Як амӣрӣ зон амирон пеш рафт

یک امیری زان امیران پیش رفت

Пеши он қавми вафо андеш рафт

پیش آن قومِ وفا اندیش رفت

Гуфт инак нойиби он марди ман

گفت اینک نایبِ آن مرد من

Нойиби исои манам андари змн

نایبِ عیسی منم اندر زَمَن

Инак ин тӯмор бурҳон манаст

اینک این طومارْ برهانِ منست

Кини ниёбати баъди азу он манаст

کین نیابت بعد ازو آن منست

Он амир дигар омад аз камӣн

آن امیر دیگر آمد از کمین

Даъвӣ ӯ дар хилофати бади ҳамин

دعوی او در خلافت بُد همین

Аз бағал ӯ низ тӯморӣ намӯд

از بغل او نیز طوماری نمود

То баромад ҳар дуро хашми ҷуҳуд

تا برآمد هر دو را خشمِ جهود

Он амирон дигар як як қатор

آن امیرانِ دگر یک‌یک قطار

Баркашида теғҳои обдор

برکشیده تیغهای آبدار

Ҳар якеро теғу тӯморӣ ба даст

هر یکی را تیغ و طوماری به دست

Дарҳами афтоданд чун пелони маст

درهم افتادند چون پیلانِ مست

Сад ҳазорон марди тарсо кушта шуд

صد هزاران مردِ تَرسا کُشته شد

То зи сарҳои бурӣда пушта шуд

تا ز سَرهای بریده پُشته شد

Хӯн равон шуд ҳамчуи сайл аз чапу рост

خون روان شد همچو سیل از چپ و راست

Кӯҳи кӯҳи андари ҳавои зин гирд хост

کوه کوه اندر هوا زین گَردْ خاست

Тухмҳои фитнаҳо кӯи кушта буд

تخم‌های فتنه‌ها کو کِشته بود

Офати сарҳои эшон гашта буд

آفت سَرهای ایشان گَشته بود

Ҷўзҳо бишикаст ва он кон мағз дошт

جوزها بشکست و آن کان مغز داشت

Баъди куштани рӯҳи пок нағз дошт

بَعد کُشتن روحِ پاکِ نغز داشت

Куштану мурдан ки бар нақш танаст

کُشتن و مُردن که بر نقشِ تنست

Чун анору себро бшкстнст

چون انار و سیب را بشکَستنست

Онч ширинаст ӯ шуд нордонг

آنچ شیرینست او شد ناردانگ

Вонки пусида сет набӯд ғайри бонг

وانک پوسیده‌ست نبود غیرِ بانگ

Онч бо маънисти худ пайдо шавад

آنچ با معنیست خود پیدا شود

Вончи пусидаи сет ӯ расво шавад

وانچ پوسیده‌ست او رسوا شود

Рӯ бмънӣ кӯш эй сӯрати параст

رو بمعنی کوش ای صورت‌پرست

Зонк маънӣ бар тани сӯрати параст

زانک معنی بر تنِ صورت‌ پُرست

Ҳамнишин аҳл маънӣ бош то

همنشین اهل معنی باش تا

Ҳам атои ёбӣ ва ҳам бошӣ Фтӣ

هم عطا یابی و هم باشی فتیٰ

Ҷон бе маънии дарин тан бе хилоф

جان بی‌معنی درین تن بی‌خلاف

Ҳаст ҳамчун теғи чубин дар ғилоф

هست همچون تیغ چوبین در غلاف

То ғилофи андар буд боқимтст

تا غلاف اندر بود باقیمتست

Чун бурун шуд сӯхтанро олатаст

چون برون شد سوختن را آلتست

Теғи чубинро мабар дар корзор

تیغ چوبین را مبَر در کارزار

Бингар аввал то нагардад кори зор

بنگر اوّل تا نگردد کارْ زار

Гар буд чубин бирав дигари талаб

گر بود چوبین برو دیگر طلب

Вар буд алмоси пеши о бо тараб

ور بود الماس پیش آ با طرب

Теғ дар зарродхона авлиёст

تیغ در زرّادخانهٔ اولیاست

Дидан эшон шуморо кимиёст

دیدن ایشان شما را کیمیاست

Ҷумлаи доноён ҳамин гуфта ҳамин

جمله دانایان همین گفته همین

Ҳаст донои раҳмаи ллъолмин

هست دانا رحمةَ للعالمین

Гар анорӣ май харии хандони бихар

گر اناری می‌خری خندان بخَر

То диҳад хандаи зи дона ӯ хабар

تا دهد خنده ز دانهٔ او خبر

эй мубораки хандааш кӯ аз даҳон

ای مبارک خنده‌اش کو از دهان

Май намояди дил чу дар аз дарҷи ҷон

می‌نماید دلْ چو دُرّ از دُرجِ جان

Номубораки хандаи он лола буд

نامبارک خندهٔ آن لاله بود

Каз даҳон ӯ сиёҳӣ дил намӯд

کز دهانِ او سیاهی دل نمود

Нори хандони боғро хандон кунад

نارِ خندان باغ را خندان کند

Суҳбати мардонат аз мардон кунад

صحبت مردانَت از مردان کند

Гар ту санги сахрау мармари шӯй

گر تو سنگِ صَخره و مرمر شوی

Чун ба соҳиби дили рисии гавҳари шӯй

چون به صاحب دل رسی گوهر شوی

Меҳри покони дармиёни ҷони нишон

مهرِ پاکان درمیان جان نشان

Дили мадаи ало ба меҳри дилхушон

دل مده الّا به مِهر دلخوشان

Кӯии навмидии Марви аўмидҳост

کوی نومیدی مَرو اومیدهاست

Сӯии торикии Марви хўршидҳост

سوی تاریکی مرو خورشیدهاست

Дили туро дар кӯии аҳл дил кашад

دل ترا در کوی اهلِ دل کشد

Тани туро дар ҳабси об ва гул кашад

تن ترا در حبس آب و گل کشد

Ҳин ғизоӣ дил бидиҳ аз ҳамдилӣ

هین غذای دل بِده از همدلی

Рӯ биҷӯ иқболро аз мқблӣ

رو بجو اقبال را از مُقبلی