Аз худо ҷӯйем тавфиқи адаб
از خدا جوییم توفیق ادب
Бе адаби маҳрӯми гашт аз лутфи раб
بیادب محروم گشت از لطفِ رب
Беадаб танҳо на худро дошт бад
بیادب تنها نه خود را داشت بَد
Блаки оташ дар ҳама офоқ зад
بلکه آتش در همه آفاق زد
Моидаҳ аз осмон дар ме расед
مایده از آسمان در میرسید
Бешарӣу байъ ва бе гуфт ва шунид
بی شِری و بیع و بیگفت و شنید
Дармиёни қавми Мӯсо чанд кас
در میان قوم موسی چند کس
Беадаб гуфтанд кӯи сайру адас
بیادب گفتند «کو سیر و عدس؟»
Мунқатиъ шуд хону нон аз осмон
منقطع شد خوان و نان از آسمان
Монад ранҷи заръу белу доси мон
ماند رنج زرع و بیل و داسمان
Бози исо чун шафоат кард ҳақ
باز عیسی چون شفاعت کرد حق
Хон фиристоду ғанимат бар тибқ
خوان فرستاد و غنیمت بر طبَق
Моида аз осмон шуд ъоӣдаҳ
مائده از آسمان شد عائده
Чун ки гуфт анзли ълинои моида
چون که گفت انزل علینا مائده
Бози густохони адаби бгзоштнд
باز گستاخان ادب بگذاشتند
Чун гадоёни зула ҳо бардоштанд
چون گدایان زلّهها برداشتند
Лоба карда исои эшонро ки ин
لابه کرده عیسی ایشان را که این
Доимаст ва кам нагардад аз замин
دایمست و کم نگردد از زمین
бадгумонӣ кардану ҳирс оварӣ
بدگمانی کردن و حرصآوری
Куфр бошад пеш хон меҳтарӣ
کفر باشد پیش خوان مهتری
Зон гдорўёни нодидаи зи оз
زان گدارویانِ نادیده ز آز
Он дар раҳмат баришон шуд фароз
آن در رحمت بریشان شد فراز
Абр бар ноед паии манъи закот
ابر بَر ناید پی منع زکات
Ваз зино уфтад вабои андари ҷаҳот
وَز زِنا افتد وَبا اندر جهات
Ҳар чаҳ бар ту ояд аз зулмоту ғам
هر چه بر تو آید از ظلمات و غم
Он з бе бокӣу гстохисти ҳам
آن ز بیباکی و گستاخیست هم
Ҳар ки бе бокӣ кунад дар роҳи дӯст
هر که بیباکی کند در راهِ دوست
Раҳи зан мардон шуд ва номард ӯст
رهزن مردان شد و نامرد اوست
Аз адаб пурнур гашта сети ин фалак
از ادب پرنور گشتهست این فلک
Вази адаби маъсӯм ва пок омад малик
وز ادب معصوم و پاک آمد مَلَک
Бади зи густохии кусуфи офтоб
بُد ز گستاخی کسوف آفتاب
Шуд ъзозилии зи ҷуръати ради боб
شد عزازیلی ز جُراَت رَدِّ باب