Гуфт Лайлиро Халифа , кони тӯй

گفت لیلی را خلیفه، کآن تویی؟

Каз ту маҷнӯн шуд парешону ғўӣ

کز تو مجنون شد پریشان و غَوی؟

Аз дигар хубони ту афзӯни нестӣ !

از دگر خوبان تو افزون نیستی!

Гуфт хомаш , чун ту маҷнӯни нестӣ

گفت: خامش، چون تو مجنون نیستی

Ҳар ки бедораст ӯ дар хоб тар

هر که بیدارست او در خواب‌تر

Ҳаст бедоряш аз хобаши бтар

هست بیداریش از خوابش بتر

Чун баҳақ бедор набӯд ҷони мо

چون به حق بیدار نبود جانِ ما

Ҳаст бедорӣ чу дар бандони мо

هست بیداری چو در بندان ما

Ҷони ҳамаи рӯз аз лагадкӯби хаёл

جان همه روز از لگدکوب خیال

Вази зиёну суди вази хавфи завол

وز زیان و سود وز خوفِ زوال

Не сафо мемонадаш неи лутфу фар

نی صفا می‌ماندش نی لطف و فَر

Неи басӯии осмони роҳи сафар

نی به سوی آسمان راهِ سفر

Хуфта он бошад ки ӯ аз ҳар хаёл

خفته آن باشد که او از هر خیال

Дорад аўмид ва кунад бо ӯ мақол

دارد اومید و کند با او مَقال

Девро чун ҳур бинад ӯ ба хоб

دیو را چون حور بیند او به خواب

Пас зи шаҳвати резад ӯ бо деви об

پس ز شهوت ریزد او با دیو آب

Чунк тухми наслро дар шӯраи рехт

چون که تخم نسل را در شوره ریخت

ӯ ба хеш омад хаёл аз вай гурехт

او به خویش آمد خیال از وی گریخت

Заъф сар бинад аз ону тани палид

ضعفِ سر بیند از آن و تن پلید

Оҳ аз он нақши падеди нопадид

آه از آن نقش پدید ناپدید

Мурғ бар болоу зери он соя аш

مرغ بر بالا و زیر آن سایه‌اش

Май дӯд бар хоки парони мурғ вааш

می‌دود بر خاک پرّان مرغ‌وش

Аблаҳии сайёди он соя шавад

ابلهی صیّاد آن سایه شود

Май дӯди чндонкаҳ бемоя шавад

می‌دود چندانکه بی‌مایه شود

Бе хабари кони акси он мурғ ҳавост

بی‌خبر کان عکسِ آن مرغ هواست

Бехабар ки асли он соя куҷост

بی‌خبر که اصل آن سایه کجاست

Тир андозад ба сӯии соя ӯ

تیر اندازد به سوی سایه او

Таркишаш холӣ шавад аз ҷусту ҷӯ

ترکشش خالی شود از جست و جو

Таркиши умраш тиҳӣ шуд умр рафт

ترکش عُمرش تهی شد عمر رفت

Аз давидан дар шикори сояи тафт

از دویدن در شکارِ سایه تَفت

Сояи яздон чу бошад доя аш

سایهٔ یزدان چو باشد دایه‌اش

Во раҳанд аз хаёлу соя аш

وا رهاند از خیال و سایه‌اش

Сояи яздон буд бандаи худо

سایهٔ یزدان بود بنده‌یْ خدا

Мурда ӯ зини оламу зиндаи худо

مرده او زین عالم و زنده‌یْ خدا

Доман ӯ гири зутар бе гумон

دامن او گیر زوتر بی‌گمان

То раҳе дар домани охири замон

تا رهی در دامن آخر زمان

Киеви мади алзл нақш авлиёст

«کَيۡفَ مَدَّ ٱلظِّلَّ» نقشِ اولیاست

Кӯи далели нур хуршед худост

کاو دلیل نورِ خورشیدِ خداست

Андарин водии Марв бе ин далел

اندرین وادی مرو بی این دلیل

Лои аҳби аФлини гӯ чун халил

«لَآ أُحِبُّ ٱلۡأٓفِلِين» گو چون خلیل

Рӯи зи сояи офтобиро биёб

رو ز سایه آفتابی را بیاب

Домани шаҳи шамс табризӣ битоб

دامنِ شه شمس تبریزی بتاب

Раҳ ндонӣ ҷониби ин суру ърс

ره ندانی جانب این سور و عُرس

Аз зиё алҳақ ҳисом аддӣн бипурс

از ضیاء الحق حسام الدّین بپرس

Вар ҳасад гирад туро дар раҳи гулӯ

ور حسد گیرد ترا در رَه گلو

Дар ҳасади Иблисро бошад ғулув

در حسد ابلیس را باشد غُلو

Кӯи зи одам нанг дорад аз ҳасад

کاو ز آدم ننگ دارد از حسد

Бо саодат ҷанг дорад аз ҳасад

با سعادت جنگ دارد از حسد

Ақабае зини саъбтар дар роҳ нест

عَقبه‌ای زین صعب‌تر در راه نیست

эй хунаки онкаши ҳасад ҳамроҳ нест

ای خُنک آن کِش حسد همراه نیست

Ин ҷасади хона ҳасад омад бидон

این جسد خانه‌یْ حسد آمد بدان

Аз ҳасад олӯда бошад хонадон

از حسد آلوده باشد خاندان

Гар ҷасади хона ҳасад бошад валек

گر جسد خانه‌یْ حسد باشد ولیک

Он ҷасадро пок кард аллоҳи нек

آن جسد را پاک کرد الله نیک

Тҳрои байтӣ баён покӣаст

«طَهِّرَا بَيْتِي» بیانِ پاکی است

Ганҷ нураст ар тилисмаш хокӣаст

گنجِ نور است ار طلسمش خاکی است

Чун кунӣ бар бе ҳасади макру ҳасад

چون کُنی بر بی‌حسد مکر و حسد

Зон ҳасади дилро сиёҳӣҳо расад

زان حسد دل را سیاهی‌ها رسد

Хоки шӯи мардони ҳақро зери по

خاک شو مردانِ حق را زیر پا

Хок бар сар кун ҳасадро ҳамчуи мо

خاک بر سر کن حسد را همچو ما