Зоғ чун башнавад омад аз ҳасад

زاغ چون بشنود آمد از حسد

Бо сулаймон гуфт кӯ каж гуфту бад

با سلیمان گفت کو کژ گفت و بَد

Аз адаб набӯд ба пеши шаҳи мақол

از ادب نبود به پیش شَه مقال

Хоссаи худлофи дуруғину маҳол

خاصه خودلاف دروغین و محال

Гар мар ӯро ин назар будӣ мудом

گر مر او را این نظر بودی مُدام

Чун надидӣ зери муштии хоки дом

چون ندیدی زیر مشتی خاکْ دام

Чун гирифтор омадӣ дар дом ӯ

چون گرفتار آمدی در دامْ او

Чун қафас андар шудӣ ноком ӯ

چون قفس اندر شدی ناکام او

Пас сулаймон гуфт эй ҳудҳуд равост

پس سلیمان گفت ای هدهد رواست

Каз ту дар аввали қадаҳи ин дард хост

کز تو در اوّل قدح این دُرد خاست

Чун намоеи мастӣ эй хӯрдаи ту дуғ

چون نمایی مستی ای خورده تو دوغ

Пеши ман лофии занӣ онгаҳ дурӯғ

پیش من لافی زنی آنگه دروغ