Гуфт эй шаҳ бар ман ъўри гадоӣ

گفت ای شه بر من عور گدای

Қавл душман машну аз баҳри худоӣ

قول دشمن مشنو از بهر خدای

Гар ба бутлонаст даъвӣ карданам

گر به بطلانست دعوی کردنم

Ман ниҳодами сари бабри ин гарданам

من نهادم سر ببُر این گردنم

Зоғи кӯи ҳукми қазоро мункираст

زاغ کو حکمِ قضا را منکرست

Гар ҳазорон ақл дорад кофараст

گر هزاران عقل دارد کافرست

Дар ту то кофӣ буд аз кофарон

در تو تا کافی بود از کافران

Ҷои ганду шаҳватӣ чун кофи рон

جای گَند و شهوتی چون کافِ ران

Ман бубинами домро андари ҳаво

من ببینم دام را اندر هوا

Гар напушади чашми ақламро қазо

گر نپوشد چشم عقلم را قضا

Чун қазо ояд шавад дониш бихоб

چون قضا آید شود دانش بخواب

Ма сияҳ гардад бигирад офтоб

مه سیه گردد بگیرد آفتاب

Аз қазои ин таъбия кӣ нодуруст

از قضا این تعبیه کی نادِرست

Аз қазои дони кӯи қазоро мункираст

از قضا دان کو قضا را مُنکرست