Оташӣ афтод дар аҳди умр
آتشی افتاد در عهد عمر
Ҳамчуи чӯб хушк мехӯрд ӯ ҳаҷар
همچو چوب خشک میخورد او حجر
Дар фитод андари банноу хона ҳо
در فتاد اندر بنا و خانهها
То зад андари пари мурғу лона ҳо
تا زد اندر پر مرغ و لانهها
Ним шаҳр аз шуълаҳо оташ гирифт
نیم شهر از شعلهها آتش گرفت
Об метарсид аз он ва май шкФт
آب میترسید از آن و میشکفت
Машкҳои об ва сирка ме заданд
مشکهای آب و سرکه میزدند
Бар сари оташи касони ҳӯшманд
بر سر آتش کسان هوشمند
Оташ аз астизаҳ афзӯн ме шудӣ
آتش از استیزه افزون میشدی
намерасед ӯро мадад аз бе ҳаддӣ
میرسید او را مدد از بی حدی
Халқ омад ҷониби умри шитоб
خلق آمد جانب عمر شتاب
Котш мо менамирад ҳеҷ аз об
کآتش ما مینمیرد هیچ از آب
Гуфт он оташи з оёт худост
گفت آن آتش ز آیات خداست
Шуълае аз оташ бухл шумост
شعلهای از آتش بخل شماست
Об ва сирка чист нон қисмат кунед
آب و سرکه چیست نان قسمت کنید
Бухл бигзоред агар ол манед
بخل بگذارید اگر آل منید
Халқ гуфтандаш ки дар багушӯда ем
خلق گفتندش که در بگشودهایم
Мо сахӣу аҳл футувват бӯда ем
ما سخی و اهل فتوت بودهایم
Гуфт нон дар расм ва одат дода ед
گفت نان در رسم و عادت دادهاید
Даст аз баҳр худо накушода ед
دست از بهر خدا نگشادهاید
Баҳри фахру баҳри Бушу баҳри ноз
بهر فخر و بهر بوش و بهر ناز
На аз барои тарсу тақвоу ниёз
نه از برای ترس و تقوی و نیاز
Мол тухмасту баҳр шӯра манеҳ
مال تخمست و به هر شوره منه
Теғро дар даст ҳар раҳи зани мада
تیغ را در دست هر رهزن مده
Аҳли дайнро бози дон аз аҳли кин
اهل دین را باز دان از اهل کین
Ҳамнишин ҳақ биҷӯ бо ӯ нишин
همنشین حق بجو با او نشین
Ҳар касе бар қавми худ эсор кард
هر کسی بر قوم خود ایثار کرد
Коғаҳи пиндорад ки ӯ худ кор кард
کاغَه پندارد که او خود کار کرد