را

Ғайби матлӯб ҳақ омад чанд гоҳ

غیب مطلوب حق آمد چند گاه

Ин дуҳули занро барон бар банди роҳ

این دهل‌زن را بران، بربند راه

Таги марони даракаши Аннани мастур ба

تگ مران درکش عنان مستور به

Ҳар кас аз пиндори худ масрур ба

هر کس از پندار خود مسرور به

Ҳақ ҳаме хоҳад ки навмедон ӯ

حق همی‌خواهد که نومیدان او

Зини ибодат ҳам нагардонанд рӯ

زین عبادت هم نگردانند رو

Ҳам боўмидӣ мушарраф ме шаванд

هم باومیدی مشرف می‌شوند

Чанд рӯзӣ дар рикобаш ме дуанд

چند روزی در رکابش می‌دوند

Хоҳад он раҳмат битобад бар ҳама

خواهد آن رحمت بتابد بر همه

Бар баду нек аз умуми мрҳмаҳ

بر بد و نیک از عموم مرحمه

Ҳақ ҳаме хоҳад ки ҳар мейру асир

حق همی‌خواهد که هر میر و اسیر

Бо раҷо ва хавф бошанду ҳзир

با رجا و خوف باشند و حذیر

Ин раҷоу хавф дар парда буд

این رجا و خوف در پرده بود

То пас ин парда парварда шавад

تا پس این پرده پرورده شود

Чун даридӣ пардаи кӯи хавфу раҷо

چون دریدی پرده کو خوف و رجا

Ғайбро шуд кару фарӣ бар мулло

غیب را شد کر و فری بر ملا

Бар лаби ҷӯи баради заннии як Фтӣ

بر لب جو برد ظنّی یک فتی

Ки сулаймонаст моҳии гири мо

که سلیمانست ماهی‌گیر ما

Гар вайаст ин аз чаҳ фардасту хФист

گر ویست این از چه فردست و خفیست

Варна симоӣ сулаймоняш чист

ورنه سیمای سلیمانیش چیست

Андарин андеша май буд ӯ ду дил

اندرین اندیشه می‌بود او دودل

То сулаймони гашти шоҳу мустақил

تا سلیمان گشت شاه و مستقل

Дев рафт аз малику тахт ӯ гурехт

دیو رفت از ملک و تخت او گریخت

Теғи бахташи хӯни он шайтон бирехт

تیغ بختش خون آن شیطان بریخت

Кард дар ангушти худ ангуштарӣ

کرد در انگشتِ خود انگشتری

Ҷамъ омад лашкари деву парӣ

جمع آمد لشکر دیو و پری

Омаданд аз баҳри назораи риҷол

آمدند از بهر نظاره رجال

Дар майонишон онки бади соҳиби хаёл

در میانشان آنک بُد صاحب‌خیال

Чун дар ангушташ бидид ангуштарӣ

چون در انگشتش بدید انگشتری

Рафт андешау гумонаши яксаре

رفت اندیشه و گمانش یکسری

Ваҳм онгоҳаст кон пӯшида аст

وهم آنگاهست کان پوشیده است

Ин тҳрӣ аз пай нодида аст

این تحرّی از پی نادیده است

Шуд хаёли ғоиби андари синаи зафт

شد خیال غایب اندر سینه زفت

Чунк ҳозир шуд хаёл ӯ бирафт

چونک حاضر شد خیال او برفت

Гар самои нур бе борида нест

گر سمای نور بی باریده نیست

Ҳам замини тор беболида нест

هم زمین تار بی بالیده نیست

Иўмнўни болғиб май бояд маро

یؤمنون بالغیب می‌باید مرا

Зон бибастам равзани фонии саро

زان ببستم روزن فانی سرا

Чун шикофами осмонро дар зуҳӯр

چون شکافم آسمان را در ظهور

Чун бигӯям ҳиллтарӣ фӣҳо Фтўр

چون بگویم هل تری فیها فطور

То дарин зулмат тҳрӣ густаранд

تا درین ظلمت تحرّی گسترند

Ҳар касе рӯ ҷонибӣ ме оваранд

هر کسی رو جانبی می‌آورند

Муддатӣ маъкӯс бошад корҳо

مدتی معکوس باشد کارها

Шаҳнаро дузд оварад бар дорҳо

شحنه را دزد آورد بر دارها

То ки баси султону олии ҳимматӣ

تا که بس سلطان و عالی‌همّتی

Бандаи банда худ ояд муддатӣ

بندهٔ بندهٔ خود آید مدتی

Бандагӣ дар ғайб ояд хубу гш

بندگی در غیب آید خوب و گش

Ҳифз ғайб ояд дар истибъоди хуш

حفظ غیب آید در استعباد خوش

Кӯ ки мадҳ шоҳ гуяд пеш ӯ

کو که مدح شاه گوید پیش او

То ки дар ғайбат буд ӯ шарми рӯ

تا که در غیبت بود او شرم‌رو

Қалъаи дорӣ каз канори мамлакат

قلعه‌داری کز کنار مملکت

Давр аз султону сояи салтанат

دور از سلطان و سایهٔ سلطنت

Пос дорад қалъаро аз душманон

پاس دارد قلعه را از دشمنان

Қалъа нафурӯшад ба молӣ бе карон

قلعه نفروشد به مالی بی‌کران

Ғоиб аз шаҳ дар канори сғрҳо

غایب از شه در کنار ثغرها

Ҳамчуи ҳозир ӯ нигаҳ дорад вафо

همچو حاضر او نگه دارد وفا

Пеши шаҳ ӯ ба буд аз дигарон

پیش شه او به بود از دیگران

Ки ба хизмат ҳозиранд ва ҷон фишон

که به خدمت حاضرند و جان‌فشان

Пас ба ғайбати ним зарраи ҳифзи кор

پس به غیبت نیم ذره حفظ کار

Ба ки андари ҳозирӣ зон сад ҳазор

به که اندر حاضری زان صد هزار

Тоъату имон кунун Маҳмӯд шуд

طاعت و ایمان کنون محمود شد

Баъди марги андари аён мардӯд шуд

بعد مرگ اندر عیان مردود شد

Чунк ғайбу ғоибу рӯпӯш ба

چونک غیب و غایب و روپوش به

Пас лабон бар банду лаби хомӯш ба

پس لبان بر بند و لب خاموش به

эй бародари дасти водор аз сухан

ای برادر دست وادار از سخن

Худ худо пайдо кунад илми лдн

خود خدا پیدا کند علم لدن

Бас буд хуршедро рӯйиши гувоҳ

بس بود خورشید را رویش گواه

эй шийъи аъзами алшоҳди илоҳ

ای شیء اعظم الشاهد اله

На бигӯям чун қарин шуд дар баён

نه بگویم چون قرین شد در بیان

Ҳам худо ва ҳам малики ҳам олимон

هم خدا و هم مَلَک هم عالمان

Ишҳди аллоҳу алмалику аҳли олълум

یشهد الله و المَلَک و اهل العلوم

Анаи лои раби алои ман идўм

اِنَّهُ لا رَبَّ الّا مَن یَدوم

Чун гувоҳӣ дод ҳақ кӣ буд малик

چون گواهی داد حق، کی بُد مَلَک؟

То шавад андари гувоҳии муштарак

تا شود اندر گواهی مشترک

Зонк шъшоъу ҳузури офтоб

زانک شعشاع و حضور آفتاب

Бар нтобад чашм ва дилҳои хароб

بر نتابد چشم و دلهای خراب

Чун хФошии кӯи туфи хуршед ро

چون خفاشی کو تفِ خورشید را

Бар нтобад бсклди аўмид ро

بر نتابد بسکلد اومید را

Пас млоикро чу мо ҳам ёри дон

پس ملایک را چو ما هم یار دان

Ҷилвагар хуршедро бар осмон

جلوه‌گر خورشید را بر آسمان

Кини зёи мо з офтобӣ ёфтем

کین ضیا ما ز آفتابی یافتیم

Чун Халифа бар заъифон тофтем

چون خلیفه بر ضعیفان تافتیم

Чун маи нав ё се рӯза ё ки бадар

چون مه نو یا سه روزه یا که بدر

Ҳар малик дорад камолу нуру қадар

هر ملک دارد کمال و نور و قدر

зи аҷнҳаҳи нури слос ӯ рбоъ

ز اجنحهٔ نور ثلاث او رباع

Бар маротиб ҳар маликро он шуъоъ

بر مراتب هر ملک را آن شعاع

Ҳамчупурҳои уқули инсён

همچو پرهای عقول انسیان

Ки басии Фрқстшони андари миён

که بسی فرقستشان اندر میان

Пас қарин ҳар башар дар неку бад

پس قرین هر بشر در نیک و بد

Он малик бошад ки монандаши буд

آن ملک باشد که مانندش بود

Чашми аъамаш чунк хурро бар натофт

چشم اعمش چونک خور را بر نتافت

Ахтар ӯро шамъ шуд то раҳи бёФт

اختر او را شمع شد تا ره بیافت