Ин аҷоиб дид он шоҳи ҷуҳуд

این عجایب دید آن شاه جهود

Ҷуз ки танзу ҷуз ки инкораш набӯд

جُز که طنز و جز که انکارش نبود

Носеҳон гуфтанд аз ҳад магзарон

ناصحان گفتند از حد مگذران

Мураккаби астизаҳро чандини марон

مرکبِ استیزه را چندین مران

Носеҳонро дасти баст ва банд кард

ناصحان را دست بَست و بند کرد

Зулмро пайванд дар пайванд кард

ظلم را پیوند در پیوند کرد

Бонг омад кор чун ӣнҷо расед

بانگ آمد کار چون اینجا رسید

Пои дор эй саг ки қаҳр мо расед

پای دار ای سگ که قهر ما رسید

Баъд аз он оташи чиҳил газ бар фурухт

بعد از آن آتش چهل گَز بر فروخت

Ҳалқаи гашт ва он ҷуҳудонро бсухт

حلقه گشت و آن جهودان را بسوخت

Асли эшон буд оташи зи ибтидо

اصل ایشان بود آتش ز ابتدا

Сӯии асли хеши рафтанди интиҳо

سوی اصل خویش رفتند انتها

Ҳам зи оташ зода буданд он Фриқ

هم ز آتش زاده بودند آن فریق

Ҷузвҳоро сӯй кул бошад тариқ

جزوها را سوی کُل باشد طریق

Оташӣ буданд муъмини сӯзу бас

آتشی بودند مؤمن‌ سوز و بس

Сӯхти худро оташи эшон чу хас

سوخت خود را آتش ایشان چو خَس

Онк будаст ИМАи алҳоўиаҳ

آنک بودست امُّه الهاویه

Ҳоўиаҳ омад мрўрои зовия

هاویه آمد مَرورا زاویه

Модари фарзанд ҷӯён вайаст

مادر فرزند جویان ویَست

Аслҳо мари фаръҳоро дар пист

اصلها مر فرعها را در پیَست

Обҳо дар ҳавз агар зиндонӣаст

آبها در حوض اگر زندانیَست

Бод ншФш мекунад корконист

باد نَشفش می‌کند کارکانیست

намераҳанд май барад то маъданаш

می‌رهاند می‌بَرد تا مَعدنش

Андаки андак то набинӣ бурданаш

اندک اندک تا نبینی بُردنش

Венаи нафаси ҷонҳои моро ҳамчунон

وین نفس جانهای ما را همچنان

Андаки андаки дуздад аз ҳабси ҷаҳон

اندک اندک دزدد از حبس جهان

То илайҳи исъди атёби алкулам

تا اِلَیهِ یَصعَد اَطیابُ الکَلِم

Соъдои мнои илои ҳайси илм

صاعِداََ مِنّا اِلی حَیثُ عَلِم

Тртқии анФоснои болмнтқӣ

تَرتَقی اَنفاسُنا بِالمُنتَقا

МтҳФои мнои илои дори албқо

مُحتَفاََ مِنّا اِلی دارِالبَقا

Сами тотинои мукофоти алмқол

ثُمَّ تَأتینا مُکافاتُ المَقال

Заъфи зоки раҳмаи ман зии алҷлол

ضِعفَ ذاکَ رَحمَةََ مِن ذِی الجَلال

Сами илҷинои илои амсолҳо

ثُمَّ یُلجینا اِلی اَمثالِها

Кӣ иноли алъбди ммои нолҳо

کَی یَنالَ العَبدُ مِمّا نالَها

Ҳкзии търҷу таназзули доимо

هاکَذا تَعرُج وَ تَنزِل دایما

Зои Флои зулати алайҳи қоӣмо

ذا فَلازِلتَ عَلَیه قایما

Порсӣ гӯйем яъне ин кашиш

پارسی گوییم یعنی این کشش

Зон тараф ояд ки омад он чшш

زان طرف آید که آمد آن چشش

Чашм ҳар қавмӣ ба сӯеи мондаи сет

چشم هر قومی به سویی مانده‌ست

Кони тарафи як рӯзи завқии рондаи сет

کان طرف یک روز ذوقی رانده‌ست

Завқи ҷинс аз ҷинс худ бошад яқин

ذوق جنس از جنس خود باشد یقین

Завқи ҷузв аз кул худ бошад бибин

ذوق جزو از کل خود باشد ببین

ё магари он қобили ҷинсӣ буд

یا مگر آن قابل جِنسی بود

Чун бадви пайвасти ҷинс ӯ шавад

چون بدو پیوست جنس او شود

Ҳамчуи обу нон ки ҷинс мо набӯд

همچو آب و نان که جنس ما نبود

Гашти ҷинси моу андар мо фузуд

گشت جنس ما و اندر ما فزود

Нақш ҷинсият надорад обу нон

نقش جنسیّت ندارد آب و نان

зи эътибори охири онро ҷинси дон

ز اعتبار آخر آن را جنس دان

Вари зи ғайр ҷинс бошад завқи мо

ور ز غیر جنس باشد ذوقِ ما

Он магар монанд бошад ҷинс ро

آن مگر مانند باشد جنس را

Онк монандаст бошад орият

آنک مانندست باشد عاریت

Орият боқӣ намонад оқибат

عاریت باقی نماند عاقبت

Мурғрогар завқ ояд аз сафир

مرغ را گر ذوق آید از صفیر

Чунк ҷинси худ наёбад шуд нафир

چونک جنس خود نیابد شد نفیر

Ташнарогар завқ ояд аз сароб

تشنه را گر ذوق آید از سَراب

Чун расад дар вай гурезад ҷӯяд об

چون رسد در وی گریزد جوید آب

Муфлисони ҳам хуш шаванд аз зари қалб

مفلسان هم خوش شوند از زر قلب

Лек он расво шавад дар дори зарб

لیک آن رسوا شود در دارِ ضرب

То зарандӯдят аз раҳ нафиканд

تا زر اندودیت از ره نَفکند

То хаёли кажи туро чаҳ нафиканд

تا خیال کژ ترا چَه نَفکند

Аз Калилаи бози ҷӯи он қисса ро

از کلیله باز جو آن قصّه را

Вондри он қисса талаб кун ҳисса ро

واندر آن قصه طلب کن حِصّه را