Зоди мардии чошт гоҳе дар расед

زادمردی چاشتگاهی دررسید

Дар сарои адли сулаймон дар давид

در سراعدل سلیمان در دوید

Рӯйиш аз ғами зард ва ҳар ду лаби кабӯд

رویش از غم زرد و هر دو لب کبود

Пас сулаймон гуфт эй хоҷа чаҳ буд ?

پس سلیمان گفت ای خواجه چه بود‌؟

Гуфт ъзроиил дар ман ин чунин

گفت عزراییل در من این چنین

Як назари андохти пар аз хашму кин

یک نظر انداخت پر از خشم و کین

Гуфт ҳин акнӯн чаҳ мехоҳӣ бихоҳ !

گفت هین اکنون چه می‌خواهی بخواه‌‌!

Гуфт фармо бодро эй ҷони паноҳ

گفت فرما باد را ای جان‌پناه

То марои зинҷо ба ҳндстони барад

تا مرا زینجا به هندِستان بَرَد

Бўки бандаи кон тараф шуд ҷони барад

بوکْ بنده کان طرف شد جان برد

Нак зи дарвешии гризоннди халқ

نک ز درویشی گریزانند خلق

Луқмаи ҳирсу амл з онанд халқ

لقمهٔ حرص و امل ز‌آنند خلق

Тарси дарвешии мисоли он ҳарос

ترسِ درویشی مثال آن هراس

Ҳирсу кӯшишро ту ҳндстони шинос

حرص و کوشش را تو هندستان شناس

Бодро фармуд то ӯро шитоб

باد را فرمود تا او را شتاب

Баради сӯии қаъри ҳндстон бар об

برد سوی قعرِ هندستان بر آب

Рӯзи дигари вақти девону лақо

روزِ دیگر وقتِ دیوان و لِقا

Пас сулаймон гуфт ъзроиил ро

پس سلیمان گفت عزراییل را

Кони мусулмонро ба хашм аз баҳри он

کان مسلمان را به خشم از بهر آن

Бнгридӣ то шуд овораи зи хон

بنگریدی تا شد آواره ز خان

Гуфт ман аз хашм кӣ кардам назар

گفت من از خشم کی کردم نظر

Аз таъаҷҷуб дидамаш дар раҳи гузар

از تعجّب دیدمش در رَهگذر

Ки маро фармуд ҳақ ки имрӯзи ҳон

که مرا فرمود حق کامروز هان

Ҷон ӯро ту ба ҳндстони ситон

جان او را تو به هندِستان ستان

Аз аҷаб гуфтамгар ӯро сад пари сет

از عجب گفتم گر او را صد پَر‌ست

ӯ ба ҳндстон шудан давр андараст

او به هندستان شدن دور اندرست

Ту ҳамаи кори ҷаҳонро ҳамчунин

تو همه کارِ جهان را همچنین

Кун қиёс ва чашм бигушо ва бибин

کن قیاس و چشم بگشا و ببین

Аз кӣ бигурезем ? аз худ ? эй маҳол

از که بگریزیم‌‌؟ از خود‌‌؟ ای مُحال

Аз кӣ брбоиим ? аз ҳақ ? эй вабол

از که برباییم‌‌؟ از حق‌‌؟ ای وبال